Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Ο πνιγμός είναι μια αργή διαδικασία

Σε αντίθεση με ότι πιστεύει ο πολύς κόσμος ο πνιγμός είναι μια αργή διαδικασία. 
Περιλαμβάνει τέσσερα στάδια, πολύ χρόνο και ένα οδυνηρό τέλος.
Και μάλλον θα είναι αλήθεια ότι "ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται", προσπαθώντας  να σώσει τον εαυτό του. Τουλάχιστον στο πρώτο στάδιο πνιγμού.

Κάπως έτσι και η κυβέρνηση σήμερα συνεχίζει να προσπαθεί να σώσει τον εαυτό της και μόνο αυτόν, ακόμη και σε αυτό το στάδιο πνιγμού που βρίσκεται που δεν είναι βέβαιο το πρώτο. Αλλά μέχρι να χάσει τις αισθήσεις του ο πνιγμένος προσπαθεί ανεξαρτήτως σταδίου.

 Ο Αντώνης Σαμαράς με περισσή ανακούφιση έσπευσε να καλωσορίσει τη δυναμική παρουσία του ΠΑΣΟΚ στο νέο κυβερνητικό σχήμα και ιδιαίτερα την πιο δυναμική εμπλοκή του Ευάγγελου Βενιζέλου. Τα μνημόνια τρέχουν βυθίζοντας τη χώρα στην απόγνωση της φτώχειας και τη νέα γενιά στην απελπισία και όσοι συμπράττουν με τις ψήφους τους δεν είναι πια χρήσιμοι, αλλά αναγκαίοι. Αν δε μιλούσαμε για πολιτικούς και μάλιστα για τους συγκεκριμένους, θα σας έλεγα ότι στο τέλος ίσως να μοιραστούν και τον λογαριασμό των τύψεων. Αλλά μιλάμε για πολιτικούς και μάλιστα τους συγκεκριμένους. Θα έλεγα ξεκάθαρο τέταρτο στάδιο πνιγμού, αλλά όλο και κάποιος βρίσκεται και τον σώζει βλ. περίπτωση ΕΡΤ. 

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος που βλέπει το ΠΑΣΟΚ να τραβάει την κατηφόρα και αυτήν τη χλιαρή αντιπολίτευση  που έκανε στην κυβέρνηση που συμμετείχε να μην αποδίδει ούτε  στο ελάχιστο δημοσκοπικά, είπε να τα παίξει όλα για όλα. Κάτι σαν "ή ταν ή επί τας", γιατί πόσο πιο κάτω δημοσκοπικά να πάει, τι άλλο έχει να χάσει δηλαδή? Έτσι, επαναφέρει όλο το παλιό ΠΑΣΟΚ που ξέρουμε και θεωρεί ότι αγαπάμε (Χρυσοχοϊδη, Κουκουλόπουλο, Γεννηματά, Χρυστοφιλοπούλου, κτλ) και κρατώντας για τον εαυτό του έναν ενεργό ηγετικό ρόλο προσπαθεί να μας θυμίσει ότι "το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό". Γιατί όπως και να το δεις, πόσο ηγέτης να είσαι στο 4%?  Θα έφερνε και Λοβέρδο - Διαμαντοπούλου, αλλά δεν πρόλαβε. Τρίτο στάδιο πνιγμού.

Ο Φώτης Κουβέλης είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περίπτωση καθώς κατάφερε, μόνος ολομόναχος,  να αποδεκατίσει το κόμμα του, να γίνει αποδέκτης σχεδόν όλου του χλευασμού για την πολιτική ζωή (ο Άδωνις είναι μια άλλη κατηγορία, τόσο ψηλά, τόσο μόνη, τόσο ανέγγιχτη!) και να γίνει η πολιτική γραμμή της ΔΗΜΑΡ ανέκδοτο. Είδε και αποείδε με όλα αυτά και είπε να αποχωρήσει και να ξανασκεφτεί το θέμα της αριστερής στροφής. Για να μην πάει και τόση κυβερνητική εμπειρία  χαμένη σε περίπτωση που κάτι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Αν δεν ήταν αυτοκτονία, θα έλεγα δεύτερο στάδιο. Οπότε, δεύτερο στάδιο πνιγμού με εμφανείς αυτοκτονικές τάσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ή κάποιος τέλος πάντων από όλους του ΣΥΡΙΖΑ όπου ο καθένας τους λέει ότι θέλει, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεργασίας με ΔΗΜΑΡ. Βέβαια, αυτό δε λέει και τίποτα μετά τη "σύμπραξη" με Ανεξάρτητους Έλληνες, το παλιό ΠΑΣΟΚ Αρσένη  - Κατσέλη και τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Ξεκάθαρο πρώτο στάδιο πνιγμού. Πνίγεσαι αλλά δεν το ξέρεις ακόμα.

Αν αντί για σκελετούς στην ντουλάπα μου υπήρχαν σωσίβια δεν θα τους πετούσα κανένα. Θα στεκόμουν ατάραχη στην ακτή και θα τους έβλεπα να πνίγονται. Ούτε τύψεις, ούτε ενοχές. Μόνο αηδία. Και το μόνο δυστύχημα θα ήταν ότι η αηδία δε σε κάνει να νιώθεις καλύτερα.