Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

"Από το Grexit στο Grecovery". Μετά τα πλαστικά βυζιά οι πλαστικές λέξεις

Για χρόνια πολλά οι "επικοινωνιολόγοι" ήταν τα μαύρα πρόβατα στο γκρίζο κοπάδι του πολιτικο-δημοσιογραφικού κόσμου. Μοιρασμένοι και στις δύο πλευρές, άλλοτε δουλεύοντας για τους μεν και άλλοτε για τους δε, περιφέρονταν με μέσης τιμής κοστούμια και μας διαβεβαίωναν ότι έχαναν τον ύπνο τους τις νύχτες, με σκοπό να βρουν ένα πιασάρικο μότο, ένα φτηνό τσιτάτο συνήθως, για να μας αφηγηθούν την ιστορία που εμείς ως ανόητοι δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε με πολλά λόγια. Ενίοτε ήταν και "οι ισχυροί άνδρες πίσω από...", επικεφαλείς επιτελείων κι ένα σωρό άλλα δοξαστικά.

Φτώχεια λέξεων? Φτώχεια ιδεών? Εθισμός σε ένα fast food σκέψης και έκφρασης?Αθώα τάση? Φτηνή μόδα? Ένας νέος τρόπος αφήγησης?

Τον πρώτο καιρό της εποχής της κρίσης η δουλειά έπεσε. Τι να πει κανείς? Ποιο μότο? Ποιο τσιτάτο? Η αφήγηση θλιβερή και δεν προσφερόταν. Το "Grexit" έκανε δειλά την εμφάνισή του χωρίς να προσδοκά να είναι τίποτα παραπάνω από ένα ευφυολόγημα. Μια λέξη λίγο ελληνική, λίγο ευρωπαϊκή, λίγη ουσία, έντονος ήχος. Εμπεριείχε αυτό που οι οικονομολόγοι και θεωρητικοί αυτής της πλευράς επιζητούσαν? Όχι. Οικονομικές θεωρίες, ιδεολογικές θέσεις, επιστημονικές αναλύσεις, τσουβαλιάστηκαν άκριτα από τους επικοινωνιολόγους της αντίθετης πλευράς σε μία λέξη: Grexit! Έξοδος της Ελλάδας, καταλαβαίναμε εμείς, αλλά τι εξυπηρετούσε αυτή η λέξη? Αυτοί που υποστήριζαν την έξοδο δεν τη χρειαζόντουσαν και δεν τη χρησιμοποιούσαν. Ποιοι τη χρειαζόντουσαν τότε? Φτιάχτηκε για να αφηγηθεί τι ακριβώς? Τα media χαμογέλασαν συνομωτικά. Grexit!

Σήμερα έχουμε περάσει στο Grecovery, είπε πριν από λίγο Υπουργός της κυβέρνησης. Είναι λίγο περίεργο που ούτε αυτή η λέξη μπορεί να συναντηθεί με την προσωπική μου αφήγηση για αυτό που συμβαίνει. Δεν μπορεί να ταιριάξει σε κανένα σημείο της. Ποιοι έφτιαξαν αυτή τη λέξη και τι θέλουν να μου πουν? Μια νέα λέξη που εγκαινιάζει μια νέα εποχή? 

Σε μια εποχή που η κυρίαρχη πολιτική αφήγηση είναι εντελώς διαφορετική από τη δική μου αφήγηση για αυτό που συμβαίνει, για αυτό που ζούμε, πρέπει να προσέχω  τις λέξεις, καθώς τα κενά μεταξύ των νοημάτων και των λέξεων φαντάζουν βάραθρα έτοιμα να καταπιούν τον καθένα. Οι λέξεις που φτιάχνονται για να αφηγηθούν την κυρίαρχη οπτική του παρόντος, ηχούν στα αυτιά μου πλαστικές και στο μυαλό μου ένοχες. Μεγαλώνουν την απόσταση των αφηγήσεων μας κι έτσι γιγαντώνουν την απόσταση του κυρίαρχου πολιτικού λόγου και του λόγου της πραγματικότητας. Μετά τα πλαστικά βυζιά, οι πλαστικές λέξεις. Πόσο να αντέξει κανείς?