Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Δεν υπήρξε τίποτα. Ήταν ένα άλμα στο κενό.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι χειρότερο από τα κλισέ. Μόνο που καμιά φορά τα κλισέ της ζωής σε πιάνουν απροετοίμαστη. Κάτι, σα να πηγαίνεις για μπάντζινγκ τζάμπινγκ και ενώ έχεις πηδήξει, έχεις ανοίξει τα χέρια και έχεις παραδοθεί σε αυτό το συναρπαστικό που σου συμβαίνει, ανακαλύπτεις ότι δεν έδεσες τα λάστιχα. Ξαφνικά ο χρόνος φαίνεται να αλλάζει. Αρχίζει να κυλάει πολύ αργά. Όχι τόσο ώστε να σταματήσει και να μην γκρεμοτσακιστείς. Όχι αυτό δεν παίζει. Θα γκρεμοτσακιστείς. Είναι βέβαιο. Απλά ξαφνικά αποκτάς χρόνο να δεις, να μάθεις, να καταλάβεις. Σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα μια πτώσης που τελικά αποδείχθηκε ελεύθερη. Δεν υπήρχε τίποτα. Ήταν ένα άλμα στο κενό.

Τα κλισέ της ζωής αποδεικνύονται πολύ αργότερα "μικρά". Τα λέμε "ιστορίες που συμβαίνουν κάθε μέρα γύρω μας" μήπως και ξεπεράσουμε το ξαφνικό και μεγάλο σοκ που μας προκαλούν. Γιατί όταν δεν είσαι άνθρωπος των κλισέ, όταν δε το ξέρεις και δεν μπορείς να το κάνεις κουμάντο, το κλισέ είναι πολύ οδυνηρό πράγμα. Κυρίως ύπουλο. Γιατί ποτέ δε ξέρεις πότε θα χτυπήσουν την πόρτα της πολυκύμαντης ζωής σου. Και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη για το πως θα εμφανιστούν. Τελικά, το κλισέ, για μια ζωή που δεν είναι συνηθισμένη σε αυτό, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Πολύ.

Για την άγνωστη αυτή κατάσταση πρέπει να βρεις άλλες λέξεις από αυτές που ξέρεις μέχρι τώρα για να εκφράσεις τι συμβαίνει. Για να πεις έστω τι έγινε. Για να φτιάξεις μια αφήγηση. Αλλά οι λέξεις δεν είναι ατέλειωτες, δεν είναι άπειρες. Και σκέφτεσαι με τρόμο τη στιγμή που μπορεί να χρειαστεί να πεις τι έγινε μόνο με τις λέξεις που ξέρεις. Έτσι ακούς τον εαυτό σου να τις επαναλαμβάνει, κολλημένες στην ίδια σειρά, στο ίδιο νόημα. Δεν το θέλεις. Απλά δεν έχεις άλλες.

Μετά θα έρθει η σιωπή. Μέσα εκεί θα καταλάβεις ότι όλο αυτό ήταν τελικά μια απλή ιστορία. Ένα κλισέ της ζωής που νόμιζες ότι δε θα τολμήσει να χτυπήσει την πόρτα σου. Που πίστευες ότι θα το έβλεπες κρυφά από το ματάκι και δε θα άνοιγες. Και κάπου εκεί ο χρόνος θα τελειώσει και θα χτυπήσεις με απίστευτη δύναμη στο έδαφος.

Για όλα αυτά που θέλουμε να ζήσουμε πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι θα τα ζήσουμε. Αν δεν ελπίζεις πως θα έρθει το ανέλπιστο, όπως λέει και ο αγαπημένος μου "σκοτεινός" φιλόσοφος. Για όλα αυτά όμως που ζούμε χωρίς να το θέλουμε.... δεν έχω ακόμα τις λέξεις για να σας πω κάτι.
Αλλά ίσως και να μην τις χρειάζομαι. Ίσως και να μην το αξίζουν. Ίσως πάλι αυτή να είναι και η τιμωρία τους. Ούτε μια λέξη. Ούτε μια σύντομη αφήγηση. Σιωπή. Σα να μην υπήρξε τίποτα. Γιατί ότι δεν εκφράζεται με λέξεις, δεν υπάρχει.

Δεν υπήρξε τίποτα. Ήταν ένα άλμα στο κενό.