Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Σαν κι εμένα

Και κάποια στιγμή θέλεις να τελειώσει. Όλος αυτός  ο ανταγωνισμός. Όχι με κάποιον άλλον, αλλά με τον "καλό εαυτό σου". Αυτόν που σου έμαθαν ότι πάντα πρέπει να διεκδικείς και να επιδεικνύεις. Θέλεις να τελειώσεις μια για πάντα. Και να περάσεις σε εκείνη τη φαντασιακή διάσταση, όπου επιθυμείς να αγαπηθείς για αυτό που είσαι. Για το καλό, για το κακό, για το σωστό, για το λάθος, για το ότι κουβαλάς μέσα σου. Με όλα τα "εσώτατα οικεία κακά" που σε στοιχειώνουν. Είναι η στιγμή που έμαθες πια  ότι δεν τα φοβάσαι και ας ταράζουν τις νύχτες και τις μέρες σου. Είναι που έχεις καταλάβει ποιος είσαι. Είναι που ο "τόπος" είναι στενός και δε ξέρεις που να σταθείς. Είναι πολλά.

 Όμως θέλεις να τελειώνεις. Καταλαβαίνεις ότι ποτέ δεν είχε νόημα. Απορείς που χρόνια ολόκληρα της ζωής σου ήταν ένα κυνήγι, αυτού του "καλού εαυτού". Αλλά τώρα μεγάλωσες, πλάτυνες, βάθυνες και δεν μπορείς πια να είσαι ο "καλός εαυτός". Δε γίνεται. Κάτι σαν τα περσινά μας ρούχα όταν ήμασταν παιδιά και δε μας κάνουν πια.

Θέλω να αγαπηθώ όπως είμαι. Αυτό είμαι. Τίποτα λιγότερο λάθος, τίποτα λιγότερο σωστό. Τίποτα αναμάρτητο και τίποτα εξιδανικευμένο. Είμαι εγώ και είμαι όλα. Λάθη, αμαρτίες, σφάλματα, θύμα, θύτης, αθώα, ένοχη, άγγελος υπερυψωθής και εκπεσών. Είμαι όλα γιατί αλλιώς δε θα γινόταν να είμαι εγώ. 

Πάω να συναντήσω αυτούς που είναι σαν κι εμένα. Τι υπέροχο πρωινό!

Αποχαιρετώ τον "καλό εαυτό μου". Αφήνω το κουφάρι του σε όσους το αγάπησαν, να το κάνουν ότι νομίζουν. Κάποτε, υπήρξε δικό μου. Αλλά όχι πια. Πάω να με αγαπήσουν για αυτό που είμαι.