Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Οι επαναστάσεις στη ζωή, είναι που μετράνε

Αυλαία λοιπόν για τον Ούγκο Τσάβες. Οριστική, αμετάκλητη, χωρίς συζητήσεις και χωρίς διαπραγματεύσεις αυτή τη φορά. "Η ιστορία θα κρίνει" θα πούνε οι περισσότεροι ανάμεσα σε εμφατικά συλλυπητήρια και μετριοπαθή σχόλια. Και βέβαια η ιστορία. Αλλά η ιστορία δε γράφεται για την ιστορία, δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε ελιτίστικη διαστροφή. Η ιστορία γράφεται για τους ανθρώπους. Από τους νικητές αναμφίβολα, ελπίζω και από τους ηττημένους κάποτε, κι έτσι διευκολύνει πολύ κάποιους να τοποθετούν τον εαυτό τους στο ένα ή το άλλο στρατόπεδο και να διεκδικούν μια θέση εκεί. Η ιστορία θα αποφανθεί για τον Τσάβες, και ποιος δε θα ήθελε να αποφανθεί η ιστορία για τον εαυτό του, αλλά πριν από την ιστορία, το να σε αγαπάνε οι άνθρωποι, ο λαός σου, έχει τη δική του σημασία.

Εδώ τα πράγματα είναι πιο απλά. Η ιστορία φαίνεται να μην απασχολεί κανέναν, η αγάπη του λαού είναι μια χαμένη έννοια, το ίδιο και το όφελος του λαού και το πολιτικό σύστημα αγκομαχά μεταξύ επικείμενου ανασχηματισμού που δεν ενδιαφέρει κανέναν και απορίας για το σε ποιο είδους πολιτική περσόνα θα μετεξελιχθεί ο Αλέξης Τσίπρας. Συνθήματα Ανδρέα Παπανδρέου, ομιλίες για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, γενναίες μετατοπίσεις προς το συντηρητικό κέντρο των νοικοκυραίων και ένα πονηρό φλερτ με τα αριστερά της Αριστεράς του, ο Αλέξης Τσίπρας καταφέρνει να πείσει πως δεν είναι εκείνος που βρίσκεται σε ένα ακατανόητο πολιτικό αλαλούμ, αλλά η χώρα και ο ψηφοφόρος. Και πραγματικά, τέτοιο πονηρό και σαγηνευτικό κλείσιμο ματιού, λάγνο και πολλά υποσχόμενο, είχε χρόνια να δει ο τόπος. Πιστεύω ότι θα τα καταφέρει. Είναι πολύ καλός σε αυτό.

Τα μύχια όνειρα ξένων ανθρώπων και γνωστών μου, με απασχόλησαν πολύ και τα συζήτησα ακόμη περισσότερο τις τελευταίες μέρες. Βαθιά, ανομολόγητα, ορίζουν τη στάση και τη συμπεριφορά μας, ρυθμίζουν τη ζωή μας. Τα όνειρά μας αυτά, μας κρατούν ξύπνιους τη νύχτα και κουβαλούν την κατάρα να μην μπορούμε να τα μοιραστούμε με κανέναν. Είναι δικά μας και επιμένουν να μας βασανίζουν, να μας απειλούν ότι θα πραγματοποιηθούν κι έτσι θα πάψουμε να έχουμε όνειρα καθώς δε θα μπορέσουμε να φτιάξουμε καινούρια, ή ότι θα μας εγκαταλείψουν για κάποιον άγνωστο προορισμό. Τα μύχια, ανομολόγητα όνειρα των ανθρώπων, εκείνα που στοχεύουν στο "ιστορικό αιώνιο", δεν είναι τα "μεγάλα" και τα δύσκολα να επιτευχθούν. Τα βασανιστικά είναι τα άλλα. Εκείνα τα καθημερινά, τα ομολογημένα όνειρα. Δυσπρόσιτα και τεράστια, καθορίζουν με τη δύναμη ή την αδυναμία τους τη ζωή του καθενός μας. Γιατί η ζωή του καθενός είναι πιο μεγάλη και πιο σπουδαία από την ιστορία των όλων.