Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Guardian, φίλοι, φωνή (όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά)


Βλέπω το άρθρο σου στην Guardian, μου είπε η φωνή στο τηλέφωνο. Το βλέπεις?

Όχι, απάντησα, κάτι έχει πάθει η σύνδεση και δεν έχω internet. Το "κάτι έχει πάθει η σύνδεση" και αλήθεια ήταν και συνεχίστηκε για ώρες. Και παρόλο που πιστεύω βαθιά ότι το Σύμπαν έχει χιούμορ, δεν το έβρισκα καθόλου αστείο να έχεις δημοσιεύσει στην αγγλική Guardian, να είναι το άρθρο σου, η φώτο σου, τα σχόλια να τρέχουν τρελά, να το βλέπει όλος ο κόσμος κυριλεκτικά και εσύ!!!! να μην μπορείς να το δεις! Ευτυχώς υπήρχε η φωνή στο τηλέφωνο. Γελούσε, μιλούσε με ενθουσιασμό, μου μετέφερε τα σχόλια, έκανε τα δικά της, με ενημέρωνε για την αναπαραγωγή του σε άλλα blogs στην Ελλάδα, σε ελληνικές εφημερίδες, για τις μεταφράσεις του και την αναπαραγωγή του σε ξένα blogs και δίκτυα, για το τουίτ στον Μελανσόν!

Και κάποια στιγμή όλα ήρθαν στη θέση τους και το είδα. Δε ξέρω πως αισθάνθηκα. Χαρά, νομίζω. Θέλησα να το μοιραστώ με κάποιους μόνο φίλους μου. Άνοιξα τη σελίδα μου στο Facebook. Αιτήματα φιλίας από άγνωστους ανθρώπους και άπειρα μηνύματα στο inbox. Κάποιοι, πολλοί, το ήξεραν ήδη. Το έστειλα σε κάποιους φίλους μου, δε σκέφτηκα να "καλλιεργήσω" προφίλ με αυτό. Η φωνή στο τηλέφωνο, συνηθισμένη πια σε κάτι τέτοια και πολύ μακριά από όποια απορία, έκπληξη ή ενθουσιασμό για τη διεθνή παρουσία, γελούσε ακατάπαυστα με την έκπληξή μου, χαιρόταν αφάνταστα και αφιέρωνε τις πολύτιμες, ακριβοπληρωμένες ώρες της να παρακολουθεί την κίνηση του άρθρου. Άνοιξα το e-mail μου και είχε άπειρα και από κόσμο που δεν ήξερα. Οι φίλοι μου άρχισαν να μου απαντάνε στο F/B με μια θέρμη που με τύλιξε ολόκληρη. Τους ευχαριστώ όλους, που με ένα τους post, ένα τους μήνυμα μοιράστηκαν μαζί μου βάζοντας τη χαρά τους, την αγάπη τους, την υποστήριξή τους και τις ευχές τους, ήταν εκεί σε μια στιγμή που για μένα είναι σημαντική. Σας ευχαριστώ πολύ. Μόνο για αυτό έγραψα αυτό το post εξάλλου. 

Κι εσένα "φωνή"! Χωρίς εσένα θα ήταν εντελώς ασπρόμαυρο!