Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Η Πέγκυ Κάπως

Η Πέγκυ Κάπως (δε θυμάμαι το επίθετό της), μέρες τώρα μου ροκανίζει την πρωινή μου διάθεση, τον βραδινό μου ύπνο, μεγάλα κομμάτια στης σκέψης μου όλη μέρα. 
Η Πέγκυ Κάπως, την οποία δε γνωρίζω προσωπικά, ούτε ποτέ έχω δει, είναι αρχισυντάκτρια σε μια μεγάλη, ξένη εφημερίδα, μια σπουδαία μούρη δηλαδή, που αποφασίζει ποιανού το κείμενο, θα μπει και ποιανού όχι. Περίπου δέκα μέρες τώρα η Πέκγυ Κάπως, μου ροκανίζει το μυαλό. Δεν το απορρίπτει μεμιάς το κείμενό μου, δεν το πάει και παρακάτω μεμιάς, έτσι είναι οι αρχισυντάκτες μου λέει ο φίλος μου ο Λευτέρης (Πλακίδας, Διευθυντής στο Athletics), για αυτό δεν έχουν φίλους του απαντάω εγώ και τέτοια ωραία πράγματα, δέκα μέρες τώρα. 
Σήμερα, που έβαλα τις φόρμες μου και βγήκα στη λαϊκή να αγοράσω κανένα μπρόκολο στην εξωφρενική τιμή του 1,50 ευρώ (!), αποφάσισα ότι δεν μπορεί η Πέγκυ Κάπως, να μου ροκανίζει τη ζωή, καλά δεν είναι μόνο αυτή για να είμαστε ειλικρινείς. Αποφάσισα πως δε θα αφήσω την αυριανή Κυριακή, γιατί ως γνωστόν οι Κυριακές είναι οι λιακάδες της εβδομάδας, να με βρει με τη σκέψη της Πέγκυ Κάπως. Θα τη βγάλω από το μυαλό μου και δε θα ξανασχοληθώ μαζί της.
Αποφάσισα επίσης, να ασχοληθώ με τον Πωλ, που ασχολείται μαζί μου τόσο επίμονα, χωρίς να με έχει στείλει από την πρώτη ασυνέπειά μου ως θα έπρεπε, που αισθάνομαι άσχημα!

Μάθημα ζωής από την Πέγκυ Κάπως: ακόμα κι αν δε ξέρεις πότε ακριβώς αρχίζει κάτι, μπορείς πάντα να αποφασίζεις για το πότε περίπου τελειώνει.