Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Guardian, φίλοι, φωνή (όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά)


Βλέπω το άρθρο σου στην Guardian, μου είπε η φωνή στο τηλέφωνο. Το βλέπεις?

Όχι, απάντησα, κάτι έχει πάθει η σύνδεση και δεν έχω internet. Το "κάτι έχει πάθει η σύνδεση" και αλήθεια ήταν και συνεχίστηκε για ώρες. Και παρόλο που πιστεύω βαθιά ότι το Σύμπαν έχει χιούμορ, δεν το έβρισκα καθόλου αστείο να έχεις δημοσιεύσει στην αγγλική Guardian, να είναι το άρθρο σου, η φώτο σου, τα σχόλια να τρέχουν τρελά, να το βλέπει όλος ο κόσμος κυριλεκτικά και εσύ!!!! να μην μπορείς να το δεις! Ευτυχώς υπήρχε η φωνή στο τηλέφωνο. Γελούσε, μιλούσε με ενθουσιασμό, μου μετέφερε τα σχόλια, έκανε τα δικά της, με ενημέρωνε για την αναπαραγωγή του σε άλλα blogs στην Ελλάδα, σε ελληνικές εφημερίδες, για τις μεταφράσεις του και την αναπαραγωγή του σε ξένα blogs και δίκτυα, για το τουίτ στον Μελανσόν!

Και κάποια στιγμή όλα ήρθαν στη θέση τους και το είδα. Δε ξέρω πως αισθάνθηκα. Χαρά, νομίζω. Θέλησα να το μοιραστώ με κάποιους μόνο φίλους μου. Άνοιξα τη σελίδα μου στο Facebook. Αιτήματα φιλίας από άγνωστους ανθρώπους και άπειρα μηνύματα στο inbox. Κάποιοι, πολλοί, το ήξεραν ήδη. Το έστειλα σε κάποιους φίλους μου, δε σκέφτηκα να "καλλιεργήσω" προφίλ με αυτό. Η φωνή στο τηλέφωνο, συνηθισμένη πια σε κάτι τέτοια και πολύ μακριά από όποια απορία, έκπληξη ή ενθουσιασμό για τη διεθνή παρουσία, γελούσε ακατάπαυστα με την έκπληξή μου, χαιρόταν αφάνταστα και αφιέρωνε τις πολύτιμες, ακριβοπληρωμένες ώρες της να παρακολουθεί την κίνηση του άρθρου. Άνοιξα το e-mail μου και είχε άπειρα και από κόσμο που δεν ήξερα. Οι φίλοι μου άρχισαν να μου απαντάνε στο F/B με μια θέρμη που με τύλιξε ολόκληρη. Τους ευχαριστώ όλους, που με ένα τους post, ένα τους μήνυμα μοιράστηκαν μαζί μου βάζοντας τη χαρά τους, την αγάπη τους, την υποστήριξή τους και τις ευχές τους, ήταν εκεί σε μια στιγμή που για μένα είναι σημαντική. Σας ευχαριστώ πολύ. Μόνο για αυτό έγραψα αυτό το post εξάλλου. 

Κι εσένα "φωνή"! Χωρίς εσένα θα ήταν εντελώς ασπρόμαυρο!





Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Η Πέγκυ Κάπως

Η Πέγκυ Κάπως (δε θυμάμαι το επίθετό της), μέρες τώρα μου ροκανίζει την πρωινή μου διάθεση, τον βραδινό μου ύπνο, μεγάλα κομμάτια στης σκέψης μου όλη μέρα. 
Η Πέγκυ Κάπως, την οποία δε γνωρίζω προσωπικά, ούτε ποτέ έχω δει, είναι αρχισυντάκτρια σε μια μεγάλη, ξένη εφημερίδα, μια σπουδαία μούρη δηλαδή, που αποφασίζει ποιανού το κείμενο, θα μπει και ποιανού όχι. Περίπου δέκα μέρες τώρα η Πέκγυ Κάπως, μου ροκανίζει το μυαλό. Δεν το απορρίπτει μεμιάς το κείμενό μου, δεν το πάει και παρακάτω μεμιάς, έτσι είναι οι αρχισυντάκτες μου λέει ο φίλος μου ο Λευτέρης (Πλακίδας, Διευθυντής στο Athletics), για αυτό δεν έχουν φίλους του απαντάω εγώ και τέτοια ωραία πράγματα, δέκα μέρες τώρα. 
Σήμερα, που έβαλα τις φόρμες μου και βγήκα στη λαϊκή να αγοράσω κανένα μπρόκολο στην εξωφρενική τιμή του 1,50 ευρώ (!), αποφάσισα ότι δεν μπορεί η Πέγκυ Κάπως, να μου ροκανίζει τη ζωή, καλά δεν είναι μόνο αυτή για να είμαστε ειλικρινείς. Αποφάσισα πως δε θα αφήσω την αυριανή Κυριακή, γιατί ως γνωστόν οι Κυριακές είναι οι λιακάδες της εβδομάδας, να με βρει με τη σκέψη της Πέγκυ Κάπως. Θα τη βγάλω από το μυαλό μου και δε θα ξανασχοληθώ μαζί της.
Αποφάσισα επίσης, να ασχοληθώ με τον Πωλ, που ασχολείται μαζί μου τόσο επίμονα, χωρίς να με έχει στείλει από την πρώτη ασυνέπειά μου ως θα έπρεπε, που αισθάνομαι άσχημα!

Μάθημα ζωής από την Πέγκυ Κάπως: ακόμα κι αν δε ξέρεις πότε ακριβώς αρχίζει κάτι, μπορείς πάντα να αποφασίζεις για το πότε περίπου τελειώνει.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Οι Κυριακές είναι οι λιακάδες της εβδομάδας

Οι Κυριακές είναι οι λιακάδες της εβδομάδας. Οι λιακάδες και οι Κυριακές σου φαντάζουν πάντα περίεργες όταν τις ζεις στα μέσα του χειμώνα, ή όταν τις σκέφτεσαι στα μέσα της εβδομάδας. Ίσως όλα να φαντάζουν περίεργα όταν τα βγάζεις έξω από τη σειρά τους. Είναι όμως η πιο ενδιαφέρουσα κατάσταση να δει κανείς. Έξω από τη σειρά των πραγμάτων. Να συμφωνήσουμε σε μία αλήθεια? Να προσπαθήσουμε για μία πραγματικότητα, ή να κρατήσουμε τις δικές μας και  να συνδιαλεγόμαστε με αυτές των άλλων όποτε θέλουμε?

Οι Κυριακές όπως και οι λιακάδες έχουν πάντα μέσα τους χρόνο για σκέψη. Άσχετα με το πόσοι είναι κοντά σου ή γύρω σου, μπορείς να κλείσεις  τα μάτια όπως οι γάτες που λιάζονται, ή ακόμη και να τα κρατήσεις ανοικτά και να σκεφτείς όλα εκείνα που υπάρχουν σε κάποιο μέρος του μυαλού σου. Να ακούσεις καλύτερα. Να δεις καλύτερα. Να καταλάβεις καλύτερα. Με έναν περίεργο τρόπο, όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις με τρομακτική επιτυχία σχεδόν μόνο τις Κυριακές και στις λιακάδες. Ναι, έχει ενδιαφέρον το "έξω από τη σειρά των πραγμάτων"...

Καλημέρα. Πάω να δω τι θα κάνω με τη σημερινή μου λιακάδα...