Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Με τις σκέψεις μου και τη λιακάδα

Και μετά από δυο μέρες όπου η μόνιμη απάντηση στην ερώτηση, "τι κάνεις", ήταν "γράφω", αποφάσισα να βγω έξω. Κοίταξα τον μικρό μου ιβίσκο, που έβγαλε ένα μικρό κόκκινο λουλουδάκι, σκέφτηκα ότι σωστά επέλεξα το "τώρα" και όχι ένα κλάδεμα που θα έφερνε μια μεγαλειώδη, αλλά μελλοντική ανθοφορία, έκλεισα τα μάτια καθώς στεκόμουν μπροστά στο παράθυρο αφήνοντας τον ήλιο να με χτυπάει και αποφάσισα ότι μου άξιζε μια βόλτα.
Διάλεξα ένα δρόμο που να μου αρέσει. Δεν έχει σημασία ποιον, γιατί όλοι οι δρόμοι, άσχετα με το τι πιστεύουμε και τι προσδοκάμε, μοιάζουν σε κάθε μεγάλη πόλη αυτής της μικρής χώρας. Εξάλλου πόσες μεγάλες πόλεις να έχει μια τόσο  μικρή χώρα?
Κατεβαίνω το δρόμο λοιπόν, σε αυτήν την ανυπόκριτη λιακάδα και σταματάω στη βιτρίνα ενός art shop" που μου αρέσει. Ξεχωρίζω ένα δαχτυλίδι, και μετά άλλο ένα, και μετά συνεχίζω να κατηφορίζω γιατί δεν έχει τέλος αυτό το "ξεχωρίζω". Στρίβω αριστερά και ξέρω ότι λίγο πιο πάνω θα βρω ένα μαγαζί με ρούχα που συνήθως μου αρέσουν. Πραγματικά, είναι ακόμα εκεί. Έχει στη βιτρίνα του ένα φόρεμα που μου αρέσει. Εξαιρετικά παράξενο, σκέφτομαι. Αυτό το μαγαζί έχει πάντα στη βιτρίνα του ένα φόρεμα που μου αρέσει. Όχι μπλούζα, όχι φούστα, πάντα ένα φόρεμα. Λίγο πιο πάνω ένα άλλο μαγαζί γράφει με μεγάλα ροζ γράμματα στην πόρτα του "2+1 δώρο". Γελάω πολύ. Ξέροντας τις τιμές και τα ρούχα του το μόνο που μπορεί να πάρει κανείς από εδώ είναι το δώρο! Στρίβω δεξιά και κατηφορίζω. Όχι άλλες βιτρίνες λέω στον εαυτό μου και ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι όταν το λες αυτό, πάντα μα πάντα, πέφτεις πάνω σε μια βιτρίνα που έχει αυτό το ένα, το πολύ ωραίο, αυτό που θέλεις οπωσδήποτε να πάρεις. Είναι νόμος, πάντα έτσι γίνεται. Έτσι, αποφασίζω να περάσω απέναντι, να πάω αριστερά και να μπω σε πιο αγαπημένους μου χώρους, τα βιβλιοπωλεία. Καμία έκπληξη. Τα κρατικά βραβεία είναι τα αναμενόμενα, τα βραβεία κοινού είναι και αυτά τα αναμενόμενα. Μπορεί εγώ να εκπλήσσομαι δύσκολα, σκέφτομαι. Και αμέσως σπεύδω να πω όχι, καθώς σκέφτομαι πόσο ευχάριστα και πολύ με εξέπληξε η διάθεση και ο χρόνος που αφιέρωσε ο Νίκος για να μου γράψει και να μου στείλει μουσικές που μου αρέσουν και άλλες που ίσως μου αρέσουν. Και καθώς σε μία πτήση που δεν είχα να πληρώσω το υπέρβαρο, ναι συμβαίνουν και αυτά, άφησα τρεις τεράστιες κασετίνες με όλα μου τα cd, σκέφτομαι ότι είναι τα μόνο cd, οι μόνες μουσικές που έχω! 
Χαμογελάω και περπατάω. Είναι Δευτέρα, ο ιβίσκος μου άνθισε, μια ανυπόκριτη λιακάδα κρύβει τα ψέματα της άνοιξης κι εγώ περπατάω. Χωρίς λόγο, χωρίς σκοπό, χωρίς προορισμό. Μόνο με τις σκέψεις μου και τη λιακάδα. 
Να έχετε μια εβδομάδα γεμάτη λιακάδα!