Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Ευτυχώς δεν είμαι πολύτιμη!

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μια Κυριακή μπορεί να είναι ωραία όταν βάζεις σε αυτήν όλα εκείνα τα πράγματα που θέλεις να κάνεις. Είναι ένα είδος Κυριακής και αυτό. Το πίστευα κι εγώ κάποτε. Δεν είναι πάντα αλήθεια. Καμιά φορά τις "ωραίες Κυριακές" τις φτιάχνεις βάζοντας σε αυτές όλα εκείνα τα πράγματα που δε θέλεις να κάνεις.  Όχι από κάποια προσωπική ιδιομορφία, αλλά επειδή ακριβώς δεν μπορείς να τις φτιάξεις αλλιώς. Όπως και να έχει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τις "ωραίες Κυριακές" τις φτιάχνουμε πάντα εμείς για τον εαυτό μας. Και αν μπορούμε, τις προσφέρουμε και στους άλλους.
Τριγυρνάω στο σπίτι φορώντας τις φόρμες μου και κρατώντας ένα φλιτζάνι καφέ, που φροντίζω να γεμίζω συνεχώς ξανά και ξανά. Χρησιμοποιώ τόσο το φλιτζάνι του Λευτέρη από την Πράγμα, που κάποια στιγμή σκέφτομαι δεν μπορεί, δικαιωματικά θα μου ανήκει στο τέλος. Περπατάω αργά, ήρεμα, χαλαρά και πιάνω τον εαυτό μου να το κάνει ύστερα από πολύ καιρό, έστω και μέσα στο σπίτι. Ακούω αγαπημένα μου μουσικά κομάτια από κλασική έως Iman και αφήνομαι όπως πάντα στη μαγευτική γοητεία του "αταίριαστου". Αποφάσισα χθες ότι αυτή η Κυριακή δε θα είναι σαν τις προηγούμενες. Θα είναι για μένα, είπα, μια Κυριακή χωρίς εντάσεις, χωρίς πιέσεις, χωρίς αιτήματα. Ούτε σε μένα ούτε στους άλλους. Αποφάσισα ότι αυτήν την Κυριακή δε θα αφήσω τίποτα να μου δημιουργήσει την παραμικρή ένταση. Όλα μπορούν να περιμένουν μια Κυριακή. Η Γη θα συνεχίσει να γυρίζει, ο ήλιος να ανατέλλει από το ίδιο σημείο, πράγμα τόσο βαρετό που αν το καλοσκεφτείς μπορεί να σε βυθίσει σε απελπισία και οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια λίγο - πολύ πράγματα τουλάχιστον μέχρι αύριο. Ελπίζω ότι κανείς δε θα ξεκινήσει μια όποια επανάσταση Κυριακάτικα, από τη μία είναι αντι-επικοινωνιακό και από την άλλη Παρασκευή είναι η καλή μέρα για αυτά, και η Σωτηρία μπορεί να περιμένει ακόμα μια μέρα. Η Δευτέρα Παρουσία δε θα συμβεί σήμερα, βέβαιον, και το τέλος του κόσμου αναβλήθηκε επ΄ αόριστο μετά το κατά πολλούς "φιάσκο των Μάγια". Αυτό το τελευταίο δεν είναι και τόσο ευχάριστο βέβαια, γιατί πλέον πολύς κόσμος δεν έχει να περιμένει τίποτα και όλα θα παραμείνουν σε αυτήν την απογοητευτική και εύτακτη ευτοπία επίσης επ΄αόριστο. Όλα μπορούν λοιπόν να περιμένουν και τίποτα δεν περιμένει εμένα ειδικά. Ευτυχώς δεν είμαι πολύτιμη! 
Τελειώνω το βιβλίο που διάβαζα και μέχρι να ξεκινήσω το επόμενο, που δεν έχω ακόμη αποφασίσει ποιο θα είναι, αποφασίζω να κάνω εκείνα τα ανομολόγητα, ενοχικά και "κατώτερης έκφρασης" μικροπράγματα, που όταν μας ρωτάνε αν τα κάνουμε όλοι τα αρνιόμαστε. Να καθίσω στο Facebook με τις ώρες, να δω σελίδες φίλων μου, να κάνω like σε ότι μ΄αρέσει, "σχετικό", "άσχετο", αστείο, σοβαρό. Να απαντήσω στα σχόλιά τους, να μιλήσω στο chat μαζί τους και να ποστάρω ότι μου κατέβει! 
Αποφασίζω να μου ετοιμάσω και μια σαλάτα από αυτές που μου αρέσουν, γιατί μεσημέριασε. Ο εαυτός μου, μου υπενθυμίζει να βάλω και σπανάκι, όχι γιατί "πρέπει", αλλά γιατί μου αρέσει πάρα πολύ και μάλιστα έτσι ωμό. Έτσι ανοίγω το ψυγείο και βγάζω ένα υπέροχο, ολόφρεσκο, καταπράσινο σπανάκι που πήρα χτες από τη λαϊκή. Το βγάζω κομένο, πλυμένο, καθαρό, μέσα από μια σακούλα για τρόφιμα, έτσι όπως το έχω "αποθηκεύσει" χθες. Κάτι δεν πάει καλά με μένα σκέφτομαι, αλλά δε ξέρω τι. Αυτό το πλυμένο καθαρό σπανάκι, βαλμένο μέσα στη σακούλα τροφίμων στο ψυγείο, δεν είμαι εγώ. Κάτι δεν  πάει καλά με μένα και όσο και να ρωτάω τον εαυτό μου την ώρα που το κόβω  γεμίζοντας μια τεράστια πιατέλα, δεν μου απαντάει. Καλά, μπορεί και να είμαι εγώ και να μην το ξέρω. Πόσες βεβαιότητες να χωρέσεις σε μια τόσο αβέβαιη ζωή? Η ζωή δεν είναι fun της βεβαιότητας εξάλλου. Δεν το έχει στη φύση της. Ναι, φοβερή παρεξήγηση ότι εμείς ζούμε για να κερδίσουμε τις βεβαιότητές μας. Μεγάλη παρεξήγηση.
Η μέρα κυλάει ήρεμα. Όχι ωραία. Δεν μπορώ το δράμα και την εξιδανίκευση, μη λέμε και ψέματα. Όμως ήρεμα. Άλλες φορές δεν ήξερα τι να την κάνω αυτήν την ηρεμία. Τώρα όχι. Την αφήνω να υπάρχει. Καμιά φορά τη φτιάχνω κιόλας, όπως σήμερα. Κι εγώ που θέλω πάντα να φύγει αυτή η μέρα, η κάθε μέρα, και να έρθει η επόμενη, γιατί πιστεύω αβάσιμα, αλλά ανυποχώρητα, ότι θα φέρει κάτι πολύ καλύτερο από την όποια σημερινή, θέλω αυτή η μέρα να κρατήσει κι άλλο. Δε θα κρατήσει.  Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ξεφυσάω με ανακούφιση. Ευτυχώς δεν είμαι πολύτιμη για κανέναν, σκέφτομαι. Ευτυχώς.