Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Η ανυπολόγιστη αξία της χαράς και το διφορούμενο του έρωτα

Όταν ήμουν μικρή, πίστευα πως το πιο σπουδαίο πράγμα σε αυτόν τον κόσμο ήταν, ή έπρεπε να είναι, ο έρωτας. Ο έρωτας ως κινητήρια δύναμη της ζωής, του κόσμου, των πάντων. Εξιδανικευμένος, μοναδικός, απόλυτος, χωρίς ντροπές για το ρομαντικό του χαρακτήρα, χωρίς ενοχές για τις απαιτήσεις του. Όρθιος και δυνατός απέναντι σε όποιον σαρκασμό για το ανέφικτο του χαρακτήρα του και το ουτοπικό του αιτήματος.

Μεγαλώνοντας, πρόσθεσα κοντά σε αυτόν, τη γνώση. Να μαθαίνεις, να εξελίσσεσαι, να προχωράς. Μια ευλογία κατάδικιά σου, χωρίς τη μεσολάβηση κανενός Θεού. Μεθυστικό ταξίδι που σε συνεπαίρνει. Κι όσους Θεούς συνάντησα, τους γκρέμισα ή τους αποκήρυξα. Κάποιους τους αγάπησα. Αλλά για λίγο και μετά συνέχισα. Χωρίς επιθυμία να αλλάξω κανέναν. Με ανάγκη να αλλάξω εμένα. Κανένας Θεός δεν ήταν απαραίτητος για αυτό.

Ύστερα ήρθε ο κόσμος. Ήταν εκεί και με περίμενε. Νόμιζα ότι ήταν μεγάλος, ανεξάντλητος. Δεν ήταν. Δεν είναι. Μικρός, συγκεκριμένος, πεπερασμένος. Έμαθα να τον γυρίζω με ευκολία. Να ζω σε αυτόν και να ζει και αυτός μαζί μου, μέσα μου. Το αρχικό δέος τέλειωσε γρήγορα. Χωρίς Θεούς, χωρίς δέος, μεγάλωνα...

Όσο μεγαλώνεις είναι όλο και πιο δύσκολο να εξιδανικεύεις. Όλο και πιο απαιτητικό να απαιτείς το απόλυτο. Ξαναπερνάς από τους ίδιους δρόμους ελπίζοντας ότι έχει αλλάξει η ματιά σου και θα τους δεις αλλιώς. Δεν είναι αλήθεια ότι έχει πολλούς δρόμους η ζωή. Δεν είναι. Δεν έχει. Οι δρόμοι της ευτυχίας, του έρωτα, της ελευθερίας, της αγάπης, της πίστης. Ίσως και ένα δύο ακόμα. Για μένα, ούτε τόσοι. Λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα. Τους ακολουθείς, τους αναζητάς, ή τους αρνείσαι. Φεύγεις για πάντα, ή ξαναργυρνάς στην αναζήτησή τους σαν μικρός άσωτος που πήρε το μάθημά του. Είναι ψέματα ότι κάποιος θα σφάξει τον μόσχο τον σιτευτό για σένα. Κανείς δε θα το κάνει. Δε χρειάζεται. Απλά πράγματα. Η ζωή δεν είναι σύνθετη. Η "προσωπικές μας διαδρομές" είναι. Αναρωτιέμαι ξανά τι είναι το πιο σπουδαίο πράγμα σε αυτόν τον κόσμο. Η χαρά, θα πω.

Μεγαλώνω...