Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Κέικ, Copa Cabana και μούρη βατόμουρο

Τα σαββατοκύριακα με τις κολλητές σου είναι πάντα απρόοπτα. Είναι πάντα αγαπησιάρικα, αν και ποτέ δε ξέρεις αν θα είναι αγαπησιάρικα κοριστίστικα, ή μυστηριωδώς γυναικεία. Συνήθως μαζεύεσαι με τις φίλες σου όταν όλα σου πάνε χάλια. Όταν σε ρωτάνε τι κάνεις και απαντάς "έχω υπάρξει και καλύτερα, αλλά χειρότερα ποτέ"! Τότε που χρειάζεσαι μια αγκαλιά άνευ όρων και προϋποθέσεων. Χωρίς να χρειαστεί να την κερδίσεις, απλά να τη ζητήσεις. Κι ας είσαι παιδί κακό, τρελό, θεοπάλαβο, άγριο, αδιόρθωτο, αμετανόητο και ότι άλλο. Δεν πειράζει. Οι φίλες σου δε σε κρίνουν. Η σχέση δεν είναι έπαθλο μιας μακράς προσπάθειας, ενός βασανιστικού αγώνα. Ξέρουν τι είσαι, πως είσαι, και όλα καλά. Τι να κάνουμε, έτσι είσαι και όλα καλά. Είναι ωραίο να σε αγαπάνε όπως είσαι. Κι ακόμα πιο πέρα, να σε αγαπάνε επειδή είσαι έτσι. Μια αγκαλιά, φόρμες, πυτζάμες, μάλλινοι σκούφοι και γουνάκια στο λαιμό, πολύ γέλιο, αγάπη χρόνων και στο ραδιόφωνο να παίζει το Copa Campana, τη Λόλα και τον Τόνυ κι εμείς να λικνιζόμαστε σε αυτόν τον λάτιν-ντίσκο σκοπό, καθώς φτιάχνουμε στην κουζίνα ένα κέικ με σοκολάτα και πορτοκάλι. Απλά, κοριτσίστικα πράγματα μιας κρύας, μέσα και έξω από την καρδιά μας, Κυριακής.