Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Όχι και άσχημα για αυτούς που ψάχνουν νέες εμπειρίες!


Δε ξέρω τι θα αποφάσιζα να κάνω δύο φορές στην ίδια ζωή. Σε μια ζωή που ζεις μονάχα μια φορά, δεν υπάρχει λόγος να κάνεις τα ίδια πράγματα δύο φορές, να δοκιμάζεις ξανά και ξανά και τέτοια ανόητα. Πάρε το μήνυμα και συνέχισε. Ποτέ δεν υπάρχει εξάλλου τόσος χρόνος όσος νομίζουμε.  Εκτός βέβαια, αν έχεις ανάγκη τη συναισθηματική ανάδευση που δημιούργησε η πρωτογενής εμπειρία, χωρίς να είναι όμως βέβαιο ότι θα συμβεί το ίδιο και με τη δεύτερη προσπάθεια. Ή αν πρόκειται για μια υπαρξιακή ανάγκη επιβεβαίωσης, που σε υποκινεί να προσπαθείς για όσο χρειαστεί. Ευτυχώς, μια περίοδος κρίσης σου ανοίγει ένα πεδίο νέων εμπειριών. 
Αναμφίβολα για τους έλληνες βουλευτές δεν ισχύει το παραπάνω, καθώς είτε χάρη στην οικογενειακή τους παράδοση, είτε στο υψηλό τους εισόδημα, έχουν τη δυνατότητα να δοκιμάζουν όσες φορές χρειαστεί – στην πρώτη περίπτωση όχι πολλές – μέχρι να πείσουν το ψηφοφόρο ότι αξίζουν να έχουν μια ευκαιρία να σώσουν  αυτήν τη χώρα. Το να είσαι παλιός βουλευτής θα φανταζόταν κανείς ότι αυτές τις κρίσιμες ώρες, σημαίνει να έχεις «μια ευθύνη παραπάνω», αλλά σε μια εποχή που κανείς στον πολιτικό κόσμο δε θέλει να αναλάβει καμιά ευθύνη, ποιος θέλει να αναλάβει τώρα την «παραπάνω»? Το να είσαι νέος βουλευτης δεν έχει καμιά ευθύνη – καθώς εδώ δεν έχουν οι παλιοί, οι νέοι θα έχουν? – αλλά δεν παύει να πρέπει κάτι να εφευρίσκουν να λένε στους ψηφοφόρους τους, ιδίως όταν ψηφίζουν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο. 
Το να είσαι νέο υποψήφιο φυντάνι, μάλλον θα σε διασώσει για λίγο καιρό παραπάνω. Ξέρετε ο πρώτος καιρός, το φορμάρισμα, οι πρώτες δηλώσεις, τα αυτόγραφα, όσο να πεις θέλουν το χρόνο τους. Και προς το παρόν, αυτή η κατηγορία μοιάζει να είναι η πιο ενδιαφέρουσα! Επίδοξοι σωτήρες, μεγαλομανείς ανόητοι, αλαζόνες κρυφο-πολιτευτές, εξουσιολάγνοι, ερωτοτροπούντες με θέσεις και καρέκλες και πάει λέγοντας, μέσα στο δίπολο «Εξουσία – Σωτηρία» αυτού του τόπου. Ο καθένας ξεχωριστά, κάνουν δραματοποιημένες εμφανίσεις προς τέρψιν του κοινού, που όσο να πεις μέσα στο δράμα του αρέσκεται σε κάτι τέτοια. Όχι με καμία ιδιαίτερη δυσκολία, αλλά πιθανόν και εν αγνοία τους, συνθέτουν έναν περίεργο και γραφικό περιφερόμενο θίασο, ένα μπουλούκι της κακιάς ώρας, που δεν αποκλείεται μέλη του, τουλάχιστον τα πιο μεγάλα ονόματα, να κυβερνήσουν αύριο. Βέβαια ίσως και να τους πετάξουν αφού τους στίψουν καλά καλά. Όσο να πεις, είναι και οι παλιές καραβάνες που ξέρουν καλά το παιχνίδι. Ξέρουν να περιμένουν να έρθει η κατάλληλη ώρα κι έτσι αφήνουν να «φυντάνια» να κελαϊδάνε από δω κι από εκεί και να τους κάνουν την όποια δουλειά. Κι εμείς, μιας που μας λείπει ο άρτος, ας απολαύσουμε τα θεάματα αυτά. Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, ψηφοφορίες στη Βουλή, λίγο δράμα, πολύ κωμωδία, βαρύγδουπες ερμηνείες, χρυσά βατόμουρα, από όλα έχει. Όχι και άσχημα για αυτούς που ψάχνουν νέες εμπειρίες!