Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ένα υπέροχο μέρος, ένα εξαιρετικό πρωινό

Το τηλέφωνο χτύπησε χωρίς να το περιμένει. Το σήκωσε χωρίς να κοιτάξει καν το νούμερο.
- Που είσαι? άκουσε μια γνώριμη φωνή από την άλλη πλευρά. Είχε πολύ καιρό να την ακούσει, αλλά ήξερε τόσο καλά  τη φωνή του που θα την αναγνώριζε πάντα.

- ....

- Λοιπόν, που είσαι? ξαναρώτησε με σταθερή επιμονή και έναν ανεπαίσθητο αναστεναγμό.

- Έχει καμιά σημασία, του είπε εκείνη προσπαθώντας να αποφύγει την απάντηση.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν γεμάτη σκέψεις, ερωτήσεις, απαντήσεις, συμπεράσματα.

- Έχει. Σκεφτόμουν να έρθω αύριο το πρωί να σε πάρω να πάμε σε ένα υπέροχο μέρος για ένα εξαιρετικό πρωινό.

- Ουάου! Τόσα υπέροχα και εξαιρετικά σε μία πρόταση, όλα μαζί. Και πως σκέφτεσαι να το καταφέρεις αυτό?

- Ναι, όλα μαζί. Εύκολα, δύσκολα, όπως χρειαστεί. Λοιπόν... που είσαι?

(συνεχίζεται...?)