Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

4-8-12

Περιμένω τις αγκαλιές που θα έρθουν, σε αγκαλιές που ήδη υπάρχουν.
Τι μπορεί να είναι πιο όμορφο, πιο παρήγορο, πιο δυναμωτικό από μία αγκαλιά? Που τις αναζητούμε τις αγκαλιές αυτές? Υπάρχουν πάντα για μας? Και αν μας λείψουν βγαίνουμε μπροστά να τις αναζητήσουμε? Κι όταν τις βρούμε, έχουμε το θάρρος να ζητήσουμε να μείνουμε μέσα σε αυτές για όσον καιρό χρειαστεί? Είναι αυτός ο καιρός το "για πάντα"?
Εκείνοι που πιστεύουν στην αυτοϊαση και τη θεραπευτική ιδιότητα της ενέργειας θα πούνε ότι ένας άνθρωπος χρειάζεται 4 αγκαλιές κάθε μέρα για να επιβιώσει, 8 για να συντηρηθεί και 12 για να εξελιχθεί. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτή η αγκαλιά? Είναι παραχώρηση? Είναι δώρο? Είναι προσφορά?
Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που αρέσκεται να κάνει αγκαλιές. Να αγκαλιάζει τους άλλους και να τους αφήνει να τον αγκαλιάσουν. Δε ξέρω τι ακριβώς είναι μια αγκαλιά μέσα σε μια φιλική ή ερωτική σχέση, ή ακόμη και μια αγκαλιά μεταξύ αγνώστων. Άλλες φορές νομίζω ότι μπορεί να είναι ένας τόπος που όλοι αναζητούμε λυτρωτικά, άλλες φορές ένα μέρος όπου όλοι επιζητούμε να βρεθούμε κάποια στιγμή, άλλες φορές μια ψυχική συνθήκη τόσο αναγκαία για την ύπαρξή μας. Άλλες φορές ένα ανακουφιστικό καταφύγιο, άλλες ένα μυστικό κρησφύγετο και άλλες η σπηλιά του Κύκλωπα που πρέπει μοιραία να σκοτώσεις για να συνεχίσεις το ταξίδι σου.
Οι αγκαλιές που εγώ κατά καιρούς εξαφανίζομαι, είναι αυτές που έχουν φωνές χαράς, σιωπές λυγμών και συγκίνησης, ψιθύρους αγάπης και ευγνωμοσύνης. Θέλω να είναι αγκαλιές ζωντανές, ζεστές, να νιώθω την ανάσα τους στο λαιμό μου. Ξέρω ότι όλες οι αγκαλιές δεν είναι ίδιες. Ξέρω ότι υπάρχουν αγκαλιές που μπορούν να χωρέσουν πολλά. Και ξέρω ότι υπάρχουν αγκαλιές που μπορούν να χωράνε μια ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν πάντα αγκαλιές που η ζωή μας η ίδια θέλει να χωράει σε αυτές. Είμαι τόσο ευτυχισμένη που τις έχω.