Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

4-8-12

Περιμένω τις αγκαλιές που θα έρθουν, σε αγκαλιές που ήδη υπάρχουν.
Τι μπορεί να είναι πιο όμορφο, πιο παρήγορο, πιο δυναμωτικό από μία αγκαλιά? Που τις αναζητούμε τις αγκαλιές αυτές? Υπάρχουν πάντα για μας? Και αν μας λείψουν βγαίνουμε μπροστά να τις αναζητήσουμε? Κι όταν τις βρούμε, έχουμε το θάρρος να ζητήσουμε να μείνουμε μέσα σε αυτές για όσον καιρό χρειαστεί? Είναι αυτός ο καιρός το "για πάντα"?
Εκείνοι που πιστεύουν στην αυτοϊαση και τη θεραπευτική ιδιότητα της ενέργειας θα πούνε ότι ένας άνθρωπος χρειάζεται 4 αγκαλιές κάθε μέρα για να επιβιώσει, 8 για να συντηρηθεί και 12 για να εξελιχθεί. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτή η αγκαλιά? Είναι παραχώρηση? Είναι δώρο? Είναι προσφορά?
Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που αρέσκεται να κάνει αγκαλιές. Να αγκαλιάζει τους άλλους και να τους αφήνει να τον αγκαλιάσουν. Δε ξέρω τι ακριβώς είναι μια αγκαλιά μέσα σε μια φιλική ή ερωτική σχέση, ή ακόμη και μια αγκαλιά μεταξύ αγνώστων. Άλλες φορές νομίζω ότι μπορεί να είναι ένας τόπος που όλοι αναζητούμε λυτρωτικά, άλλες φορές ένα μέρος όπου όλοι επιζητούμε να βρεθούμε κάποια στιγμή, άλλες φορές μια ψυχική συνθήκη τόσο αναγκαία για την ύπαρξή μας. Άλλες φορές ένα ανακουφιστικό καταφύγιο, άλλες ένα μυστικό κρησφύγετο και άλλες η σπηλιά του Κύκλωπα που πρέπει μοιραία να σκοτώσεις για να συνεχίσεις το ταξίδι σου.
Οι αγκαλιές που εγώ κατά καιρούς εξαφανίζομαι, είναι αυτές που έχουν φωνές χαράς, σιωπές λυγμών και συγκίνησης, ψιθύρους αγάπης και ευγνωμοσύνης. Θέλω να είναι αγκαλιές ζωντανές, ζεστές, να νιώθω την ανάσα τους στο λαιμό μου. Ξέρω ότι όλες οι αγκαλιές δεν είναι ίδιες. Ξέρω ότι υπάρχουν αγκαλιές που μπορούν να χωρέσουν πολλά. Και ξέρω ότι υπάρχουν αγκαλιές που μπορούν να χωράνε μια ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν πάντα αγκαλιές που η ζωή μας η ίδια θέλει να χωράει σε αυτές. Είμαι τόσο ευτυχισμένη που τις έχω.

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Η πόλη είναι σκοτεινή

Όταν γυρνάς σε ένα μέρος ύστερα από καιρό, η αλήθεια είναι ότι το βλέπεις αλλιώς. Ίσως κι εκείνο να σε βλέπει αλλιώς. Γύρισα για λίγο στην πόλη που γεννήθηκα. Τη βρήκα τρομακτικά σκοτεινή. Τα μαγαζιά έχουν μειώσει αισθητά τις ώρες που οι βιτρίνες τους είναι φωτεινές. Κάποια άλλα, αρκετά πλέον, είναι ξενοίκιαστα κι έτσι μοιραία σκοτεινά. Εξαιτίας των χρημάτων που δεν υπάρχουν έχει μειωθεί αισθητά ο φωτισμός της πόλης. Άστεγοι κοιμούνται στις εισόδους των πολυκατοικιών της Τσιμισκή και διαρρήξεις καταστημάτων γίνονται δίπλα στη Χρυσοστόμου Σμύρνης. Το παραδοσιακά "ασφαλές" κέντρο δεν υπάρχει πια. Τα λεωφορεία είναι πιο ζεστά από τα σπίτια ακόμα και τώρα στα μέσα του Νοέμβρη. Η πόλη είναι σκοτεινή. Και η καρδιά μου επίσης. Πως γίναμε αυτό που δε θέλαμε? Ευτυχώς οι άνθρωποι παραμένουν φωτεινοί ακόμα. Είναι η μόνη παρηγοριά. Και η μόνη ελπίδα. Εμείς. Ο ένας για τον άλλον...

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Όχι και άσχημα για αυτούς που ψάχνουν νέες εμπειρίες!


Δε ξέρω τι θα αποφάσιζα να κάνω δύο φορές στην ίδια ζωή. Σε μια ζωή που ζεις μονάχα μια φορά, δεν υπάρχει λόγος να κάνεις τα ίδια πράγματα δύο φορές, να δοκιμάζεις ξανά και ξανά και τέτοια ανόητα. Πάρε το μήνυμα και συνέχισε. Ποτέ δεν υπάρχει εξάλλου τόσος χρόνος όσος νομίζουμε.  Εκτός βέβαια, αν έχεις ανάγκη τη συναισθηματική ανάδευση που δημιούργησε η πρωτογενής εμπειρία, χωρίς να είναι όμως βέβαιο ότι θα συμβεί το ίδιο και με τη δεύτερη προσπάθεια. Ή αν πρόκειται για μια υπαρξιακή ανάγκη επιβεβαίωσης, που σε υποκινεί να προσπαθείς για όσο χρειαστεί. Ευτυχώς, μια περίοδος κρίσης σου ανοίγει ένα πεδίο νέων εμπειριών. 
Αναμφίβολα για τους έλληνες βουλευτές δεν ισχύει το παραπάνω, καθώς είτε χάρη στην οικογενειακή τους παράδοση, είτε στο υψηλό τους εισόδημα, έχουν τη δυνατότητα να δοκιμάζουν όσες φορές χρειαστεί – στην πρώτη περίπτωση όχι πολλές – μέχρι να πείσουν το ψηφοφόρο ότι αξίζουν να έχουν μια ευκαιρία να σώσουν  αυτήν τη χώρα. Το να είσαι παλιός βουλευτής θα φανταζόταν κανείς ότι αυτές τις κρίσιμες ώρες, σημαίνει να έχεις «μια ευθύνη παραπάνω», αλλά σε μια εποχή που κανείς στον πολιτικό κόσμο δε θέλει να αναλάβει καμιά ευθύνη, ποιος θέλει να αναλάβει τώρα την «παραπάνω»? Το να είσαι νέος βουλευτης δεν έχει καμιά ευθύνη – καθώς εδώ δεν έχουν οι παλιοί, οι νέοι θα έχουν? – αλλά δεν παύει να πρέπει κάτι να εφευρίσκουν να λένε στους ψηφοφόρους τους, ιδίως όταν ψηφίζουν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο. 
Το να είσαι νέο υποψήφιο φυντάνι, μάλλον θα σε διασώσει για λίγο καιρό παραπάνω. Ξέρετε ο πρώτος καιρός, το φορμάρισμα, οι πρώτες δηλώσεις, τα αυτόγραφα, όσο να πεις θέλουν το χρόνο τους. Και προς το παρόν, αυτή η κατηγορία μοιάζει να είναι η πιο ενδιαφέρουσα! Επίδοξοι σωτήρες, μεγαλομανείς ανόητοι, αλαζόνες κρυφο-πολιτευτές, εξουσιολάγνοι, ερωτοτροπούντες με θέσεις και καρέκλες και πάει λέγοντας, μέσα στο δίπολο «Εξουσία – Σωτηρία» αυτού του τόπου. Ο καθένας ξεχωριστά, κάνουν δραματοποιημένες εμφανίσεις προς τέρψιν του κοινού, που όσο να πεις μέσα στο δράμα του αρέσκεται σε κάτι τέτοια. Όχι με καμία ιδιαίτερη δυσκολία, αλλά πιθανόν και εν αγνοία τους, συνθέτουν έναν περίεργο και γραφικό περιφερόμενο θίασο, ένα μπουλούκι της κακιάς ώρας, που δεν αποκλείεται μέλη του, τουλάχιστον τα πιο μεγάλα ονόματα, να κυβερνήσουν αύριο. Βέβαια ίσως και να τους πετάξουν αφού τους στίψουν καλά καλά. Όσο να πεις, είναι και οι παλιές καραβάνες που ξέρουν καλά το παιχνίδι. Ξέρουν να περιμένουν να έρθει η κατάλληλη ώρα κι έτσι αφήνουν να «φυντάνια» να κελαϊδάνε από δω κι από εκεί και να τους κάνουν την όποια δουλειά. Κι εμείς, μιας που μας λείπει ο άρτος, ας απολαύσουμε τα θεάματα αυτά. Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, ψηφοφορίες στη Βουλή, λίγο δράμα, πολύ κωμωδία, βαρύγδουπες ερμηνείες, χρυσά βατόμουρα, από όλα έχει. Όχι και άσχημα για αυτούς που ψάχνουν νέες εμπειρίες!


Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ένα υπέροχο μέρος, ένα εξαιρετικό πρωινό

Το τηλέφωνο χτύπησε χωρίς να το περιμένει. Το σήκωσε χωρίς να κοιτάξει καν το νούμερο.
- Που είσαι? άκουσε μια γνώριμη φωνή από την άλλη πλευρά. Είχε πολύ καιρό να την ακούσει, αλλά ήξερε τόσο καλά  τη φωνή του που θα την αναγνώριζε πάντα.

- ....

- Λοιπόν, που είσαι? ξαναρώτησε με σταθερή επιμονή και έναν ανεπαίσθητο αναστεναγμό.

- Έχει καμιά σημασία, του είπε εκείνη προσπαθώντας να αποφύγει την απάντηση.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν γεμάτη σκέψεις, ερωτήσεις, απαντήσεις, συμπεράσματα.

- Έχει. Σκεφτόμουν να έρθω αύριο το πρωί να σε πάρω να πάμε σε ένα υπέροχο μέρος για ένα εξαιρετικό πρωινό.

- Ουάου! Τόσα υπέροχα και εξαιρετικά σε μία πρόταση, όλα μαζί. Και πως σκέφτεσαι να το καταφέρεις αυτό?

- Ναι, όλα μαζί. Εύκολα, δύσκολα, όπως χρειαστεί. Λοιπόν... που είσαι?

(συνεχίζεται...?)


Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Δύσκολα μαθήματα νο 3.815

Τι είναι πιο σκληρό? Να χάνεις όλες σου τις βεβαιότητες? όλα εκείνα που ξέρεις, γνωρίζεις και αγαπάς?

Ή να χάνεις όλα σου τα όνειρα? όλα εκείνα που επιθύμησες, φαντάστηκες και ερωτεύτηκες?

Και αν συμβαίνει να χάνεις και τις βεβαιότητες και τα όνειρά ταυτόχρονα, ποιο είναι το μάθημα που πρέπει να καταλάβεις?

Πάμε πάλι. Τι  είναι πιο σκληρό?

Να ανταλλάσσεις ένα άγνωστο αύριο για μία γνωστή πραγματικότητα?

Ή να μη διαπραγματεύεσαι ένα ανούσιο σήμερα για ένα συναρπαστικό αύριο?

Κι αν δεν μπορείς να ερωτευθείς το αύριο, αλλά ούτε να αγαπήσεις το σήμερα, τι είναι αυτό που πρέπει να ξέρεις για σένα?

Πάμε πάλι. Τι είναι πιο σκληρό?

Να παραμένεις αυτό που οι άλλοι νομίζουν ότι είσαι?

Ή να γίνεσαι αυτός που πραγματικά εσύ γνωρίζεις ότι είσαι?

Κι αν δεν μπορείς να διακρίνεις το φαίνεσθαι από το είναι, πως γνωρίζεις που βρίσκεται η αλήθεια?

Πάμε πάλι. Τι είναι πιο σκληρό?

Να ομολογείς και να ζητάς πάλι?

Ή να μένεις μόνος αλλά αυτάρκης?

Και αν δεν μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά... τότε τι απέμεινε πια να περιμένεις...?

Μυστήριο πράγμα η ζωή! Ευτυχώς πιο μεγάλη από τις ανθρώπινες συμπεριφορές, πιο πλούσια, πιο γαλαντόμα! Μυστήρια μαθήματα! Δύσκολα. Άλλου επιπέδου...

Καλό διάβασμα!



Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

"Η ζωή είναι αλλού"

Τι είναι αυτό που πραγματικά ζητάμε από τον άλλον μέσα από την επιθυμία μας να είμαστε μαζί του? 

Δε ζητάω τίποτα, θα πούνε κάποιοι και είναι απόλυτα βέβαιο ότι λένε ψέματα, αλλά λίγοι πραγματικά γνωρίζουν γιατί καταφεύγουν σε ένα τόσο μεγάλο και πασιφανές ψέμα. Λίγα πράγματα ζητάω, θα πούνε κάποιοι άλλοι και θα συμπληρώσουν ότι ξέρουν τι ζητάνε στη ζωή, τι αξίζει και αυτό γυρεύουν. Λίγοι θα πούνε ότι ζητάνε πολλά και δε θα δώσουν πολλές εξηγήσεις, γιατί πολλά αυτά που ζητάνε, πολλές οι εξηγήσεις, που να βγάλεις άκρη. Ακόμα πιο λίγοι, ελάχιστοι, θα δηλώσουν με το θράσος και την υπερηφάνεια που λίγοι έχουν, ότι τα θέλουν όλα. Δε θα εξηγήσουν, δε θα προσθέσουν, δε θα πούνε τίποτα άλλο. Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς μετά από αυτό?

Δε ξέρω πιο από όλα είναι το δύσκολο, πιο από όλα είναι το εύκολο, που είναι η αλήθεια, που είναι το ψέμα. Και ίσως μέσα στο "πολύ", στο "λίγο", στο "περισσότερο", στο "λιγότερο", στο "όλα", όλα να μπορούν να γίνουν. Ίσως πάλι να μην υπάρχει χώρος να γίνει τίποτα. Κανείς δε ξέρει. Και αυτοί που λένε ότι ξέρουν είναι ανόητοι και αλαζόνες. Κανείς δε ξέρει. Ούτε η ζωή. Αυτή βέβαια, γιατί δεν ενδιαφέρεται να μάθει. "Η ζωή είναι αλλού".


Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Αν τα θαύματα δεν ήταν τόσο αναγκαία στη ζωή, δε θα υπήρχαν στα βιβλία

Τελικά όλοι ένα θαύμα προσδοκούμε, που θα έρθει και θα αλλάξει τη ζωή μας, εμάς, τον άλλον. Ένα θαύμα σε όλα τα πεδία. Στην προσωπική μας ζωή, στην επαγγελματική μας κατάσταση, στην πολιτική ζωή της χώρας, στην οικονομική κατάσταση της Ευρώπης, παντού. Εκείνοι που πιστεύουν, το περιμένουν φωνάζοντας και διαλαλώντας το, με την πεποίθηση ότι το δικαιούνται. Εκείνοι που δεν πιστεύουν, το περιμένουν μέσα σε μια σιωπή που δεν τολμούν να ομολογήσουν. Το περιμένουν όμως. Κάτι να γίνει. Κάτι να γίνει που θα τα αλλάξει όλα!

Τις περισσότερες φορές, όπως όλοι γνωρίζουμε, το θαύμα δεν έρχεται, ή τουλάχιστον όχι στο προκαθορισμένο ραντεβού. Αναμφίβολα είναι μια δύσκολη και δυσάρεστη στιγμή να το ζεις αυτό. Αυτοί που αρέσκονται να αυτοχαρακτηρίζονται "ορθολογιστές", θα σου πούνε ότι "θαύματα δεν υπάρχουν". Αυτοί που προτιμούν να αυτοχαρακτηρίζονται "ρομαντικοί", θα σου πούνε ότι "η ζωή είναι γεμάτη θαύματα". Κάποια σπάνια ράτσα θα τραβήξει μπροστά για να κάνει μόνη της το δικό της θαύμα, για τον εαυτό της και τους άλλους, δε θα πει τίποτα και θα αποφύγει κάθε αυτοχαρακτηρισμό. Σπάνια ράτσα, παρεξηγημένη και κακοχαρακτηρισμένη, αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι.

Δε βρίσκω τίποτα κακό στους ανθρώπους που περιμένουν ένα θαύμα, ή κατά το κοινώς λεγόμενο "κάτι να γίνει". Είναι συνυφασμένο με το υλικό των ανθρώπων, αν όπως λέει ο ποιητής είναι αυτό των ονείρων, με τα βαθύτερα κομάτια της ανθρώπινης ψυχής και τελικά ο συνδετικός κρίκος της με τη θεϊκή φύση. Δε βρίσκω τίποτα απαξιωτικό στη συντριβή που ακολουθεί, όταν αυτό το θαύμα δε συμβαίνει. Ίσα ίσα, μόνο λόγια παρηγορίας έχω να πω.

Γνωρίζοντας όμως πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, παίζοντας τόσους ρόλους, περιμένοντας το θαύμα να έρθει, συντετριμμένη που δεν ήρθε, ή αποφασίζοντας να το κάνω εγώ για μένα και τους άλλους, μόνο ένα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά: για να έρθει ένα θαύμα στη ζωή σου, πρέπει να το αξίζεις. Και η αξία ενός ανθρώπου, όπως ακριβώς και η αξία ενός θαύματος, είναι πέρα από κάθε κόστος. Και η επιλογή για το τι αξίζει και το τι κοστίζει στη ζωή, είναι πάντα, μα πάντα, δικιά μας.