Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ένα μικρό και ένα μεγάλο κάτι...

Ένα από τα πράγματα που με ταλαιπωρούσα στο σχολείο, εκτός από το ίδιο το σχολείο που ήταν βαρετό και πληκτικό και πήγαινα πάντα με την εντύπωση ότι χάνω το χρόνο μου γιατί όλα τα σπουδαία και σημαντικά γίνονταν πάντα κάπου αλλού, ήταν η διπλανή μου η Σμαρώ. Δε ξέρω πως έκατσε έτσι και κάτσαμε μαζί, αλλά κάτσαμε. Το καλύτερο κομάτι λοιπόν κάθε πρωί για τη Σμαρώ ήταν να αφηγείται τα θρίλερ που είχε δει το προηγούμενο βράδυ. Σας μιλάω για μανία με τα θρίλερ! Δύο και τρία κάθε βράδυ! Εγώ, που δεν ήξερα πως θα είναι η ζωή μου μετά, δεν μπορούσα με τίποτα όλη εκείνη την περιγραφή από μανιακούς δολοφόνους, από αίμα που έτρεχε, από τσεκούρια που υψώνονταν, από πόρτες που έτριζαν, και ότι άλλο τέλος πάντων. Δηλαδή, δεν μπορούσα με τίποτα! Τόσο με τίποτα, που προτιμούσα να προσέχω στο μάθημα! Πράγμα βέβαια που δεν πτοούσε τη Σμαρώ, γιατί τα έλεγε σε αυτήν που καθόταν πίσω μας (και δε θυμάμαι το όνομά της). Το γεγονός ότι και εγώ και η Σμαρώ γίναμε δημοσιογράφοι είναι όπως καταλαβαίνετε εντελώς συμπτωματικό, και δεν επιδέχεται καμία άλλη ερμηνεία. Σήμερα, που η ζωή έχει γίνει τρελό θρίλερ, που έχω δει τόσο αίμα όσο για τρεις ζωές, που τα τσεκούρια υψώθηκαν στο κέντρο της Αθήνας κάποιο απόγευμα, που οι πόρτες της ζωής μας τρίζουν συνθέμελα, αισθάνομαι ότι μάλλον χρωστάω ένα μικρό κάτι στη Σμαρώ για όλη εκείνη την εκπαίδευση! Σήμερα, αυτό το υπέροχο, ζεστό μεσημέρι του Σαββάτου, το σχεδόν καλοκαιρινό, που κάθομαι σε μια υπέροχη βεράντα με τα μάτια κλειστά, απολαμβάνω το τσάι μου και ευχαριστιέμαι τον ήλιο πάνω μου, αισθάνομαι ότι μάλλον χρωστάω ένα μεγάλο κάτι στη ζωή! Καλημέρα σε όλους! Να έχετε ένα ωραίο Σ/Κ.