Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Η τέχνη του απολαμβάνειν

Το να απολαμβάνεις έναν καφέ ή ένα τσάι ήταν πάντα μια τέχνη. 
Όχι η τέχνη της προετοιμασίας τους, αλλά η τέχνη του "απολαμβάνειν τον άλλον". Τι μπορεί να συνιστά αυτήν την τέχνη?

Απλά και σύνθετα πράγματα, γιατί μία τέχνη δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνο απλή. Αναμφίβολα ένα ωραίο μέρος. Ένα καλοσερβιρισμένο πράσινο τσάι κι ας μην είναι ιδιαίτερα καλό ως ποικιλία. Είναι μια καλή παρέα. Είναι ο άλλος που μπορεί να μιλήσει, που έχει πράγματα να πει και θέλει και μπορεί να το κάνει. Να ανοιχτεί, σε έναν καινούριο άγνωστό του άνθρωπο. Με μια κοσμοπολίτικη αυταρέσκεια? Ίσως, γιατί όχι. Με μια ειλικρινή παρουσία? Ναι, αυτό είναι το ιδεατό. Κι ύστερα να υπάρχει και ένα κοινό πεδίο, που να δέχονται και οι δύο να βρεθούν σε αυτό. Να μιλήσουν, να ανταλλάξουν απόψεις, ανησυχίες, να σχεδιάσουν ή να αδιαφορήσουν για το κοντινό ή μακρινό μέλλον. Και όλο αυτό να έχει μια αυθεντικότητα, χωρίς ανόητες επιτηδεύσεις και μικροαστικές χαζές υποκρισίες και επιδείξεις. Ωραία πράγματα. Όχι απλά, όχι εύκολα. Ευτυχώς. Γιατί όλη αυτή η εξιδανείκευση και ιδεολογικοποίηση του "απλού", μας είχε στερήσει πολλή ομορφιά. Και τώρα, που πιο δύσκολα ίσως να μη γίνεται, η απομυθοποίηση του "δύσκολου" δε φαντάζει πια τόσο τρομακτική. Έτσι θα ονειρευτούμε, θα επιθυμήσουμε και θα διεκδικήσουμε τα όμορφα. Και ας είναι δύσκολα. Ένα πράσινο τσάι, ένας καφές, δυο αυθεντικοί άνθρωποι με γνήσιες και ειλικρινείς ανησυχίες. Η τέχνη του απολαμβάνειν. 

Ευχαριστώ για το τσάι!