Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ένα μικρό και ένα μεγάλο κάτι...

Ένα από τα πράγματα που με ταλαιπωρούσα στο σχολείο, εκτός από το ίδιο το σχολείο που ήταν βαρετό και πληκτικό και πήγαινα πάντα με την εντύπωση ότι χάνω το χρόνο μου γιατί όλα τα σπουδαία και σημαντικά γίνονταν πάντα κάπου αλλού, ήταν η διπλανή μου η Σμαρώ. Δε ξέρω πως έκατσε έτσι και κάτσαμε μαζί, αλλά κάτσαμε. Το καλύτερο κομάτι λοιπόν κάθε πρωί για τη Σμαρώ ήταν να αφηγείται τα θρίλερ που είχε δει το προηγούμενο βράδυ. Σας μιλάω για μανία με τα θρίλερ! Δύο και τρία κάθε βράδυ! Εγώ, που δεν ήξερα πως θα είναι η ζωή μου μετά, δεν μπορούσα με τίποτα όλη εκείνη την περιγραφή από μανιακούς δολοφόνους, από αίμα που έτρεχε, από τσεκούρια που υψώνονταν, από πόρτες που έτριζαν, και ότι άλλο τέλος πάντων. Δηλαδή, δεν μπορούσα με τίποτα! Τόσο με τίποτα, που προτιμούσα να προσέχω στο μάθημα! Πράγμα βέβαια που δεν πτοούσε τη Σμαρώ, γιατί τα έλεγε σε αυτήν που καθόταν πίσω μας (και δε θυμάμαι το όνομά της). Το γεγονός ότι και εγώ και η Σμαρώ γίναμε δημοσιογράφοι είναι όπως καταλαβαίνετε εντελώς συμπτωματικό, και δεν επιδέχεται καμία άλλη ερμηνεία. Σήμερα, που η ζωή έχει γίνει τρελό θρίλερ, που έχω δει τόσο αίμα όσο για τρεις ζωές, που τα τσεκούρια υψώθηκαν στο κέντρο της Αθήνας κάποιο απόγευμα, που οι πόρτες της ζωής μας τρίζουν συνθέμελα, αισθάνομαι ότι μάλλον χρωστάω ένα μικρό κάτι στη Σμαρώ για όλη εκείνη την εκπαίδευση! Σήμερα, αυτό το υπέροχο, ζεστό μεσημέρι του Σαββάτου, το σχεδόν καλοκαιρινό, που κάθομαι σε μια υπέροχη βεράντα με τα μάτια κλειστά, απολαμβάνω το τσάι μου και ευχαριστιέμαι τον ήλιο πάνω μου, αισθάνομαι ότι μάλλον χρωστάω ένα μεγάλο κάτι στη ζωή! Καλημέρα σε όλους! Να έχετε ένα ωραίο Σ/Κ.

Πως λέγονται? Ποιοι είναι?

Η κρίση μας κάνει "καλύτερους ανθρώπους"? όλους? ή κάνει μόνο τους "καλούς" "καλύτερους" και τους "κακούς" "χειρότερους"? 
Έχουμε ανάγκη μια καλή κουβέντα, έναν παρήγορο λόγο, ή κάτι περισσότερο πια? Είναι όλα τόσο απλά και ρομαντικά? Ή είναι κάτι πιο πολύπλοκο, όπως πάντα ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις? 

Νομίζω ότι πια δεν είναι. Τώρα, καθώς η δυσκολία μας ξεπέρασε, μας κύκλωσε από παντού, τώρα τα πράγματα αλλάζουν μεγέθη και θέσεις μέσα μας και έξω. Τώρα επαναξιολογούμε ταχύτερα με άλλα κριτήρια μοιραία, καθώς και οι συναισθηματικές ανάγκες είναι άλλες. Μεγαλύτερες, βαθύτερες, απαιτητικότερες. 

Κι εμείς? Μένουμε ίδιοι ή αλλάζουμε? Κι αν αλλάζουν οι ανάγκες μας, πως ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες των άλλων? Μπορούμε, θέλουμε, τελικά τα καταφέρνουμε? Και πως λέγετε αυτό? Ευαισθησία? Ενσυναίσθηση? Αλληλεγγύη? Μήπως γινόμαστε απλά αυτοί που είμαστε? Και αυτοί που παραμένουν αλύγιστοι ηθικοπλάστες και "λογικοί" στην εποχή του παραλογισμού, είναι "καλοί" ή "κακοί"? πως λέγονται? ποιοι είναι? αξίζει να θέλει να τους καταλάβει κάποιος?


Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Η τέχνη του απολαμβάνειν

Το να απολαμβάνεις έναν καφέ ή ένα τσάι ήταν πάντα μια τέχνη. 
Όχι η τέχνη της προετοιμασίας τους, αλλά η τέχνη του "απολαμβάνειν τον άλλον". Τι μπορεί να συνιστά αυτήν την τέχνη?

Απλά και σύνθετα πράγματα, γιατί μία τέχνη δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνο απλή. Αναμφίβολα ένα ωραίο μέρος. Ένα καλοσερβιρισμένο πράσινο τσάι κι ας μην είναι ιδιαίτερα καλό ως ποικιλία. Είναι μια καλή παρέα. Είναι ο άλλος που μπορεί να μιλήσει, που έχει πράγματα να πει και θέλει και μπορεί να το κάνει. Να ανοιχτεί, σε έναν καινούριο άγνωστό του άνθρωπο. Με μια κοσμοπολίτικη αυταρέσκεια? Ίσως, γιατί όχι. Με μια ειλικρινή παρουσία? Ναι, αυτό είναι το ιδεατό. Κι ύστερα να υπάρχει και ένα κοινό πεδίο, που να δέχονται και οι δύο να βρεθούν σε αυτό. Να μιλήσουν, να ανταλλάξουν απόψεις, ανησυχίες, να σχεδιάσουν ή να αδιαφορήσουν για το κοντινό ή μακρινό μέλλον. Και όλο αυτό να έχει μια αυθεντικότητα, χωρίς ανόητες επιτηδεύσεις και μικροαστικές χαζές υποκρισίες και επιδείξεις. Ωραία πράγματα. Όχι απλά, όχι εύκολα. Ευτυχώς. Γιατί όλη αυτή η εξιδανείκευση και ιδεολογικοποίηση του "απλού", μας είχε στερήσει πολλή ομορφιά. Και τώρα, που πιο δύσκολα ίσως να μη γίνεται, η απομυθοποίηση του "δύσκολου" δε φαντάζει πια τόσο τρομακτική. Έτσι θα ονειρευτούμε, θα επιθυμήσουμε και θα διεκδικήσουμε τα όμορφα. Και ας είναι δύσκολα. Ένα πράσινο τσάι, ένας καφές, δυο αυθεντικοί άνθρωποι με γνήσιες και ειλικρινείς ανησυχίες. Η τέχνη του απολαμβάνειν. 

Ευχαριστώ για το τσάι!



Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Τι πραγματικά αξίζει...

Βιάζομαι, βιάζομαι, βιάζομαι να ντυθώ. Θέλω να πάω στα εγκαίνεια μιας έκθεσης που δε θέλω να χάσω, θέλω και να είμαι πίσω στις έντεκα για ένα ραντεβού που δε θέλω να χάσω, τα θέλω όλα μέσα σε λίγες ώρες και έτσι μπαινοβγαίνω βιαστική και ετοιμάζομαι. Η οθόνη του τηλεφώνου μου αναβοσβήνει και καθώς είναι μήνυμα ή αναπάντητη κλήση, φαντάζομαι ότι είναι από τον Άρη, ένα φίλο μου που μπορεί να πάμε μαζί. Το παίρνω γρήγορα, κοιτάζω βιαστικά το νούμερο, δεν το αναγνωρίζω, αλλά έτσι κι αλλιώς το καλώ. Μια γυναικεία φωνή ακούγεται. Μου λέει το όνομά της και ... Ω Θεέ μου! Μεμιάς τα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια, οι πρώτες μου σπουδές, στη δημοσιογραφία, ξεπηδούν από παντού! Η Φωτεινή! Η Φωτεινή! Πως με βρήκες ρωτάω έκπληκτη και χαρούμενη κι εκείνη μου αφηγείται έναν μικρό μαραθώνιο τηλεφωνημάτων. Η Φωτεινή! Σταθερή αξία πάντα. Αν σε κάτι συμφωνούσαμε όλοι ανεξαιρέτως και εκτιμούσαμε όλοι ανεξαιρέτως στη Φωτεινή, ήταν ότι ήταν μια παραδοσιακή, κλασική αξία. Ήρεμη, γλυκομίλητη, ήξερε και να μαγειρεύει! Εγώ, χμ, εγώ όχι δεν ήμουν έτσι και ούτε ήξερα να μαγειρέψω τίποτα. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, πολλά ταξίδια για να καταφέρω να φτιάχνω κάτι. Άλλο πράγμα εγώ. Η Φωτεινή είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει και γίναμε αμέσως φίλες. Μη με ρωτάτε πως και γιατί δύο τόσο διαφορετικά άτομα έγιναν φίλες. Δε ξέρω. Με εκείνον τον ενθουσιασμό και το άδολο της νεανικής μας ηλικίας υποθέτω. Η Φωτεινή! Η Φωτεινή, η Λίλιαν και εγώ. Ο μεγάλος πονοκέφαλος του τμήματος. Και την Φωτεινή την έπαιρνε άδικα η μπόρα και οι καθηγητές απορούσαν πως έκανε παρέα μαζί μας. Και ερχόταν πάντα ιδιαίτερα ντυμένη και προσεγμένη. Και τι στιγμές ζήσαμε μαζί! Το αξέχαστο με τον καθηγητή του Ποινικού (την ώρα που έμπαινε στην αίθουσα)"Πολιτάκη πέρασε έξω", "μα δεν έκανα τίποτα", "θα κάνεις παιδί μου, θα κάνεις!" Το αμίμητο λογοπαίγνιο που σκάρωσε η Λίλιαν για το επίθετο της Φωτεινής, ως απάντηση σε έναν καθηγητή φιλοσοφίας μια μέρα των εξετάσεων! Α, αυτός ο καθηγητής φιλοσοφίας! Με μια ιδιαίτερη αδυναμία στη Φωτεινή! Ευγενέστατος, καλότατος και στην ηλικία του μπαμπά της. Τι πείραγμα έχει φάει για αυτό η Φωτεινή, δεν περιγράφεται! Της μιλούσα με μια χαρούμενη έξαψη. Δε νομίζω ότι έλεγα κάτι, απλώς επαναλάμβανα πόσο χαιρόμουν που την άκουγα. Γελούσα δυνατά καθώς εικόνες και περιστατικά ξεπηδούσαν από παντού. Ναι, και εκείνη η φορά που μουλάρωσα μετά το μπάνιο στη θάλασσα και δεν έλεγα να περπατήσω μισό βήμα παραπάνω. Η Φωτεινή ήταν ο ίδιος γλυκομίλητος, ευθύς άνθρωπος που ήξερα και θυμόμουν. Με ρώτησε μόνο δύο πράγματα. Αν είμαι καλά και αν είμαι ευτυχισμένη. Κι όταν συνέχισα με γέλια να της λέω διάφορα μου είπε με εκείνον το τόσο γνώριμο και αγαπημένο τόνο "όχι, δεν άλλαξες καθόλου!". Και αυτή η μικρή φράση, ειπωμένη από τη Φωτεινή τόσο επιβεβαιωτικά σε αυτό το τηλεφώνημα, έγινε ξαφνικά ο πιο ειλικρινής απολογισμός της ζωής μου. Και είναι πραγματικά ωραίο να κρατάς ότι καλό από τον νεανικό σου ενθουσιασμό, εκείνη την τρέλα, το απρόβλεπτο και το χειμαρρώδες εκείνης της ηλικίας και να γίνονται τελικά κομάτια του χαρακτήρα σου. Και όσοι στη συνέχεια της ζωής μου κοίταξαν βαθιά μέσα μου, νομίζω εύκολα τα αναγνώρισαν. Η αγαπημένη Φωτεινή! Κλείσαμε το τηλέφωνο λέγοντας ότι θα μιλήσουμε ξανά και σύντομα και θα βρεθούμε με την πρώτη ευκαιρία. Ίσως την πείσω να κάνει και σελίδα στο F/B. Είπαμε, παραδοσιακός τύπος η Φωτεινή. Φωτεινή, χάρηκα τόσο που πήρες! Αν και θέλω να σου ομολογήσω κάτι. Άλλαξα. Έγινα αυτό που ήμουν...

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Είναι μια καλημέρα


Σήμερα είναι μια περίεργα όμορφη μέρα. Όχι με εκείνη τη σε όλους διακριτή ομορφιά, αλλά με την άλλη, εκείνη που τη διαισθάνονται όλοι αλλά λίγοι μπορούν να την κοιτάξουν κατάματα και να την καταλάβουν. Αυτήν την επικίνδυνη ομορφιά, που όταν την πλησιάσεις πολύ, μπορεί να σου κόψει την ανάσα, να σου βάλει τρελές ιδέες, να σου γεννήσει βασανιστικές επιθυμίες. Είναι μια μέρα φωτεινή, λαμπερή, που όμως φυσάει ευχάριστα, ευπρόσδεκτα, ίσως λίγο δυνατά, σα να θέλει να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Κι έτσι, μετά από πολύ καιρό, το έξω ήρθε να ευθυγραμμιστεί με το μέσα μας. Με εκείνο το κομάτι που ζητάει να φυσήξει, να ξεκαθαρίσει, να αλλάξει και ταυτόχρονα παραμένει φωτεινό και λαμπερό. Κάτι θα αλλάξει θα πουν οι ονειροπόλοι, ίσως κάτι να αλλάξει θα πουν οι ιδεολόγοι, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει θα πουν οι αμετανόητα πραγματιστές και θα μείνουν σιωπηλοί εκείνοι που δεν πρόσεξαν την καινούρια μέρα και αισθάνονται φοβισμένοι με το ενδεχόμενο της όποιας αλλαγής. Και άλλοι θα παραμείνουν αδρανείς περιμένοντας τις εξελίξεις που άλλοι θα δρομολογήσουν και άλλοι θα διεκδικήσουν με νύχια και με δόντια τη θέση τους στην προσωπική τους ή την ευρύτερη αφήγηση, γιατί τι στο καλό, αφού ζεις μονάχα μια φορά κάνε το όσο καλύτερα μπορείς. Αναμφίβολα σε αυτήν την απόφαση συναντιούνται ενδιαφέρουσες παρουσίες. Ρομαντικοί ιδεαλιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι τυχοδιώκτες, σκληροτράχηλοι μισθοφόροι και άλλοι εξέχοντες τύποι. Ευτυχώς η ζωή έχει μια ποικιλία που δε σε αφήνει να π.λήξεις ποτέ. Βέβαια, μπορεί και τίποτα από όλα αυτά να μη συμβαίνει και να είναι απλώς μια μέρα που φύσηξε λίγο και το μόνο που να χρειάζεται να πούμε είναι μια καλημέρα.