Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Η αρρενωπή γοητεία της Αριστεράς

Αναμφίβολα το πρόσωπο των τελευταίων ημερών είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Οι επισκέψεις του σε Παρίσι και Βερολίνο και οι συναντήσεις του με ευρωπαίους ηγέτες έγιναν σε κατάμεστες από δημοσιογράφους αίθουσες, τα αιτήματα για συνεντεύξεις έπεσαν βροχή, τα ξένα ΜΜΕ μιλούν διθυραμβικά για αυτόν και τα ελληνικά ΜΜΕ τρέχοντας όπως πάντα πίσω από τα γεγονότα κουβεντιάζουν αν η συμπεριφορά του συνιστούσε προσβολή στον Γάλλο Πρόεδρο Ολάντ. Και ο Αλέξης Τσίπρας με σύμμαχό του την υπολογίσιμη φωτογένειά του, ναι γράφει ωραία στο φακό και στην κάμερα, και το πλατύ του χαμόγελο που όσο ο ίδιος μεγαλώνει γίνεται πιο αρρενωπό και γοητεύει, ισορροπεί οριακά ανάμεσα στην ειρωνία και την αναίδεια, το χιούμορ και την προσβολή, μη γνωρίζοντας τους λεπτούς κανόνες τακτ και ευγενείας που διέπουν τη συμπεριφορά αυτού του επιπέδου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι πια ο νεαρός με το T-shirt που του πήγαιναν τα σακάκια. Μεγαλώνει και του πάνε πάρα πολύ τα ανοικτά πουκάμισα χωρίς γραβάτα, που δίνουν έναν πιο "επαναστατικό" αέρα, ένα πιο "ριζοσπαστικό" ενδυματολογικό, πολιτικό στυλ. Κι άμα είσαι νέος, ωραίος και λίγο αναιδής, και τα λες και καλά, ε άμα σου πάνε και τα ανοικτά πουκάμισα χωρίς γραβάτα, πολύ θέλουν οι λαοί της Ευρώπης που αναζητούν έναν νέου τύπου ηγέτη για την Αριστερά? Ο Τσίπρας δε θα είναι από δω και μπρος ποτέ ξανά σκέτο "Αλέξης" και αυτό είναι μια πραγματικότητα που όσο κι αν ζοριστούν κάποιοι στην Αριστερά πρέπει να το πάρουν απόφαση. Βέβαια, δε γνωρίζει το ευρωπαϊκό "φέρεσθαι" αυτού του επιπέδου, το ξέρει και ο ίδιος και άνετο δεν θα τον έλεγες με τίποτα στις συναντήσεις αυτές. Ίσα ίσα, και υποστήριξη ήθελε και την επιζητούσε με κλεφτές ματιές και χαμόγελα αμηχανίας υπήρξαν πολλά. Αλλά είπαμε, νέος, ωραίος, επαναστάστης κέρδισε τις εντυπώσεις. Εξάλλου, για αυτές πήγε. Κι έπειτα, όλα μαθαίνονται σε αυτή τη ζωή. Κι ακόμη κι εγώ που ως γνωστόν μου αρέσουν οι άνδρες με μούσι, ομολογώ ότι είναι η στιγμή του Τσίπρα. Που θα τον φέρει η δυναμική αυτής της στιγμής δε γνωρίζω. Αλλά σκέφτομαι ότι τον γνωρίσαμε όταν οι προβολείς της εγχώριας πολιτικής σκηνής έπεσαν πάνω του ως Πρόεδρο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Σήμερα τον ξανακοιτάμε ως ελπιδοφόρο πρόσωπο της ευρωπαϊκής Αριστεράς καθώς τα φώτα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής πέφτουν πάνω του. Δε ξέρω ποια θα είναι η επόμενη φορά, ενδέχεται όμως να είναι η "τρίτη και τυχερή", ή θα κερδίσει την παρτίδα από τώρα? Και πραγματικά δε ξέρω ακόμη αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι τόσο καλός παίκτης, ή απλά τυχερός και έτσι βρέθηκε να παίζει σε ένα δυνατό τραπέζι μια ενδιαφέρουσα παρτίδα. Θα δείξει... και σύντομα...