Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Η αρρενωπή γοητεία της Αριστεράς

Αναμφίβολα το πρόσωπο των τελευταίων ημερών είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Οι επισκέψεις του σε Παρίσι και Βερολίνο και οι συναντήσεις του με ευρωπαίους ηγέτες έγιναν σε κατάμεστες από δημοσιογράφους αίθουσες, τα αιτήματα για συνεντεύξεις έπεσαν βροχή, τα ξένα ΜΜΕ μιλούν διθυραμβικά για αυτόν και τα ελληνικά ΜΜΕ τρέχοντας όπως πάντα πίσω από τα γεγονότα κουβεντιάζουν αν η συμπεριφορά του συνιστούσε προσβολή στον Γάλλο Πρόεδρο Ολάντ. Και ο Αλέξης Τσίπρας με σύμμαχό του την υπολογίσιμη φωτογένειά του, ναι γράφει ωραία στο φακό και στην κάμερα, και το πλατύ του χαμόγελο που όσο ο ίδιος μεγαλώνει γίνεται πιο αρρενωπό και γοητεύει, ισορροπεί οριακά ανάμεσα στην ειρωνία και την αναίδεια, το χιούμορ και την προσβολή, μη γνωρίζοντας τους λεπτούς κανόνες τακτ και ευγενείας που διέπουν τη συμπεριφορά αυτού του επιπέδου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι πια ο νεαρός με το T-shirt που του πήγαιναν τα σακάκια. Μεγαλώνει και του πάνε πάρα πολύ τα ανοικτά πουκάμισα χωρίς γραβάτα, που δίνουν έναν πιο "επαναστατικό" αέρα, ένα πιο "ριζοσπαστικό" ενδυματολογικό, πολιτικό στυλ. Κι άμα είσαι νέος, ωραίος και λίγο αναιδής, και τα λες και καλά, ε άμα σου πάνε και τα ανοικτά πουκάμισα χωρίς γραβάτα, πολύ θέλουν οι λαοί της Ευρώπης που αναζητούν έναν νέου τύπου ηγέτη για την Αριστερά? Ο Τσίπρας δε θα είναι από δω και μπρος ποτέ ξανά σκέτο "Αλέξης" και αυτό είναι μια πραγματικότητα που όσο κι αν ζοριστούν κάποιοι στην Αριστερά πρέπει να το πάρουν απόφαση. Βέβαια, δε γνωρίζει το ευρωπαϊκό "φέρεσθαι" αυτού του επιπέδου, το ξέρει και ο ίδιος και άνετο δεν θα τον έλεγες με τίποτα στις συναντήσεις αυτές. Ίσα ίσα, και υποστήριξη ήθελε και την επιζητούσε με κλεφτές ματιές και χαμόγελα αμηχανίας υπήρξαν πολλά. Αλλά είπαμε, νέος, ωραίος, επαναστάστης κέρδισε τις εντυπώσεις. Εξάλλου, για αυτές πήγε. Κι έπειτα, όλα μαθαίνονται σε αυτή τη ζωή. Κι ακόμη κι εγώ που ως γνωστόν μου αρέσουν οι άνδρες με μούσι, ομολογώ ότι είναι η στιγμή του Τσίπρα. Που θα τον φέρει η δυναμική αυτής της στιγμής δε γνωρίζω. Αλλά σκέφτομαι ότι τον γνωρίσαμε όταν οι προβολείς της εγχώριας πολιτικής σκηνής έπεσαν πάνω του ως Πρόεδρο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Σήμερα τον ξανακοιτάμε ως ελπιδοφόρο πρόσωπο της ευρωπαϊκής Αριστεράς καθώς τα φώτα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής πέφτουν πάνω του. Δε ξέρω ποια θα είναι η επόμενη φορά, ενδέχεται όμως να είναι η "τρίτη και τυχερή", ή θα κερδίσει την παρτίδα από τώρα? Και πραγματικά δε ξέρω ακόμη αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι τόσο καλός παίκτης, ή απλά τυχερός και έτσι βρέθηκε να παίζει σε ένα δυνατό τραπέζι μια ενδιαφέρουσα παρτίδα. Θα δείξει... και σύντομα...

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται. Εκλογές ξανά.


Κατανοώ απολύτως την άρνηση των media να διακρίνουν κάτι ουσιώδες στην προκήρυξη νέων εκλογών ένα περίπου μήνα, μετά τις προηγούμενες.Λόγος φοβικός, πρόθεση τρομοκρατίας και υποψία ότι ίσως δεν πείσουν τελικά,αγωνιώδη ένταση για το μέλλον της χώρας στη φωνή, τόση όση χρειάζεται για να δικαιολογηθούν τα πολλά μηδενικά στο μηνιαίο μισθό των δημοσιογράφων και σε άλλες παράπλευρες απολαβές, συνθέτουν το mediaκό σκηνικό.Το παιχνίδι είναι όπως πάντα σε μεγάλο βαθμό επικοινωνιακό, αλλά αυτή τη φορά και σε εξίσου μεγάλο βαθμό πολιτικό. Και η μετατόπιση αυτή, που τοποθετεί τις πολιτικές εξελίξεις στο επίκεντρο με έναν τρόπο πιο ουσιώδη και σε καλύτερη, πιο αντίστοιχη σχέση με την πραγματικότητα,είναι το πρώτο μεγάλο όφελος. Η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης έδειξε ότι το διακύβευμα των εκλογών δεν μπορούσε να ήταν απλώς η τοποθέτηση από τη μία ή την άλλη πλευρά μιας γραμμής που έγραφε «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί». Από την αρχή ο πολιτικός κόσμος ήξερε ότι το δίλημα αυτό ήταν πολύ μικρό για να αποτελέσει το κεντρικό πολιτικό ερώτημα της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης μετά την κρίση, αλλά επέλεξε να σιωπήσει και να αρκεστεί σε αυτό. Υπέθεσε ότι ο κόσμος για άλλη μια φορά δε θα μπορέσει να αντιληφθεί σε βάθος και στηρίχθηκε σε αυτήν την υπόθεση και πλειοδότησε σε αυτήν την αδυναμία που σε άλλες εποχές, σε άλλες εκλογικές αναμετρήσεις ίσως και να κέρδιζε. Αλλά αυτή τη φορά έχασε. Ο κόσμος, ο λαός, τα πρόβατα, το κοπάδι, όπως ο κάθε πολιτικός χώρος επέλεξε να χαρακτηρίσει το εκλογικό σώμα στη διάρκεια της προηγούμενης προεκλογικής περιόδου, άλλοτε με τον πρέποντα και άλλοτε με κανένα σεβασμό, φάνηκε περισσότερο σκεπτόμενος, πιο αποφασιστικός, πιο έτοιμος από τους πολιτικούς κι αυτό δεν μπορεί να το παραγνωρίσει κανείς από εδώ και πέρα. Είναι αλήθεια ότι το εκλογικό αποτέλεσμα ξάφνιασε. Κλόνησε την παντοδυναμία των δημοσκοπήσεων, χτύπησε με μένος τις κακοφτιαγμένες και υποβαλλόμενες καταστροφολογικές εκδοχές των media, αιφνιδίασε τον πολιτικό κόσμο με διαφορετικό τρόπο στον κάθε χώρο. Έδειξε όμως με μια εικόνα ξεκάθαρη παρά τις πολλαπλές ερμηνείες της, ότι τα ερωτήματα θα θέτονται πια από τη βάση και η εμβάθυνσή τους θα αποφασίζεται εκεί και όχι από τα επικοινωνιακά επιτελεία των κομμάτων και το mediaκό κατεστημένο. Και αυτή ίσως είναι μια από τις πιο ισχυρές παρακαταθήκες στην οικοδόμηση μιας διαφορετικής επόμενης μέρας. Και τώρα ξανά προς εκλογές. Χωρίς την επικυριαρχία του mediaκού πάνω στο πολιτικό, αλλά με επίκεντρο το πολιτικό.Χωρίς ανόητα διλήματα, αλλά με εμβάθυνση στα ερωτήματα. Χωρίς αλλαζονικούς χαρακτηρισμούς και αφελείς κορώνες, αλλά με μεγαλύτερη περίσκεψη. Σε μια διαδρομή από το δικομματισμό στο διπολισμό όπως έχει αρχίσει να χαρακτηρίζεται αυτή η προεκλογική περίοδος, που περιέχει πολλά.Την προσπάθεια συγκρότησης ενός αριστερού μετώπου που θα μπορέσει να αποτελέσει μια αυριανή κυβερνητική λύση και την προσπάθεια ανασυγκρότησης του συντηρητικού χώρου με τον ίδιο σκοπό.Δεν είναι τόσο η συγκρότηση συμμαχιών,προγραμματικών συμφωνιών και άλλων τέτοιων γνωστών προεκλογικών τακτικών. Ίσως να μην είναι το μέσα ή έξω από την Ευρώπη, Ευρώ ή Δραχμή, Ελπίδα ή Φόβος. Είναι ο νέος τρόπος που για πρώτη φορά οι ενδεχόμενες απαντήσεις μοιάζουν να μπορούν να νοηματοδοτήσουν την επόμενη, άλλη μέρα. Τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και ο αρχηγός της δεν καταφέρνουν με κανένα τρόπο στις δημόσιες – τηλεοπτικές εμφανίσεις τους να πιστωθούν τα οφέλη του πρώτου κόμματος.Χωρίς τον αέρα του νικητή, χωρίς καμία δυναμική, άτονοι, ασυντόνιστοι, ακόμα ξαφνιασμένοι, επαναλαμβάνουν κακότεχνα και άκαιρα το παλιό παιχνίδι που περιλαμβάνει τρομοκρατικές κορώνες και αδιέξοδα τρομακτικά διλήματα.Οι δημοσκοπήσεις τους παίζουν τρελά ως πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, αλλά η αλήθεια είναι πως άγγιξαν οροφή και οι αναποφάσιστοι που είναι στο 18% αν τελικά αποφασίσουν να πάνε να ψηφίσουν μάλλον δε θα φοβηθούν και πολύ από όλα αυτά. Περισσότερο ενδιαφέρουσα παράμετρος η ανάληψη εν λευκώ της επικοινωνιακή εκστρατείας από τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, παρά η κίνηση απόγνωση-συμμαχία με Μπακογιάννη και Καρατζαφέρη. Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ αναμφίβολα φέρει τον αέρα του νικητή και έτσι κι αλλιώς, με μία ευρύτερη ανάγνωση είναι ο νικητής και το ξέρει, στοιχείο όχι απαραίτητα κακό. Έδειξε ότι μπορεί να τοποθετηθεί και να σταθεί με εμπειρία στο mediaκό σκηνικό, αλλά τα πράγματα φάνηκαν να δυσκολεύουν όταν χρειάστηκαν οι εξηγήσεις για το οικονομικό του σχέδιο και άρχισαν να ακούγονται πολλά από πολλές φωνές. Η εμφάνιση του «Υπεύθυνου Οικονομικών» Μηλιού ήταν μια κακή επιλογή. Δε φάνηκε ούτε επαρκής, ούτε πειστικός, ούτε αποφασιστικός και ξεκάθαρος ως χρειαζόταν και η εμφανής τηλεοπτική του απειρία αποδυνάμωσε ακόμη περισσότερο την αδύναμη εικόνα του. Αν ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δεν εξηγήσει σύντομα με σαφήνεια και πειστικότητα το οικονομικό του σχέδιο, προφανώς θα του στοιχίσει. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ κάπου κρύβεται, κάτι κάνει, κάπου κάτι βγαίνει και ψελίζει μέσω του αρχηγού του που για πρώτη φορά αν και λαλίστατος και ρητορικότατος μοιάζει να θέλει να κερδίσει από τη σιωπή, ξανακρύβεται, παίρνει χάπια για να συνέλεθει από το σοκ και μόνο ο Κουκουλόπουλος μοιάζει να έχει συνέλεθει κάπως και απορώ πως προλαβαίνει να τρέχει καθημερινά σε τόσα κανάλια, σε τόσες εκπομπές και δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνει, καθώς δεν έχει τίποτα να πει κι έτσι επαναλαμβάνει συνεχώς «η πατρίδα» και «η πατρίδα» λες και εκείνος βρίσκεται σε μια άλλη χώρα και μιλάει από μακριά. Αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν αλλάξει σύντομα μότο θα αντιμετωπίσει προβλήματα σύγχυσής του με άλλα κόμματα, καθώς και τα ποσοστά του προβλέπεται ότι μετά τις επόμενες εκλογές θα θυμίζουν πια άλλα κόμματα. Το Κ.Κ.Ε. σαφές,ξεκάθαρο και αμετακίνητο ενενήντα χρόνια τώρα, δε θα μας κάνει ούτε αυτή τη φορά τη χάρη. Ποιος ξέρει ίσως στα εκατό. Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ κάτι θα χάσουν, κάτι θα κερδίσουν και θα πρέπει να περιμένουν και άλλες εκλογικές αναμετρήσεις για να αποδείξουν τη βιωσιμότητά τους. Η παρουσία του αρχηγού τους που είναι αρχηγού παρόντος... , είναι αυτή ανθρώπου που πιστεύει ότι θα είναι ο αυριανός Πρωθυπουργός και φαίνεται να εμπνέει ώστε να το πιστεύουν και όλοι οι βουλευτές του που κατά περίεργο λόγο, στις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις δεν υστεριάζουν όλοι – πλην Κουντουράς που υστεριάζει για τον Καμμένο - τόσο θα περιμέναμε περί εθνικών θεμάτων. Τα μικρότερα κόμματα αυτά που δεν μπήκαν ούτε θα μπουν στη Βουλή, αναμφίβολα θα χάσουν από τα ποσοστά τους, καθώς οι ψηφοφόροι τους θα μετακινηθούν σε μεγαλύτερα κόμματα, μεγαλύτερης δυναμικής. Η τηλεοπτική τους παρουσία ανύπαρκτη πλέον, καθώς δεν πρόκειται να διαδραματίσουν σπουδαίο ρόλο στην επικείμενη εκλογική διαδικασία. Για τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν έχω να πω πολλά.Η παρουσία της θα κριθεί σε εκλογές πέρα και έξω από την κρίση, καθώς όπως και η ιστορία με τον πιο αναντίρρητο τρόπο δείχνει, σε περιόδους κρίσεων τέτοια κόμματα γνωρίζουν άνοδο. Προς το παρόν η τηλεοπτική τους παρουσία είναι απλά και μόνο γραφική. Η πολιτική τους παρουσία ανώφελη και εύχομαι αυτό να γίνει αντιληπτό και από τους ψηφοφόρους. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο υπηρεσιακός Πρωθυπουργός κ. Πικραμμένος πιο επικοινωνιακός από οποιονδήποτε Πρωθυπουργό μέχρι τώρα, άνθρωπος εύχαρις, ευγενής, με διάκριση από ότι φαίνεται για το τι είναι σοβαρό και τι όχι, γνωστός λάτρης της τέχνης, κάνει έξυπνα λογοπαίγνια με το όνομά του αμέσως μόλις αναλαμβάνει τα καθήκοντά του και σε προκαλεί να θέλεις να πιεις ένα τσάι μαζί του. Οψόμεθα.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Η τυρρανία του προσωπικού μέτρου μιας υπέροχης ζωής


Ποια είναι η αξία του προσωπικού μας μέτρου? Ποια η αναγκαιότητα της ύπαρξής του? Να ελέγχει και να κατευθύνει τη ζωή μας, ή να περιβάλει με κατανόηση τη ζωή των άλλων? Και τι είναι αυτό που επιζητούμε όταν καταφεύγουμε στην επίκληση του μέτρου των άλλων? Και τι είναι αυτό που εννοούμε λέγοντας για κάποιον ότι "δεν έχει μέτρο"? Είμαι ένας άνθρωπος που πάντα προβληματιζόταν με το μέτρο και την έννοιά του. Με τρόπους φιλοσοφικούς, Λογικούς, πρακτικούς. Ίσως γιατί ποτέ δεν έζησα με ένα "κοινό μέτρο", σαν αυτό που μετράνε οι περισσότεροι άνθρωποι την λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω από το μέτρο και την καθημερινότητα, ζωή τους. Αρχικά δεν επιθυμούσα κάποιο μέτρο γιατί δεν ήταν εύκολο. Δεν ήταν εύκολο να έχεις ένα κοινό μέτρο με τους άλλους, όταν εσύ χρειαζόταν να περπατήσεις κάθε μέρα 3 χλμ μέσα στην άμμο για ένα μικρό μπουκάλι νερό και στο τέλος να το δίνεις σε κάποιον πιο διψασμένο από σένα, υπολογίζοντας ότι εσύ θα καταφέρεις να κάνεις τα 3 χλμ της επιστροφής και χωρίς νερό, ενώ εκείνος όχι. Δεν ήταν εύκολο να έχεις ένα κοινό μέτρο με τους άλλους, όταν σκάει η βόμβα των Ταλιμπάν δίπλα σου σε έναν χωμάτινο δρόμο του Πακιστάν κι αντί να σκοτωθείς εσύ, σκοτώνεται ο διπλανός σου. Δεν ήταν εύκολο να έχεις ένα κοινό μέτρο με τους άλλους όταν έχεις κοιτάξει για πολύ καιρό κατάματα την ανθρώπινη δυστυχία, τον ανθρώπινο πόνο, την απελπισία, την απόγνωση για ένα πιάτο φαί, ένα μπουκάλι νερό, μία γάζα και ένα αιμοστατικό. Δεν είναι εύκολο όταν έχεις δει τη ζωή να στραγγίζει από μία αιμορραγία που δεν μπορείς να σταματήσεις, να σβήνει από μία αντιβίωση που δεν έχεις να δώσεις, να σκορπίζει και να εξαφανίζεται από έναν εκρηκτικό μηχανισμό, να χάνεται από μια φυσική ή ανθρώπινη βιαιότητα. Πραγματικά σου είναι πολύ, πολύ δύσκολο, ζώντας σε μια τέτοια καθημερινότητα να έχεις ένα μέτρο κοινό με το μέτρο των άλλων. Μετά, καθώς ο καιρός περνούσε, θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό που δεν είχε ένα μέτρο. Γιατί ποιος πραγματικά θα μπορούσε να σταθεί όρθιος απέναντι, ποιος πραγματικά θα μπορούσε να κριθεί και πόσο μάλλον να αντέξει σε ένα τέτοιο μέτρο? Ποια ζωή, ποια καθημερινότητα, ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να φαντάξει έστω και με λίγο ενδιαφέρον συγκρινόμενος με όλα αυτά? Με ποιο μέτρο να θαυμάσεις, να εκτιμήσεις, να αναγνωρίσεις κάποιον πέρα από τον εαυτό σου, που εύκολα θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα εγωιστικό, υπερφίαλο Εγώ? Πόσο μάλλον να "αφήσεις" κάποιον να φανεί πιο θαυμαστός, πιο ξεχωριστός και τελικά ερωτεύσιμος? Και παρόλο που γρήγορα κατάλαβα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τη ζωή που ζουν φοβερή, καταπληκτική, ενδιαφέρουσα κι ένα κάρο τέτοια, επέλεξα να μην "κρίνω" τους άλλους με ένα προσωπικό "μέτρο", αλλά να προσπαθώ να τους κοιτάω μέσα στη δική τους πραγματικότητα, μέσα στη δική τους καθημερινότητα, στις δικές τους επιλογές, χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς συγκρίσεις και κυρίως χωρίς απαξίωση για ότι και αν αυτή η καθημερινότητα ήταν. Με μια σεμνότητα, με μια αποδοχή που γρήγορα έγιναν δεύτερη φύση μου. Με τον καιρό έμαθα να μην κρίνω καθόλου τους άλλους και τις ζωές τους, γιατί δεν υπάρχει κανένας, μα κανένας λόγος να κάνουμε κάτι τέτοιο έτσι κι αλλιώς.