Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Σιχαμένες σεμνότητες και βαρετοί προβληματισμοί

Δύο χρόνια μέσα στη σκληρή κρίση, ένα μήνα πριν από τις πρώτες εθνικές εκλογές μετά την κρίση, δυο ανάσες πριν από ένα θεραπευτικό καλοκαίρι που όλοι έχουμε ανάγκη, σκέφτομαι ποιο είναι το πραγματικό ζητούμενο όλου αυτού. 

Ένα νέο πρότυπο αλήθειας που θα καθαγιάσει το αμαρτωλό παρελθόν μας? Ένα νέο συλλογικό κληροδότημα πάνω στο οποίο η κοινωνία θα επενδύσει τα παλιά και νέα της πάθη? Μια νέα θεάρεστη κολυμβήθρα του Συλωάμ όπου όλοι θα τρέχουμε να βαπτιστούμε ή ένα νέο αιμοσταγές Καπιτώλειο όπου θα σηκώνουμε και θα κατεβάζουμε το δάχτυλο αποφασίζοντας για την τύχη του ηττημένου μονομάχου? 

Σκέφτομαι και δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό το «νέο». Μοιάζει σα να είμαι στα μισά ενός δρόμου όπου κάθε επόμενο βήμα μου σβήνει το δρόμο που μόλις άφησα πίσω. Σκέφτομαι ότι οι κοινωνίες αρέσκονται στις ενότητες και ξεχνιούνται στις συνέχειες. Ξεχνούν να επαναστατήσουν, πολυσυζητούν τις ρήξεις χωρίς να είναι βέβαιο ότι τελικά θα τις κάνουν και περνάνε στην ιστορία τις όποιες ασυνέχειες για να εξετάσει εκείνη σε ένα χρόνο άγνωστο, αλλά ανακουφιστικά μακρινό τι «πραγματικά» συνέβη. 

Παρόλα αυτά όμως ευτυχώς, η ζωή αναδιατάσσεται. Άλλοτε βασανιστικά αργά και άλλοτε σε ένα χρόνο που φαίνεται λίγο πιο σύντομος, αλλά εσύ σε κάθε περίπτωση πιστεύεις ότι είναι ο «κατάλληλος» . Αλλά ποτέ δε ξέρεις πότε είναι ο κατάλληλος. Και προσπαθείς να οσμισθείς τη στιγμή κάπου στον αέρα, κάπου έξω από σένα. Αλλά η στιγμή είσαι εσύ. Όλα είσαι εσύ.

Το πολιτικό σύστημα εντός και εκτός Κοινοβουλίου συζητά. Όχι με τον κόσμο. Κάπου κρυμένο, συνωμοτεί για νέες τερατογενέσεις και τον τρόπο που αυτές θα ενταχθούν ομαλά στη ζωή μας και θα συγκροτήσουν νέες πολιτικές και κοινωνικές πραγματικότητες, ή περιαυτολογεί ψιθυρίζοντας με θλιβερή εσωστρέφεια και περισσή σιχαμένη σεμνότητα. Πάντως συζητά, με την αφέλεια ενός κακού ομιλητή που θεωρεί ότι έχει όλο το χρόνο δικό του. Άλλοι μοιάζουν ακόμα να παραπέουν σε έναν ορυμαγδό ερωτημάτων και αποριών χωρίς καμία αίσθηση του χρόνου και της στιγμής. Άλλοι αισθάνονται ήδη νικητές επειδή αντιλήφθηκαν τα ερώτηματα, παρόλο που αδυνατούν να δώσουν απαντήσεις. Άλλοι ιεροποιούν το διάλογο προσπαθώντας να πείσουν ότι με τον τρόπο αυτόν τον νοηματοδοτούν με κάτι υψηλότερο των περιστάσεων. Και άλλοι κάπου στα άκρα, κάποιοι δυσάρεστα και εφήμερα δημοφιλείς και κάποιοι αιώνια βαρετοί και επαναλαμβανόμενοι, παπαγαλίζουν τσιτάτα άλλων εποχών. 
 Αλλά ο κόσμος μοιάζει να αδιαφορεί για τους ορυμαγδούς των ερωτημάτων και των αποριών που κρατούν χρόνια και να επιζητά απαντήσεις στο τώρα. Σε μια εποχή που τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν και η σιωπή θα κοστίσει. Η δημοφιλία θα εξαργυρωθεί και αυτή με το μικρό ποσοστό που της αναλογεί, γιατί όλες οι τούρτες χρειάζονται ένα κερασάκι και αυτό είναι όλο.

Η ιστορία κάνει αυτό που της αναλογεί, συντομεύει τα χρονικά διαστήματα και ο χρόνος ακονίζει τα γεγονότα για να φτιάξει τη νέα ιστορική ερμηνεία. Καμιά φορά μοιάζει λίγο με θεωρία παιγνίων κι εγώ την επικαλούμαι γιατί μου αρέσει να αναστατώνω με τις «αιρετικές» απόψεις μου τους καθώς πρέπει ιστορικούς. 
Ένα μήνα πριν από τις πρώτες εθνικές εκλογές μετά την κρίση, κάποιοι μοιάζουν ακόμη να σκέφτονται που θα σταθούν, με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν. Μοιάζουν ακόμη να μαθαίνουν τα λόγια τους, ενώ το έργο έχει αρχίσει εδώ και καιρό. Μοιάζει σα να μην είναι αποφασισμένοι να παίξουν και στέκονται διστακτικά κάπου στην άκρη της σκηνής. Δεν τους αδικώ. Είναι κάπως δυσάρεστα στο κέντρο της, κάτω από τα πολλά φώτα. Αλλά και πάλι, πως να πεις όχι όταν η δράση είναι μπροστά σου? Γιατί δε θυμάμαι αν σας το είπα, το έργο παίζεται κι έφτασε η στιγμή που όλοι περιμέναμε: Κυρίες και κύριοι έφτασε η στιγμή για δράση! Φυσικά υπάρχει πάντα η αυλαία – ορόσημο. Υπάρχουν στιγμές που η αυλαία πέφτει, αλλά η ιστορία συνεχίζεται και τίποτα δεν τελειώνει.

Και μη ξεχνάτε: το χειροκρότημα είναι η τροφή του καλλιτέχνη, ενίοτε και του πολιτικού (το γιαούρτι αποτελεί πάντα επιδόρπιο, αλλά όχι στα επίσημα γεύματα). Σας εύχομαι να απολαύσετε την παράσταση!