Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Τα λαμπερά πρωινά που σου ψιθυρίζουν στο αυτί καλημέρα

Είναι ένα υπέροχο ανοιξιάτικο πρωινό Κυριακής. Ζεστό, λαμπερό, σου ψιθυρίζει στο αυτί ότι το καλοκαίρι είναι κοντά. Έχω ξυπνήσω και αφήνω τα μάτια μου κλειστά κάτω από αυτές τις γενναιόδωρες αχτίδες. Δε θέλω να τα ανοίξω με τίποτα, θέλω αυτό το παιχνίδι να κρατήσει κι άλλο. Τεντώνομαι νωχελικά ξανά και ξανά και μετά σηκώνομαι μόνο για να ανοίξω το παράθυρο και να ξαναβουτήξω στο κρεβάτι μου. Έχει μια μοναδική ησυχία που δε ξέρω πόσο θα κρατήσει. Δεν έχει και τόση σημασία. Το πρωινό συνεχίζει να είναι ζεστό, λαμπερό και να μου ψιθυρίζει στο αυτί. Κάθε φορά που τελειώνει ο χειμώνας σκέφτομαι πόση ενέργεια χρειάστηκα για να τον αντιμετωπίσω. Με κουράζει, απομυζά την ενέργειά μου και δε μου αρέσει καθόλου. Πρέπει να πάω κάπου πολύ ζεστά, να έχει μόνο καλοκαίρι. Μόνο ζεστά, λαμπερά πρωινά να σου ψιθυρίζουν στο αυτί. Είναι ωραία. Αυτές οι νωχελικές στιγμές που το μυαλό σου διστάζει και το σώμα σου ζεστό ακόμα αρνείται να αλλάξει κατάσταση. Ξανατεντώνομαι αργά κι ακούω το σώμα μου να αναρωτιέται τι θα κάνουμε σήμερα. Τίποτα, του λέω. Σήμερα θα απολαύσουμε την Κυριακή μας και ψάχνω το σεντόνι για να σκεπάσω τον γυμνό μου ώμο. Το πρωινό συνεχίζει να μου ψιθυρίζει στο αυτί κι εγώ γελάω... Καλημέρα