Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Τα πρωινά που μας είχαν λείψει


Σήμερα ήταν ένα ηλιόλουστο, λαμπερό, ανοιξιάτικο πρωινό. Όσο ζεστό και όσο τσουχτερό χρειάζεται να είναι ένα σαββατιάτικο πρωινό του Μαρτίου. Στεκόμαστε στην Μ. Ιωσήφ κρατάμε τον καφέ μας στο χέρι και κουνιόμαστε ρυθμικά στο ρυθμό από τα κρουστά που παίζουν τα παιδιά από το κέντρο απεξάρτησης "Αργώ". Δίπλα είναι το stand των Thessalonistas μιας μεγάλης, νεανικής οργάνωσης της πόλης και δίπλα το stand των Γιατρών του Κόσμου, που σήμερα έχουν το παζάρι βιβλίων στο νέο Κατώι του Βιβλίου του Αλέξανδρου Μπαρμπουνάκη. Θέλουμε να τελειώσουμε γρήγορα τον καφέ μας για να έχουμε τα χέρια μας ελεύθερα να μπορούμε να κρατάμε το ρυθμό και να αφήσουμε το σώμα μας να τον ακολουθήσει με μια πιο έντονη κίνηση. Ο κόσμος περνάει σταματάει αγοράζει, συμπληρώνει φόρμες μέλους, κατεβαίνει στο Κατώι, διαλέγει βιβλία. Υπάρχει μια υπέροχη διάθεση και πολλά χαμόγελα σε πείσμα των "δύσκολων καιρών". Ανταλλάσσουμε καλημέρες, χαιρετισμούς, αγκαλιές, φιλιά. Κάθε φορά που τα παιδιά με τα κρουστά λένε "τελευταίο κομμάτι" φωνάζουμε "κι άλλο" και παίζουν άλλο ένα. Οι λίγο πιο μεγάλες στην ηλικία κυρίες της Μητροπόλεως μας κοιτάνε χαμογελώντας καθώς λικνιζόμαστε σε αυτόν τον ολοένα και αυξανόμενο σε ένταση ρυθμό των κρουστών. Πρόσωπα άγνωστα που τα ενώνει η ίδια αόρατη γραμμή χαράς και ικανοποίησης. Είχε καιρό να συμβεί. Σχεδόν πιστέψαμε ότι δε θα μπορούσε να γίνει. Δε θα μπορούσε να υπάρξει αυτή η προσέλευση, αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα, αυτή η διάθεση της προσφοράς. Ασφαλώς και δε γνωρίζω το τελικό ποσό που συγκεντρώθηκε, αλλά και μόνο ότι αυτό συνέβη, και μόνο ότι υπήρξε μια ιδέα που ενέπνευσε τον κόσμο, τον έβγαλε έξω, τον έφερε εκεί κι ο κόσμος αυτός μοιράστηκε με χαρά αυτό που γινόταν, ήταν σπουδαίο. Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό από αυτά που μας είχαν λείψει. Χάρηκα πολύ που ήμουν εκεί. Σας ευχαριστώ που ήσασταν κι εσείς. Θα τα ξαναπούμε σύντομα