Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Ίσως ναι, ίσως όχι

Και πριν τρεις μέρες το αποφάσισα: τέλος ο χειμώνας για φέτος! Όχι ότι ήταν καμιά τρελά καλοκαιρινή μέρα, αλλά ήμουν σε τρελά καλή διάθεση. Κι έτσι λίγο ο καιρός, πολύ η διάθεση, το αποφάσισα! Είναι γνωστό βέβαια, ότι αυτήν την απόφαση την παίρνω κάποια στιγμή μέσα στο χρόνο όταν δεν αντέχω άλλο χειμώνα, εκεί δηλ. μέσα στο Μάρτιο και απλά το ανακοινώνω στους φίλους μου. Είναι επίσης γνωστή σε όλους εκείνη η χρονιά, που αρχές Μαρτίου αποφάσισα ότι τελείωσε ο χειμώνας και μέσα Μαρτίου χιόνισε. Και ξέχασα να σας πω πως όταν παίρνω αυτήν την απόφαση, μαζεύω τα βαριά πανωφόρια μου, τις μάλλινες μπλούζες, κατεβάζω κάτι πιο ελαφρύ και χρωματιστό έως πολύ, αντικαθιστώ τα κασκόλ μου με τα μαντήλια που λατρεύω και φυσικά μαζεύω και τις μπότες μου. Και φυσικά όλοι θυμούνται τη Φένια να λέει εκείνο τον Μάρτιο "καλά βρε πουλάκι μου τα ρούχα, αλλά ένα ζευγάρι μπότες κατέβασέ τες, δε θα το πούμε σε κανέναν, μόνο εμείς θα το ξέρουμε". Και φυσικά δεν κατέβασα, γιατί όταν αποφασίσω κάτι, πάει και τέλειωσε. Κι έτσι έβγαλα εκείνες τις μέρες με τα χιόνια, φορώντας ελαφρά ανοιξιάτικα ρούχα το ένα πάνω στο άλλο, κάτι ελαφριά τζάκετ και κάτι μονίμως μουσκεμένα από το χιόνι παπούτσια.
Το να αποφασίζει κάποιος ότι τελείωσε ο χειμώνας, ίσως είναι η καλύτερη απόφαση που μπορεί να πάρει, έστω κι αν δεν αφορά όλη του τη ζωή, αλλά μόνο μια χρονιά. Και εξίσου ωραίο είναι ότι ακολουθεί, τα χρωματιστά ρούχα, τα πιο ελαφρά υφάσματα, η ανεβασμένη διάθεση, τα πολλά χαμόγελα, ο ενθουσιασμός που ακολουθεί τις πρώτες απανωτές λιακάδες, οι τεμπέλικες αγκαλιές στον ήλιο και τα ίχνη από τα βήματα πάνω στην υγρή ακόμα άμμο της παραλίας. Είναι από εκείνες τις αποφάσεις που ποτέ δε σκέφτεσαι ότι χρειάζεται να πάρεις. Πως καλά είναι κι έτσι και η άνοιξη νομοτελειακά θα έρθει κάποια στιγμή. Αλλά ποιος σίγουρα το ξέρει? Ίσως ναι, ίσως όχι. Αλλά ακόμα κι αν είναι έτσι και θα έρθει, όλες αυτές οι βεβαιότητες και τα αυτονόητα δε στεγνώνουν τη ζωή απελπιστικά πολύ? Δε της στερούν αυτό το περίσσιο χρώμα, αυτό το φωτεινό βλέμμα, αυτό το αυθόρμητο γέλιο που η ζωή πάντα έχει ανάγκη? Όλη αυτή η παραμονή σε ένα χειμώνα, που κάποιος άλλος και όχι εμείς θα αποφασίσει για το τέλος του, δε μας στερεί με έναν τρόπο ένα κομμάτι ζωής? Κι αν αντί να τελειώσει κρατήσει πάρα πολύ?
Η άνοιξη για μένα δεν είναι και καμιά σπουδαία εποχή, ανήκω αποκλειστικά στο καλοκαίρι, αλλά είναι εδώ, μόλις μια απόφαση απόσταση. Πάρτε την να πάμε παρακάτω, στο καλοκαίρι, που αρχίζουν πραγματικά τα καλά...