Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Είναι πάντα δύσκολο

Ήξερα πάντα ότι ήταν δύσκολο. Ότι ήταν από τα πολύ δύσκολα αυτού του κόσμου το να διαχειριστείς την ελευθερία σου. Και μαζί με αυτήν, να διαχειριστείς και όλη την ελευθερία που σου παραχωρεί ο άλλος όταν σε αγαπάει. Μια ελευθερία χωρίς περιορισμούς, χωρίς όρους, χωρίς συμφωνίες κι έτσι μια ελευθερία χωρίς φόβους, χωρίς αμοιβαιότητες και χωρίς αιτήματα. Είναι εκείνη η ελευθερία που μπλέκεται με την αγάπη που ο άλλος σου έχει και τον κάνει να λέει ναι, ακόμα και όταν θέλει να πει όχι, ακόμα και όταν χρειάζεται να αναποδογυρίσει το μέσα του, το έξω του, να ταράξει την ψυχή του ολόκληρη και να στη δώσει. Αυτή η ελευθερία είναι μια πάρα πολύ δύσκολη ελευθερία. Και μπορεί από τον άλλον να φαίνεται ότι απαιτεί πολλά, από εσένα όμως απαιτεί πάντα περισσότερα. Το να είσαι ένας ελεύθερος νους, μια ελεύθερη αδάμαστη ψυχή, απαιτεί πάντα πολλά, απαιτεί να καταθέσεις σε αυτό όλα όσα έχεις και όλα όσα είσαι. Απαιτεί να είσαι αυτός που πραγματικά είσαι. Και είναι τόσο σκληρή η απαίτηση αυτή, που εσύ δεν μπορείς να είσαι παρά ο εαυτός σου.
Κάθε φορά που μέσα στην υπέροχη γεύση της ελευθερίας μου περιορίζω την ελευθερία του άλλου, λυπάμαι πραγματικά. Όχι μόνο γιατί απέτυχα να σεβαστώ την ελευθερία του, αλλά γιατί απέτυχα να τιμήσω τη δικιά μου.