Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Και συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας με τα ιπτάμενα γουρούνια!

Το ότι έφτασε στη Θεσσαλονίκη μια μεγάλη ανθρωπιστική βοήθεια από Έλληνες και Γερμανούς της Β. Γερμανίας και αυτές τις μέρες ξεφορτώνεται για να διατεθεί σε φορείς που θα τη μοιράσουν, είναι μια είδηση που δεν έπαιξε οπωσδήποτε στα μεγάλα, αλλά και στα μικρότερα κανάλια. Είναι μια είδηση που δεν έχει θέση στην υπέροχη εικόνα που παρουσιάζει ο Υπουργός Οικονομικών για τη χώρα και μαζί του τα media. Μια χώρα που "σώθηκε", που παρέμεινε στο club του ευρώ και της Ευρώπης, μια χώρα που συνεχίζει την ευρωπαϊκή της πορεία και όποια άλλη απιθανότητα μπορεί να τρυπώσει σε αυτό το ευφάνταστο μυαλό και να κάνει ακόμα πιο ευφάνταστο - μέχρι τα όρια αβάσταχτης ανοησίας - το λόγο του. Οπωσδήποτε αυτή η εικόνα δεν ταιριάζει.

Το ΑΠΘ ξεκινά κοινωνικό συσσίτιο ευρείας κλίμακας σε συνεργασία με το Δήμο Θεσσαλονίκης, ύστερα από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ξεκινάει σύντομα παραστάσεις όπου αντί για εισιτήριο, ο θεατής θα "πληρώνει" αφήνοντας τρόφιμα. Στο τέλος των παραστάσεων θα δοθούν σε φορείς της πόλης για να διατεθούν. Θα μπορούσα να σας απαριθμήσω πολλά παρόμοια για μια χώρα που ζει και υπάρχει στη γκρίζα ζώνη που ορίζει η αλληλεγγύη και η φιλανθρωπία, για μια πόλη που κυριολεκτικά πεινάει.

Κι εγώ, που πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου "πολίτη του κόσμου", που πάντα θεωρούσα την προσαρμοστικότητά μου σε διαφορετικές χώρες, ηπείρους και κουλτούρες μεγάλο προσόν, που πάντα υπερηφανευόμουν για τη δεξιότητά μου αυτήν θεωρώντας την σπουδαία, εγώ για πρώτη φορά, μέσα σε αυτήν την αβάσταχτη οδύνη και το αίσθημα ντροπής, αισθάνομαι για πρώτη φορά τη "γενέθλια πόλη μου" ως τόπο μου. Τόσο βαθιά δικιά μου, τόσο αδιαχώριστη από μένα, που ανοίγω το βήμα μου στο δρόμο για να μη με προλάβει η συγκίνηση και κάνει τον κόμπο στο λαιμό δάκρυ. 

Και για πρώτη φορά, εγώ, γνήσιο τέκνο του θυμού, όπως λέει και ο ποιητής, καταλαβαίνω ότι αυτός ο θυμός που μόλις ένα χρόνο πριν τον θεωρούσα απαραίτητο και αναγκαίο, τώρα δεν είναι. Τώρα προέχουν άλλα...