Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Μια ευχή θα μας σώσει (καλά και μια νονά νεράϊδα!)

Είναι μεσημέρι και περπατάω με το χαρακτηριστικό βιαστικό μου βήμα στην Τσιμισκή. Ακούω κάποιον να φωναζει δυνατά Angel! Angel! (Άγγελε! Άγγελε!), δε γυρίζω όμως ούτε καν. Στο επόμενο λεπτό η φωνή είναι δίπλα μου. Angel! Angel! Angel! Angel! Angel! Angel! Μου φωνάζει συνεχώς. You ΄re an angel! (είσαι ένας άγγελος). Σταματάω κι αρχίζω να γελάω δυνατά. Είναι ένας αφρικανός που συνεχίζει να φωνάζει τα ίδια. Τον κοιτώ για 1-2 δευτερόλεπτα και συνεχίζω να περπατάω γελώντας. Είναι από τους ωραιότερους άνδρες που έχω συναντήσει στη ζωή μου αναμφίβολα. Με ακολουθεί ζητώντας μου να σταματήσω για ένα λεπτό. Σταματάω το βήμα μου αλλά δεν μπορώ να σταματήσω τα γέλια. Είσαι ένας άγγελος συνεχίζει να μου λέει με τα υπέροχα αγγλικά του και βγάζοντας ένα βραχιολάκι από κόκινες, μαύρες και λευκές κλωστές, αρχίζει να το δένει στον αριστερό μου καρπό. Του λέω κι εγώ με τα δικά μου αγγλικά (τελικά αυτή ήταν η γλώσσα επικοινωνίας), ότι δεν πρόκειται να το αγοράσω, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω με την έντασή του, την έξαψή του, τον τόνο της φωνής του, τα angel angel που πάνε σύνεφο. Μου λέει ότι δε χρειάζεται, είναι δώρο, θα μου φέρει αγάπη, υγεία και ευημερία. Του λέω ότι δεν πιστεύω σε αυτά κι εκείνος φαίνεται για ένα δέκατο του δευτερολέπτου σαστισμένος, αλλά αμέσως μετά, σα να του είπα κάτι απόλυτα αμελητέο, συνεχίζει να μου επαναλαμβάνει με την ίδια ένταση ότι είναι δώρο, ότι θα μου φέρει αγάπη, υγεία και ευημερία. Λίγο πριν κάνει τον τελευταίο κόμπο μου λέει να κάνω μια ευχή. Του λέω ότι κανείς δεν πιστεύει σε αυτές τις ευχές. Αντιδρά σα να του είπα μια χαζομάρα και μου λέει ότι όλοι πιστεύουν στις εύχες. Έλα, με παρακινεί και είναι εμφανές ότι περιμένει να κάνω την ευχή μου για να κόψει τις κλωστές που περισσεύουν. Εντάξει του λέω. Κάνω μια ευχή και λες και το καταλαβείνει κόβει τις κλωστές. Δε ξέρω γιατί όλο αυτό μου έφτιαξε τη διάθεση. Ίσως γιατί γέλασα για τόση ώρα. Εντάξει θα το αγοράσω του λέω. Όχι, όχι μου λέει, είναι δώρο angel. Όχι, όχι είναι δώρο. Έχει σταματήσει να φωνάζει και τώρα απλά με κοιτάζει χαμογελώντας. Σίγουρα, τον ξαναρωτάω. Ναι, είναι δώρο μου απαντάειο ξανά, αγάπη, υγεία, ευημερία και η ευχή σου. Η ευχή σου θα γίνει! Εντάξει του λέω, ευχαριστώ πολύ! Τον κοιτάζω μια τελευταία φορά χαμογελώντας και φεύγω.
Στην υπόλοιπη μέρα ξέχασα εντελώς το «βραχιολάκι της ευχής». Στην πραγματικότητα δεν το θυμήθηκα καθόλου, το είδα αργά το βράδυ στο χέρι μου. «Λες» σκέφτηκα, «να είναι όλα τόσο απλά και να χρειάζεται μόνο μια ευχή?» Και ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που δε σκέφτηκα, «λες να είμαι στα αλήθεια ένας άγγελος?», πήγα για ύπνο.