Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Πιθανό μάθημα ζωής (νο. 183)

Τι ψάχνουμε να βρούμε πραγματικά στον Άλλον? Είναι η φευγαλέα λάμψη της δικής μας αντανάκλασης αποτυπωμένη στο βλέμμα του που μας γοητεύει, ή αντέχουμε να γοητευτούμε από το ολότελα άγνωστο και ακατανόητο δικό του? Πόσο δικό μας θέλουμε να τον κάνουμε? Πόσο Άλλον αντέχουμε να τον αφήσουμε? Πόσα έτοιμα αιτήματα/συμπεράσματα της προηγούμενης ζωής μας επιθυμούμε να του φορτώσουμε και πόσα ολότελα καινούρια, ξένα, πρωτόγνωρα πράγματα αντέχουμε να ζητήσουμε από εκείνον? Γιατί ζητάμε ξανά τα γνώριμα "δικά μας"? Και άραγε θα συναντήσουμε πραγματικά εκείνον τον Άλλον, όντες εμείς ίδιοι?

Κουβαλώντας όλα αυτά που ξέρουμε, που γνωρίζουμε για τον εαυτό μας, όλες αυτές τις βεβαιότητες που με κόπο και προσπάθεια αποκτήσαμε για αυτόν, σπάνια καταλαβαίνουμε το μάταιο της προσπάθειάς μας να συνευρεθούμε με αυτούς τους όρους με τον Άλλον. Σπάνια διακρίνουμε το επαναλαμβανόμενο, γνωστό και ασφαλές των αιτημάτων μας. Θέλω να... και είναι το ίδιο να, με όλα τα προηγούμενα να. Και είναι το ίδιο θέλω, σαν όλα τα προηγούμενα θέλω. Του ζητάμε να προσφέρει αυτό το άγνωστο που φέρει, με τους δικούς μας γνωστούς σε εμάς τρόπους. Για να κατανοήσουμε, να καταλάβουμε, να μάθουμε, να αισθανθούμε ξανά ασφαλείς και δεν καταλαβαίνουμε το καταστροφικό της απαίτησής αυτής. Δεν μας αρκεί να αισθανθούμε, όταν αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε χωρίς αιτήματα στον άλλον παρά μόνο στον εαυτό μας. Ζητάμε από τον άλλον, ενώ ο μόνος από τον οποίο μπορούμε να ζητήσουμε είναι ο εαυτός μας.

Θέλω να...

Ο άγνωστος και συναρπαστικός Άλλος, αυτή η terra ingognita, αχαρτογράφητη, τρομακτική και επικίνδυνη, ίσως δεν έρχεται επιθυμώντας να γίνει ένα κομμάτι του γνωστού και πιθανά σπουδαίου κόσμου σου, να πάρει τη θέση της σαν χαρακτηρισμένο σημάδι στο χάρτη της γνωστής και πιθανά σπουδαίας ζωής σου. Μπορεί απλά να ήρθε να χαράξει το όνομά της πάνω σου και να ξαναφύγει. Κι εσύ...?