Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Στο σκοτεινό δάσος δεν περπατήσαμε ποτέ σαν αθώες κοκινοσκουφίτσες

Στο σκοτεινό δάσος δεν περπατήσαμε ποτέ σαν άδολες και αθώες κοκινοσκουφίτσες.
Όταν οι άλλοι σιγοψιθύριζαν για τα τρομακτικά τέρατα που κρύβονταν στις σκοτεινές νύχτες του, εμείς κλείναμε το μάτι χαμογελώντας πονηρά και συνεχίζαμε το δρόμο μας στα άφεγγα μονοπάτια του, προσμένοντας να εμφανιστεί ο "λύκος" ή όποιο άλλο "τέρας", που θα μας γλύτωνε από τον αργό και άδοξο θάνατο που προσφέρει στους ανυποψίαστους η καθημερινότητα. Κι όταν τίποτα δεν εμφανιζόταν, μαζευόμασταν, εμείς οι λίγοι σε ένα ξέφωτο και ανταλλάσσαμε ηρωικές ιστορίες που είχαμε ζήσει, ή προσδοκούσαμε να ζήσουμε. Ήταν όπως όλα τα μυστικά. Πέρα από το δάσος, πέρα από τη βροχή, πέρα από το καλό και το κακό, πέρα από την αλήθεια και τα ψέματα. Ήμασταν η περηφάνεια των φίλων μας, η χαρά των γνωστών μας, η κοροϊδία αυτών που δεν μας έφταναν, η απελπισία των γονιών μας. Ήμασταν τόσα πολλά και ήμασταν τόσο λίγοι. Και μια μέρα - μπορεί να ήταν και νύχτα - το δάσος πλημμύρισε αθώες και άδολες κοκινοσκουφίτσες!

Θυμώνω με όλους εκείνους που σε αυτές τις δύσκολες μέρες δεν μπορούν να είναι αληλλέγγυοι. Που δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα ούτε από αυτά που κοστίζουν, ούτε από αυτά που δεν κοστίζουν. Που δε σταμάτησαν ποτέ ένα λεπτό, για να σκεφτούν την αξία μιας ζεστής αγκαλιάς κι ενός καλού λόγου. Που δεν έδωσαν ποτέ την ευκαιρία στον εαυτό τους να γίνει η ζεστή αγκαλιά και ο καλός λόγος για κανέναν. Που δε χρειάστηκαν ποτέ λίγο χρόνο να δουν αυτόν που είναι δίπλα τους, κοντά τους και μετά λίγο πιο πέρα, λίγο πιο μακριά. Που δεν το έκαναν όχι από σκληρότητα αλλά από αδιαφορία. Που δεν κατάλαβαν ότι η αδιαφορία, σε αντίθεση με τη σκληρότητα, είναι θανατηφόρα. Που συνεχίζουν να είναι ίδιοι ενώ ο κόσμος δεν είναι πια.

Μετά από πολλά χρόνια παραχώρησα στον εαυτό μου ττο δικαίωμα να θυμώνει με τις παντός είδους κοκινοσκουφίτσες που έσκασαν μύτη στο δάσος επιδεικνύοντας τις καλοσιδερωμένες ποδίτσες τους και τα κόκινα καλογυαλισμένα παπουτσάκια τους. Και το παραχώρησα ως "δικαίωμα" γιατί χρόνια ολόκληρα, άνθρωποι σαν κι εμένα έκαναν αυτό που "έπρεπε", απελευθερωμένοι από κάθε έννοια του "πρέπει", χωρίς να μιλάνε πολύ για αυτό, χωρίς να ζητάνε κάτι, κατανοώντας τις διαφορετικές επιλογές των άλλων. 

Σήμερα που ο πήχυς έχει κατέβει τόσο χαμηλά και το ενδιαφέρον από την αδιαφορία τα χωρίζει μόνο ένα κουτί γάλα ή ένα πακέτο μακαρόνια, αισθάνομαι ελεύθερη να εγκαταλείψω αυτήν την ατέλειωτη ανοχή. Κι επειδή το γάλα και τα μακαρόνια στοιχίζουν, ξεκινήστε με ένα λόγο παρηγοριάς και μια προσπάθεια κατανόησης.