Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Οι καλοί τρόποι στο sex

Αν με ρωτούσε κάποιος πριν λίγα χρόνια ποια η σχέση των "καλών τρόπων" με το sex, θα τον κοιτούσα περίεργα και θα αναρωτιόμουν γιατί με ρωτάει άραγε κάτι τόσο αυτονόητο. Ήταν η εποχή που ήμουν μικρή, που ταξίδευα συχνά, που γνώριζα την Ευρώπη, που εκλέπτυνα τους τρόπους και τις απόψεις μου παρακολουθώντας, κάνοντας και μαθαίνοντας πολλά. Σε εκείνη την εποχή "οι καλοί τρόποι στο sex" ήταν για μένα κάτι αυτονόητο. Ήταν η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε ανθρώπους εκλεπτυσμένους, κοσμοπολίτες, που μπορούσαν να αντιληφθούν τα πράγματα σε ένα άλλο επίπεδο, να "μιλήσουν" μια άλλη γλώσσα φτιαγμένη με λεπτές φινιρισμένες απόψεις, σκέψεις και συμπεράσματα, που είχαν μια άλλη κουλτούρα για το sex τελικά, τόσο ιδιαίτερη και με έναν τρόπο "ανώτερη" από όποια άλλη διαφορετική, που έμοιαζε χοντροκομμένη, κατώτερη, ανάξια λόγου και σημασίας. 

Οι "καλοί τρόποι στο sex", το ενδιαφέρον δηλαδή για τον άλλον, να κάνεις/να κάνει/να γίνουν πράγματα που του αρέσουν και τον ευχαριστούν ήταν για μένα ένας κοινός τόπος τον οποίο θεωρούσα τόσο ταιριαστό με την κουλτούρα του κοσμοπολιτισμού που τότε ζούσα (δεν είχα ακόμη ξεκινήσει τη σχέση μου με τον ακτιβισμό) και ταυτόχρονα ένα μέρος μιας ιδιαίτερης προσωπικής ταυτότητας, που σε ξεχώριζε όσο ίσως καμιά άλλη από κάποιους και σε ένωνε όσο ίσως καμιά άλλη με κάποιους άλλους. Αυτή ήταν η άποψή μου τότε και επειδή δε την ξανασκέφτηκα τα επόμενα χρόνια, νόμιζα πως συνέχιζα να έχω την ίδια άποψη. Όταν πριν από λίγες μέρες η κουβέντα άγγιξε για λίγο το θέμα των "καλών τρόπων στο sex", έπιασα τον εαυτό μου με ένα σωρό αυθόρμητες ενστάσεις και μάλλον βιάστηκα να κλείσω το θέμα.

Είναι πραγματικά μονόδρομος οι "καλοί τρόποι στο sex"? Και αν οι "καλοί τρόποι" είναι μία σύμβαση κοινωνικού τύπου, τι μας κάνει να τη μεταφέρουμε και σε μια τόσο προσωπική συμπεριφορά όπως είναι το sex? ή μήπως και το sex είναι τελικά μια κοινωνική συναναστροφή λίγο πιο "στενού τύπου"? Τι αναζητάμε επιλέγοντας εκείνον/η που θα κάνουμε sex μαζί του/της? Και αν η προσωπική μας ευχαρίστηση είναι αυτό που θέλουμε να πάρουμε, είναι βέβαιο ότι και κάτι θέλουμε να δώσουμε? Και τελικά μέχρι που "πρέπει" να φτάνουν αυτοί οι "καλοί τρόποι"?

Σκεφτόμουν πάντα ότι τα "one night stand" έχουν μια ελκυστική "ανωνυμία", μια απελευθερωτική ανωνυμία. Δε χρειάζεται να πεις ποιος είσαι, να δείξεις ή να δώσεις κάτι, δε χρειάζεται να παρουσιάσεις τους "καλούς σου τρόπους στο sex" ως τα προσωπικά σου διαπιστευτήρια. Χωρίς συμφωνίες, χωρίς αμοιβαιότητες, χωρίς τη δέσμευση της οικειότητας, ή τον εγκλωβισμό του "γνωρίζω", μπορείς να είσαι όποιος/α θέλεις, χωρίς υπαγορεύσεις, χωρίς συνεπείς συμπεριφορές, χωρίς καν αυτο-αναφορές. Μια ανακουφιστική τελικά για πολλούς ανωνυμία.

Από την άλλη, το sex στις μόνιμες σχέσεις φαντάζει πάντα και σχεδόν πάντα είναι τόσο συγκεκριμένο, όσο και μόνιμο. Είσαι σχεδόν αναπόφευκτα αυτό που ο άλλος σου έχει πει ότι είσαι. Παραγεμίζοντας τη ζωή με ένα σωρό προσδιορισμούς, "σύζυγος", "σύντροφος", "αγαπημένος", "σχέση", "μόνιμη σχέση", "πολύχρονη σχέση" και ότι άλλο ο επινοητικός νους έχει ανάγκη, ένα "sex καλών τρόπων" φαντάζει αναπόδραστος μονόδρομος. Μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά σχήματα και τους ακόμα πιο ασφυκτικούς και απαιτητικούς προσδιορισμούς δεν μπορείς να δικαιολογήσεις ή να εξηγήσεις ικανοποιητικά την όποια έλλειψη ενδιαφέροντος για τον άλλον. Κι έτσι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να παραμείνεις αυτός που είσαι, από το να είσαι αυτός που ο άλλος σου είπε, ή σου έμαθε ότι είσαι. Κι αυτός ο ετεροκαθορισμός δικαιολογεί, ανέχεται, χωράει συμπεριφορές εκτός "καλών τρόπων στο sex"? Αν λοιπόν το "one night stand" μπορεί λόγω χαρακτήρα να αδιαφορεί για τους "καλούς τρόπους στο sex", το sex στις μόνιμες σχέσεις μπορεί να κάνει το ίδιο, ή υπάρχει μόνο όσο υπάρχουν και αυτοί?

Σήμερα, νομίζω ότι βρίσκομαι στην ελευθερία να είμαι όπως θέλω στο sex. Με "καλούς τρόπους", χωρίς "καλούς τρόπους", ανάλογα με το πως θα επιλέξω εγώ να είμαι. Χωρίς υποχρεώσεις και από κοινού συμφωνίες, χωρίς τυπικές υπαγορεύσεις. Σε κάποιους φαντάζομαι θα αρέσει, σε κάποιους άλλους όχι, αλλά ως γνωστό δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους και τελικά ίσως το μόνο σημαντικό είναι να αρέσεις στον εαυτό σου. Ίσως και τόσο απλά.