Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Ιστορίες αυταρέσκειας ή Τι ήθελε να πει ο ποιητής (που ήξερε πολλά)

Το να φαντάζεσαι τον "ιδανικό άνδρα" το θεωρούσα πάντοτε μια απίστευτη, ανεξήγητη διεργασία, καθώς δεν καταλάβαινα ποτέ ούτε πως, ούτε γιατί γινόταν. Στις συζητήσεις μεταξύ των σκληρών, αδυσώπητων και ανελέητων γυναικοπαρεών (και μην πιστέψετε ούτε για μια στιγμή ότι οι γυναικοπαρέες δεν είναι έτσι), όταν "ερχόταν η σειρά μου" δεν είχα τι να πω. Η ατέλειωτη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού! Τίποτα, ούτε μια τόση δα περιγραφή. "Ας αφήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους να μας εκπλήξουν", έλεγα, "μη το στενεύουμε τόσο", αλλά αυτό δεν ικανοποιούσε το κοινό αίσθημα της παρέας, που ήθελε ξεκάθαρα πράγματα, σαφής περιγραφές και ρητές δηλώσεις.

Με τον καιρό κατέληξα πως η σύνθεση του "ιδανικού άνδρα" ή της "ιδανικής γυναίκας", δεν είναι παρά μια αυτάρεσκη ενασχόληση του νου μας. Τόσο αυτάρεσκη που γίνεται χωρίς να το καταλάβεις και τόσο περιοριστική. Οι περιγραφές αυτές στην ουσία, δεν είναι τίποτα άλλο από επικαλυμμένες εκδοχές του εαυτού μας, που μας λένε περισσότερο ποιοι και τι είμαστε εμείς, παρά ο όποιος εξιδανικευμένος άλλος. Και η αλήθεια είναι ότι για αυτόν τον ιδανικό άλλο, που φαίνεται να μας απασχολεί τόσο πολύ, ώστε να τον αναζητούμε σε όλη μας τη ζωή, δε δίνουμε και πολύ σημασία. Απλά όποιον κρίνουμε ως ιδανικό για εμάς, ως εκ θαύματος, μας ταιριάζει, "μας πάει", μας μοιάζει τόσο πολύ!

Αυτές οι εγκλωβιστικές επιλογές ακόμη και όταν δεν προέρχεται από φοβικά κίνητρα, αλλά από ιστορίες με Σταχτοπούτες και Κοκκινοσκουφιστές με Prada και Escada που στο τέλος πάντα βρίσκουν τον Πρίγκιπά τους, είναι τόσο προβλέψιμες και βαρετές, που είναι να απορείς πως μπορούν να κρατήσουν μια ζωή και όχι να παριστάνεις την έκπληκτη όταν ξεφτίζουν στο χρόνο. Anyway, τα βρίσκω εξαιρετικά βαρετά! Και κυρίως αυτήν την απίστευτη εμμονή να βλέπουμε στον άλλον το καθρέφτισμα του εαυτού μας και όχι αυτόν τον άλλον, που είναι εκεί, απέναντί μας, που μιλάει και δεν τον ακούμε, που σκέφτεται και δεν τον καταλαβαίνουμε, που υπάρχει και δεν τον βλέπουμε, γιατί είμαστε πολύ απασχολημένες να διακρίνουμε κάπου μέσα στον άλλον τον εαυτό μας.

Και το ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο, τι είναι αυτό που κάνει μια γυναίκα όμορφη, επιθυμητή, ιδανική? Η εικόνα της έτσι όπως αντανακλάται οικεία και αναγνωρίσιμη από την ίδια, ή η εικόνα της έτσι όπως σχηματίζεται από το βλέμμα του άλλου? 

Ο ποιητής είχε δίκιο "ο πόθος των άλλων σε κάνει Ωραία, Ελένη". Κι Όμηρος ήξερε... Η Ωραία Ελένη δε χρειαζόταν καμιά περιγραφή, δε χρειαζόταν να αναζητήσει το είδωλό της στον άλλον, απλά να "δει" τον άλλον και να τον αφήσει να τη "δει" και αυτός...