Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Χωρίς πολλές ερωτήσεις και πιθανότατα χωρίς καμία απάντηση...

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ξαναγυρνάμε σε ανθρώπους και σχέσεις? 

Είναι που αναμασάμε τις ανασφάλειές μας, μη μπορώντας να κάνουμε αλλιώς? 

Είναι η ζεστασιά και η ασφάλεια του γνώριμου που εμποτίζει σαν ενστικτωδώς αναγνωρίσιμη μυρωδιά το παρόν και το μέλλον μας? 

Είναι που επαναξιολογούμε τα πάντα μέσα σε μια ζωή που πάντα συνεχίζεται, αλλά πάντα σου επιτρέπει να ρίχνεις κλεφτές ματιές δεξιά, αριστερά και πίσω? 

Ή μήπως τελικά δε φύγαμε ποτέ από εκεί?

Πως να γράψεις για σχέσεις χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα κλισέ που τις συνοδεύουν? Και γιατί να γράψεις αν είναι να χρησιμοποιήσεις τα κλισέ αυτά?

Δε ξέρω γιατί γυρίζουμε ξανά σε ανθρώπους και σχέσεις. 
Ίσως πιστεύουμε ότι αλλάξαμε και τώρα βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς, παρόλο που για τους άλλους επιθυμούμε να έχουν μείνει έτσι όπως τους ξέραμε ή τους θυμόμαστε και η παραδοξότητα αυτή ούτε μας φαντάζει ως τέτοια. Θέλουμε να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε, ενώ αντιλαμβανόμαστε τον καιρό που έχει μεσολαβήσει και η παραδοξότητα αυτή ούτε μας φαντάζει ως τέτοια. Θέλουμε να ξαναζήσουμε και να ξανανιώσουμε αυτά που είχαμε ζήσει και νιώσει, ενώ αναγνωρίζουμε ότι κανείς μας δεν είναι πια ο ίδιος και η παραδοξότητα αυτή ούτε μας φαντάζει ως τέτοια.

Ζώντας με την παραδοξότητα ως δεύτερη φύση μας - ίσως και πρώτη - δεν είναι ανάγκη να εξορθολογίζουμε από φόβο τα πάντα. Είναι απλά ανάγκη να ζήσουμε τα πάντα. Χωρίς πολλές ερωτήσεις και πιθανότατα χωρίς καμία απάντηση.