Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Ο "γεννημένος αρχηγός" τα φυτευτά "αδιέξοδα" και η ζωή που είναι αλλού

Η αλήθεια είναι πως σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τις σχέσεις, καθώς αναμφίβολα είναι ένα θέμα που συγκεντρώνει μεγάλη αναγνωσιμότητα πάντα. Μετά σκέφτηκα ότι δεν έχω γράψει κάτι για την επίσκεψη Σαμαρά στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και μάλλον θα έπρεπε να δώσω σε αυτό μια προτεραιότητα. Μέχρι που ήρθε η ανακοίνωση Βενιζέλου μετά την έκτακτη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής σήμερα, ε, και πως να πεις όχι σε κάτι τέτοιο.

Όταν ανέλαβε ο Βενιζέλος το Υπουργείο Οικονομικών ένα πράγμα καταλάβαμε όλοι μεμιάς, ότι για μερικούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, η εξουσία παίζει έναν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Και δε χρειάστηκε να καταφύγει κανείς μας στα κλισέ του αφροδισιακού τύπου, γιατί ήταν ξεκάθαρο σε όλους, πως ήταν αποφασισμένος να τα παίξει όλα για όλα, ώστε να γευτεί αυτό που επιθυμεί να γευτεί κάθε "γεννημένος αρχηγός". Και για αυτό το λόγο μας ανακοίνωσε εξαρχής, ταυτόχρονα με την ανάληψη των καθηκόντων του, ότι δεν τον νοιάζει η πολιτική του καριέρα. Τότε θεωρήσαμε ότι ήταν ένα από εκείνα τα φτηνά επικοινωνιακά τρυκ, που για εμφατικούς λόγους χρησιμοποιούνται συνεχώς στην πολιτική. Ήταν όμως αλήθεια. Δεν υπολόγιζε τίποτα για αυτήν την έστω και περιορισμένου χρόνου ολοκληρωτική αρχηγία. Έκτοτε, με το πρόσχημα του νευραλγικού πόστου του Υπουργείου Οικονομικών τον βλέπαμε και τον ακούγαμε συνεχώς σε ρόλο Πρωθυπουργού. Ανακοινώσεις, ενημερώσεις, επαφές και ξανά ομιλίες στα ΜΜΕ και ανακοινώσεις στο λαό. Αυτό που για άλλους θα ήταν ένα αβάσταχτο φορτίο που πιθανότατα θα έβαζε τέλος στην πολιτική τους καριέρα, για τον Ευάγγελο Βενιζέλο έμοιαζε να είναι η "χαρά του αρχηγού". Επιτέλους χαλίφης στη θέση του χαλίφη!

Αναμφίβολα η ρητορική του δεινότητα έπαιξε σημαντικό ρόλο. Χρειαζόταν κάποιος που να τα λέει καλά, να κάνει το άσπρο μαύρο, να αλλάζει χρώματα, να μετατοπίζει το θέμα, να αποσιωπά κάποιες σημαντικές πτυχές, να δημιουργεί παγιδευτικές λεκτικές κατασκευές. Αναμφίβολα μία τέτοια ικανότητα θα ήταν πιο χρήσιμη από ποτέ. Αναμφίβολα στηρίχθηκε και αυτός πολύ σε αυτήν κι έτσι κάθε φορά μετά από κάθε ομιλία του, μέναμε να σκεφτούμε τι ακριβώς είπε, τι εννοούσε, τι ήθελε να πει και που μέσα σε όλο αυτό το χαοτικό, βαβελικό οικοδόμημα του λόγου του, βρισκόταν η αλήθεια. Και μετά, όχι από λίγη σκέψη, καταλαβαίναμε ότι είπε αυτά που "έπρεπε", απλώς πιο "φτιαγμένα".

Το ίδιο συνέβη και με την αποψινή του ομιλία. Βασικό ρητορικό του μοτίβο "το ελληνικό φιλότιμο", "οι Έλληνες δεν πρέπει να ντρέπονται", είπε και καμιά κουβέντα σχετικά με αυτούς που έκαναν αυτόν το λαό να ντρέπεται. Απλώς κατά τη διάρκεια του λόγου του πέταξε εδώ κι εκεί κάποια τέτοια τσιτάτα, πιστεύοντας ότι "πιάνουν" διαχρονικά. Λυπάμαι αγαπητέ, δεν πιάνουν. Το "ελληνικό φιλότιμο" και ότι αυτός ο όρος μπορεί να σήμαινε αν ποτέ υπήρξε, τελείωσε. Η όποια παρακαταθήκη του τελείωσε και αυτή και για ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων που πηγαίνουν σήμερα να κοιμηθούν χωρίς να έχουν φάει, δε σημαίνει τίποτα.

Ως Πρωθυπουργός επιτέθηκε στην αντιπολίτευση και στη χθεσινή ομιλία του αρχηγού της. Βέβαια αυτός αισθανόμενος Πρωθυπουργός αυτό θεώρησε ότι έπρεπε να κάνει, αλλά τον Έλληνα που σήμερα πέρασε στην ανεργία χωρίς αποζημίωση, με ανύπαρκτες αναπτυξιακές πολιτικές, με φόρους που δεν μπορεί να πληρώσει, πολύ λίγο τον ενδιαφέρουν πια αυτές οι αντιπαραθέσεις. Λυπάμαι αγαπητέ δεν πιάνουν. Το κομματικό ακροατήριο φυλλορόησε ή κρύβεται προσπαθώντας να ξεφύγει από την οργή του κόσμου.

Και φυσικά φταίει η ευρεία "ευρωπαϊκή κρίση" και με αυτήν την "έξυπνη" κατά την άποψή του παραπλανητική μετατόπιση του θέματος, ο Υπουργός Εξωτερικών - Πρωθυπουργός, βούτηξε στην προσωπική του κολυμβήθρα του Συλωάμ την κυβερνητική ανεπάρκεια, την ανικανότητα και τελικά την αποτυχία, αποδίδοντας κατά την άποψή του την κυβέρνηση στο λαό, άμεμπτη. Και σα να μην ήταν η Ευρωπαϊκή κρίση αρκετή, μας ξαναπέταξε το μπαλάκι ότι όλοι - δηλ. ο λαός που στην προκειμένη περίπτωση αντιστέκεται - πρέπει να συμφωνήσουν στο να κάνει η κυβέρνηση "ότι χρειαστεί". Λυπάμαι αγαπητέ. Είναι ανάγκη στις δημοκρατίες να υπάρχει μια διακριτή γραμμή πριν το "ότι χρειαστεί". Αν πράγματι "στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα", τότε αυτό το σκοτεινό, ζοφερό, και αδηφάγο "ότι χρειαστεί" που μας κατατρώει, δεν είναι αδιέξοδο, όπως προσπαθείς να μας πείσεις.

Και μέσα στο σύντομο λόγο του, ανάμεσα στη μετατόπιση της ευθύνης στο λαό, της κρίσης στην ΕΕ, της έκθεσης της χώρας στην αντιπολίτευση, μας προέτρεψε όλους να μη μιλάμε (ΜΜΕ, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε), γιατί εκθέτουμε τη χώρα! Λυπάμαι αγαπητέ, αλλά στη δημοκρατία θα μιλάμε! Αν μας λένε πότε να μιλάμε και τι να λέμε, δεν είναι δημοκρατία είναι κάτι άλλο...

Αναμφίβολα, η λίγη πίστωση χρόνου που μπορούσε να του εξασφαλίσει η ρητορική του δεινότητα τέλειωσε. Ο Υπουργός Οικονομικών - Πρωθυπουργός μοιάζει με τον έμπορο που διαλαλεί την πραμάτεια του κι επειδή βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας κι έχει στεντόρεια φωνή, πιστεύει ότι όλοι θα σπεύσουν να αγοράσουν. Πολύ σύντομα δε θα βρίσκει κανένα λόγο να αντικρούσει αυτό που συμβαίνει: αυτήν την πραμάτεια δεν την αγοράζει πια κανείς. Η ζωή είναι αλλού.