Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Η Αλίκη, κωδικό όνομα "κούνελος" και ο ίλιγγος

Όταν ήμουν μικρή, αλλά μικρή, διάβαζα πάρα πολύ. Οι ιστορίες που ακολουθούν τον προσωπικό μου μύθο λένε, ότι αντί για κούκλα κυκλοφορούσα με ένα βιβλίο κάτω από την μασχάλη μου, το οποίο δεν αποχωριζόμουν ούτε τη νύχτα, καθώς το έβαζα κάτω από το μαξιλάρι μου ακόμη και όταν κοιμόμουν. Τότε δε διάβαζα ακόμα και δε θυμάμαι τίποτα σχετικό, ώστε να μπορώ να το επιβεβαιώσω ή να το διαψεύσω, πράγμα εξάλλου που προς χάρη του προσωπικού μου μύθου δε θα έκανα ποτέ. Καθώς μεγάλωσα, το προσωπικό μου φετίχ δεν έγιναν τα βιβλία, αλλά οι μπότες (άλλη ιστορία αυτό). Όμως τα βιβλία δεν έγιναν ποτέ ούτε "χόμπυ" στον ελεύθερο χρόνο, ούτε "υποχρέωση" στα χρόνια σπουδών, ήταν πάντα ένα αυτονόητο κομμάτι της καθημερινότητας με ποικίλες διακυμάνσεις. 

Δε θυμάμαι ποτέ κανένα βιβλίο να μου δημιούργησε τόσα ερωτηματικά και τόση αμηχανία όσο "Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων". Ποιος θα ακολουθούσε έναν κούνελο? Για ποιο λόγο? Υπάρχει κάτι πιο φρικτό από το να πέφτεις ανεξέλεγκτα σε ένα λαγούμι? Κι όλα αυτά που συμβαίνουν μετά, δεν είναι τόσο μα τόσο τρομακτικά? Γιατί τη λένε "χώρα των θαυμάτων" και όχι "χώρα των εφιαλτών", αφού ότι συμβαίνει είναι εφιαλτικό? Τελικά, αρκεί να ανοίξεις τα μάτια για να σωθείς?

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι σαν εκείνη την Αλίκη. Κατρακυλάω μαζί με άλλους σε ένα ατέλειωτο, σκοτεινό λαγούμι. Χωρίς τέλος, χωρίς πάτο, χωρίς να ξέρουμε που θα βγάλει. Η αλήθεια είναι πως δε ξέρω τι τους έπιασε και πίστεψαν τον άνθρωπο με το κωδικό όνομα "κούνελος". Αναμφίβολα τα είπε ωραία, τότε. Αλλά ήταν αυτό αρκετό? Μόνο αυτό χρειαζόταν? Κι από εκείνη την ανάμνηση του "ωραία" τι μπορεί να βοηθήσει τώρα που ο ίλιγγος από την κατρακύλα μεγαλώνει? Πότε θα σταματήσει? 

Θέλω να ανοίξω τα μάτια, να ξυπνήσω, να πω ένας εφιάλτης ήταν, αλλά δεν μπορώ. Τι με περιμένει στον πάτο? Θα γίνω γίγαντας, νάνος, θα συναντήσω μαγικά μανιτάρια με τη φάτσα του Σαρκοζί, βασίλισσες που θα θέλουν το κεφάλι μου? Θα φοράνε τα άσχημα ρούχα της Μέρκελ?
Θα είχα κι άλλες απορίες αν μπορούσα να σκεφτώ φαντάζομαι. Αλλά προς το παρόν... τρελλός ίλιγγος!!!