Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Ψάξε την ιστορία...

Όταν πρωτοάνοιξαν τα "μεγάλα σούπερ μάρκετ σπιτιών" όπως το ΙΚΕΑ, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν τη μεγάλη τους επιτυχία. Τα είχαν όλα! Και παρόλα που οι τιμές τους ήταν υψηλότερες από τα άλλα μαγαζιά της ίδιας αλυσίδας σε άλλες πόλης της Ευρώπης, για τον Έλληνα που ήθελε μια μικρή περιουσία για να αγοράσει έναν καναπέ ή ένα κρεβάτι, ήταν μια μεγάλη ευχάριστη έκπληξη. Εμένα που δε μου αρέσουν "οι μεγάλοι χώροι με τα πάντα", τα σούπερ μάρκετ τροφίμων, επίπλων, ρούχων, δε με συγκίνησαν ιδιαίτερα. 

Προτιμούσα και προτιμώ πάντα τα μικρά, συνοικειακά μαγαζιά, όπου μπορείς ακόμα να βρεις κάτι ωραίο και ξεχωριστό και να ενισχύσεις και τον επιχειρηματία "της γειτονιάς". Όπως έλεγα και στο Παρίσι "εμπιστεύσου το φούρνο της γειτονιάς σου", πράγμα που έκανα όχι τόσο επειδή είχε τα καλύτερα φλαν (με τα οποία ήμουν τρελλαμένη και έπαιρνα ένα κουτί για το σπίτι κι ένα κομμάτι για το δρόμο), αλλά επειδή γνωριστήκαμε, με έμαθαν και κρατούσαν πάντα κάτι πολύ καλό για "την ελληνίδα φίλη τους". Έτσι έκανα και με τα υπόλοιπα μαγαζιά της γειτονιάς κι έτσι κάνω πάντα.

Κατεβαίνοντας από το στενό δρόμο που οδηγεί στην πλατεία, το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια αυτοσχέδια πινακίδα από χαρτόνι, που ήταν κολλημένη στη βιτρίνα και με μαρκαδόρο έγραφε: "μεγάλες εκπτώσεις". Δε σκέφτομαι να πάρω κανένα χαλί και για αυτό ήταν ένα μαγαζί της νέας "γειτονιάς" μου που δεν είχα μπει. Πάντα όμως σκεφτόμουν πόσο παράταιρο είναι αυτό το μαγαζί στη φυσιογνωμία της περιοχής. Χαλιά, εδώ? Τόσο παράταιρο πραγματικά! Και καθώς είχα δέκα λεπτά στη διάθεσή μου, και καθώς δεν υπολόγιζα να κάνω παραπάνω...

Με υποδέχθηκε μια κυρία μεγάλης ηλικίας με υπέρμετρη έκπληξη, χαρά, διαχυτικότητα. Είχε εκείνο το λαμπερό ξανθό στα καλοχτενισμένα στο κομμωτήριο μαλιά της, ήταν καλοντυμένη και παρά την ηλικία της είχε τον αέρα της "κυρίας του μαγαζιού". 
Δε σκέφτομαι να αγοράσω κάποιο χαλί, της είπα, αλλά ρίξτε μια ματιά με διέκοψε εκείνη κι άρχισε να μου ανοίγει μερικά από τα πιο ωραία χαλιά που έχω δει. Είναι δικό μου το μαγαζί μου είπε και σκέφτομαι να το κλείσω. Αρχισε να μου λέει τις τιμές και η έκπληξή μου μεγάλωνε καθώς ήταν πολύ πιο κάτω από κάθε προσδοκία. Την κοίταξα με την έκπληξή μου μάλλον έκδηλη. Είναι δικός μου ο χώρος και δεν έχω ενοίκιο, μου είπε, αλλά παρόλα αυτά σκέφτομαι να κλείσω όπως σας είπα. Έτσι λοιπόν τα δίνω στο κόστος τους. Στα επόμενα λίγα λεπτά μου διηγήθηκε σύντομα πόσο πολύ είχε ανατρέψει τη ζωή της αυτή η κρίση. Μιλούσε ήρεμα, αβίαστα, χωρίς παράπονα και δραματικότητες, αλλά με μια ελαφρά συγκίνηση και ταυτόχρονα το ένα χαλί διαδέχονταν το άλλο, το ένα όμορφο μοτίβο το επόμενο κι εγώ ρίχνοντας μια ματιά στο υπόλοιπο χώρο, που ήταν γεμάτος από πιο "βαριά" και κλασικά χαλιά, σκεφτόμουν πως είναι να αποχωρίζεται κανείς τον μικρό θυσαυρό του που του πήρε μια ζωή να δημιουργήσει. Την άκουγα με προσοχή, γιατί δεν είχα τίποτα παραπάνω να της δώσω από την αμέριστη προσοχή μου εκείνα τα λίγα λεπτά. Ίσως όμως να μην ήθελε και τίποτα παραπάνω από μία ξένη. 
Έχετε υπέροχα χαλιά, της είπα όταν τελείωσε το μονόλογό της. Πραγματικά, αν κάποια στιγμή αγόραζα δε θα πήγαινα πουθενά αλλού, θα ερχόμουν κατευθείαν σε εσάς. Κούνησε το κεφάλι της σχεδόν χαρούμενη και βαθιά ικανοποιημένη από αυτήν την αναγνώριση μιας άγνωστης. Σας ευχαριστώ που μου τα δείξατε, της είπα στο τέλος, είναι πραγματικά ωραία, μου φτιάξατε τη μέρα. Με συνόδευσε ως την έξοδο, που είπε να προσέχω γιατί το πεζοδρόμιο είναι στενό και τα αυτοκίνητα δεν προσέχουν και με χαιρέτησε.

Όταν το μεσημέρι γύρισα σπίτι άνοιξα τον φετινό κατάλογο ενός μεγάλου "μαγαζιού με τα πάντα". Τα χαλιά του ήταν πολύ ακριβά σε σχέση με τις τιμές που είχα ακούσει το πρωί, τα σχέδιά του περιορισμένα, βαρετά και ανούσια. Σκεφτόμουν πόσοι άνθρωποι έχουν το ίδιο χαλί στο σπίτι τους. Και με έναν περίεργο συνειρμό σκέφτηκα ότι τα χαλιά μοιάζουν με τους ανθρώπους, αξίζουν όταν έχουν πίσω τους μια δικιά τους ιστορία. Και χαμογελώντας σε αυτήν την περίεργη σκέψη που όμως μου φάνηκε απόλυτα λογική και σκεπτόμενη ότι τελικά εκείνο το πράσινο χαλί μου άρεσε περισσότερο από όσο περίμενα, τερμάτισα οριστικά τη σχέση μου με ότι μεγάλο και μαζικό. Θα προτιμήσω να συνεχίσω να ψάχνω τις ιστορίες πίσω από τα πράγματα τελικά...