Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Η απερίγραπτη γοητεία της αντιφατικότητας και ο ύπουλος Σεπτέμβρης

Ένας από τους λόγους που μου αρέσει ο Σεπτέμβριος είναι γιατί έχει μια περίεργη γλύκα που σε ξεγελά. Καταρχήν κάνει μια αθόρυβη είσοδο. Κανείς δεν καταλαβαίνει την αλλαγή. Εκεί που νομίζεις ότι το καλοκαίρι συνεχίζεται μαζί με τις υψηλές θερμοκρασίες, εκεί που νομίζεις πως "έχουμε ακόμα", εκεί που επαναπαύεσαι χαρούμενη στα καλοκαιρινά ρούχα σου που ακόμα φοράς, στα καυτά μεσημέρια, στις βουτιές του Σαββατοκύριακου και τις νυχτερινές βόλτες, εκεί γλυστράνε δίπλα σου όλα τα γνώριμα της εκτός καλοκαιρινών διακοπών ρουτίνας. Με ένα τρόπο αθόρυβο, χωρίς απαιτήσεις, αλλά σταθερά και ανυποχώρητα παίρνουν τη θέση τους μέσα στη μέρα σου, στην εβδομάδα σου και τελικά μέσα στη ζωή σου.

Έτσι αργά και ήσυχα ξαναγύρισαν όλα. Οι καταλήψεις στα Πανεπιστήμια, το κίνημα των αγανακτησμένων στην πλατεία του Λευκού Πύργου, τα σχολεία, η ΔΕΘ, το ReWorks, τα γενέθλιά μου, όλα όσα σου απαγορεύουν με κάθε τρόπο να παραμείνεις στο καλοκαίρι. Με αυτές τις διαπιστώσεις σκέφτομαι τελικά ότι ίσως ο Σεπτέμβριος να είναι ένας εξαιρετικά ύπουλος και εκδικητικός μήνας. Αλλά κι έτσι να είναι δε με πειράζει. Ιδίως φέτος, που αποφάσισα να αφήσω την αντιφατικότητά μου να εκφραστεί σε ύψιστο βαθμό, πηγαινοφέρνοντας τον εαυτό μου σε ένα πλήθος ανόμοιων δράσεων και εκδηλώσεων, από την Πλατεία του Λευκού Πύργου, έως τα οργανωμένα σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα και τις αυτοσχέδιες καλλιτεχνικές εκφράσεις του street art. 

Όχι ότι τώρα που το σκέφτομαι ήμουν ποτέ και διαφορετική, αλλά άλλες φορές το έκανα και με παρατηρούσα, με ανέλυα, προσπαθούσα κάτι να μάθω ή να καταλάβω για μένα από όλο αυτό. Φέτος όμως, αποφάσισα ότι σε αυτό το σχιζοφρενικό παρόν που ζω, δεν υπάρχει καμία χρησιμότητα από την αυτο-παρατήρηση και είπα να την αφήσω να πάει στο καλό και να τραβήξω κι εγώ το δρόμο μου (πράγμα που κάνω άλλωστε πολύ συχνά με εξαιρετική επιτυχία). Κι έτσι σταμάτησα να παίρνω οτιδήποτε στα σοβαρά (έκοψα και τα λίγα που είχαν απομείνει) και άρχισα να κοιτάω με απροκάλυπτη περιέργεια όσους το κάνουν, να ψάχνω στρογγυλά τραπέζια καρυδιάς και πορτοκαλί υφάσματα για πολυθρόνες, να ανοίγω ολόκληρη κουβέντα για τα "έπιπλα ανγκλέ" με τους παλαιοπώλες της Τοσίτσα, για την εκδήλωση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης σε ξενοδοχείο της πόλης και για τη Biennale που έχουμε ακόμα. Ναι, ναι, όλα αυτά μαζί! Και να εκπλήσσομαι ευχάριστα και από τη σχιζοφρενική διάθεση φίλων μου, που αρχίζει κι αυτή δειλά δειλά να εκδηλώνεται. Καλά, όχι όλοι και καλά, κάτσε να δούμε. Γενικά όμως μιλώντας, είναι ωραία αυτή η κατάσταση, όπου καμία βασανιστική ερώτηση ή συνέπεια στο ποιος είσαι δε χρειάζεται να υπάρχει. Είσαι ο κανένας! Α, Οδυσσέα! Πρέπει να ήσουν μεγάλη μούρη τελικά! Ποιος ξέρει που τα έμαθες όλα αυτά... Και με αυτή τη λαμπερή διαπίστωση, τη σύνδεση με τους προγόνους και τον αναστεναγμό ευχαρίστησης, ανακούφισης και ελευθερίας σας αφήνω να χαρείτε κι εσείς τον ύπουλο αυτόν Σεπτέβριο, όπου κι αν σας βρει, όποιος κι αν είστε!



Υ.Γ. Το σχιζοφρενικό αυτό εγώ μου είναι πολύ, μα πολύ, μα πολύ γοητευτικό και μου αρέσει! Και για αυτό και σας παρακαλώ γλυτώστε με από τις βαρετές, πληκτικές και κοινότυπες απόψεις, συμβουλές και νουθεσίες. Σας ευχαριστώ.