Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Χωρίς πολλές ερωτήσεις και πιθανότατα χωρίς καμία απάντηση...

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ξαναγυρνάμε σε ανθρώπους και σχέσεις? 

Είναι που αναμασάμε τις ανασφάλειές μας, μη μπορώντας να κάνουμε αλλιώς? 

Είναι η ζεστασιά και η ασφάλεια του γνώριμου που εμποτίζει σαν ενστικτωδώς αναγνωρίσιμη μυρωδιά το παρόν και το μέλλον μας? 

Είναι που επαναξιολογούμε τα πάντα μέσα σε μια ζωή που πάντα συνεχίζεται, αλλά πάντα σου επιτρέπει να ρίχνεις κλεφτές ματιές δεξιά, αριστερά και πίσω? 

Ή μήπως τελικά δε φύγαμε ποτέ από εκεί?

Πως να γράψεις για σχέσεις χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα κλισέ που τις συνοδεύουν? Και γιατί να γράψεις αν είναι να χρησιμοποιήσεις τα κλισέ αυτά?

Δε ξέρω γιατί γυρίζουμε ξανά σε ανθρώπους και σχέσεις. 
Ίσως πιστεύουμε ότι αλλάξαμε και τώρα βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς, παρόλο που για τους άλλους επιθυμούμε να έχουν μείνει έτσι όπως τους ξέραμε ή τους θυμόμαστε και η παραδοξότητα αυτή ούτε μας φαντάζει ως τέτοια. Θέλουμε να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε, ενώ αντιλαμβανόμαστε τον καιρό που έχει μεσολαβήσει και η παραδοξότητα αυτή ούτε μας φαντάζει ως τέτοια. Θέλουμε να ξαναζήσουμε και να ξανανιώσουμε αυτά που είχαμε ζήσει και νιώσει, ενώ αναγνωρίζουμε ότι κανείς μας δεν είναι πια ο ίδιος και η παραδοξότητα αυτή ούτε μας φαντάζει ως τέτοια.

Ζώντας με την παραδοξότητα ως δεύτερη φύση μας - ίσως και πρώτη - δεν είναι ανάγκη να εξορθολογίζουμε από φόβο τα πάντα. Είναι απλά ανάγκη να ζήσουμε τα πάντα. Χωρίς πολλές ερωτήσεις και πιθανότατα χωρίς καμία απάντηση.



Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Ο "γεννημένος αρχηγός" τα φυτευτά "αδιέξοδα" και η ζωή που είναι αλλού

Η αλήθεια είναι πως σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τις σχέσεις, καθώς αναμφίβολα είναι ένα θέμα που συγκεντρώνει μεγάλη αναγνωσιμότητα πάντα. Μετά σκέφτηκα ότι δεν έχω γράψει κάτι για την επίσκεψη Σαμαρά στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και μάλλον θα έπρεπε να δώσω σε αυτό μια προτεραιότητα. Μέχρι που ήρθε η ανακοίνωση Βενιζέλου μετά την έκτακτη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής σήμερα, ε, και πως να πεις όχι σε κάτι τέτοιο.

Όταν ανέλαβε ο Βενιζέλος το Υπουργείο Οικονομικών ένα πράγμα καταλάβαμε όλοι μεμιάς, ότι για μερικούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, η εξουσία παίζει έναν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Και δε χρειάστηκε να καταφύγει κανείς μας στα κλισέ του αφροδισιακού τύπου, γιατί ήταν ξεκάθαρο σε όλους, πως ήταν αποφασισμένος να τα παίξει όλα για όλα, ώστε να γευτεί αυτό που επιθυμεί να γευτεί κάθε "γεννημένος αρχηγός". Και για αυτό το λόγο μας ανακοίνωσε εξαρχής, ταυτόχρονα με την ανάληψη των καθηκόντων του, ότι δεν τον νοιάζει η πολιτική του καριέρα. Τότε θεωρήσαμε ότι ήταν ένα από εκείνα τα φτηνά επικοινωνιακά τρυκ, που για εμφατικούς λόγους χρησιμοποιούνται συνεχώς στην πολιτική. Ήταν όμως αλήθεια. Δεν υπολόγιζε τίποτα για αυτήν την έστω και περιορισμένου χρόνου ολοκληρωτική αρχηγία. Έκτοτε, με το πρόσχημα του νευραλγικού πόστου του Υπουργείου Οικονομικών τον βλέπαμε και τον ακούγαμε συνεχώς σε ρόλο Πρωθυπουργού. Ανακοινώσεις, ενημερώσεις, επαφές και ξανά ομιλίες στα ΜΜΕ και ανακοινώσεις στο λαό. Αυτό που για άλλους θα ήταν ένα αβάσταχτο φορτίο που πιθανότατα θα έβαζε τέλος στην πολιτική τους καριέρα, για τον Ευάγγελο Βενιζέλο έμοιαζε να είναι η "χαρά του αρχηγού". Επιτέλους χαλίφης στη θέση του χαλίφη!

Αναμφίβολα η ρητορική του δεινότητα έπαιξε σημαντικό ρόλο. Χρειαζόταν κάποιος που να τα λέει καλά, να κάνει το άσπρο μαύρο, να αλλάζει χρώματα, να μετατοπίζει το θέμα, να αποσιωπά κάποιες σημαντικές πτυχές, να δημιουργεί παγιδευτικές λεκτικές κατασκευές. Αναμφίβολα μία τέτοια ικανότητα θα ήταν πιο χρήσιμη από ποτέ. Αναμφίβολα στηρίχθηκε και αυτός πολύ σε αυτήν κι έτσι κάθε φορά μετά από κάθε ομιλία του, μέναμε να σκεφτούμε τι ακριβώς είπε, τι εννοούσε, τι ήθελε να πει και που μέσα σε όλο αυτό το χαοτικό, βαβελικό οικοδόμημα του λόγου του, βρισκόταν η αλήθεια. Και μετά, όχι από λίγη σκέψη, καταλαβαίναμε ότι είπε αυτά που "έπρεπε", απλώς πιο "φτιαγμένα".

Το ίδιο συνέβη και με την αποψινή του ομιλία. Βασικό ρητορικό του μοτίβο "το ελληνικό φιλότιμο", "οι Έλληνες δεν πρέπει να ντρέπονται", είπε και καμιά κουβέντα σχετικά με αυτούς που έκαναν αυτόν το λαό να ντρέπεται. Απλώς κατά τη διάρκεια του λόγου του πέταξε εδώ κι εκεί κάποια τέτοια τσιτάτα, πιστεύοντας ότι "πιάνουν" διαχρονικά. Λυπάμαι αγαπητέ, δεν πιάνουν. Το "ελληνικό φιλότιμο" και ότι αυτός ο όρος μπορεί να σήμαινε αν ποτέ υπήρξε, τελείωσε. Η όποια παρακαταθήκη του τελείωσε και αυτή και για ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων που πηγαίνουν σήμερα να κοιμηθούν χωρίς να έχουν φάει, δε σημαίνει τίποτα.

Ως Πρωθυπουργός επιτέθηκε στην αντιπολίτευση και στη χθεσινή ομιλία του αρχηγού της. Βέβαια αυτός αισθανόμενος Πρωθυπουργός αυτό θεώρησε ότι έπρεπε να κάνει, αλλά τον Έλληνα που σήμερα πέρασε στην ανεργία χωρίς αποζημίωση, με ανύπαρκτες αναπτυξιακές πολιτικές, με φόρους που δεν μπορεί να πληρώσει, πολύ λίγο τον ενδιαφέρουν πια αυτές οι αντιπαραθέσεις. Λυπάμαι αγαπητέ δεν πιάνουν. Το κομματικό ακροατήριο φυλλορόησε ή κρύβεται προσπαθώντας να ξεφύγει από την οργή του κόσμου.

Και φυσικά φταίει η ευρεία "ευρωπαϊκή κρίση" και με αυτήν την "έξυπνη" κατά την άποψή του παραπλανητική μετατόπιση του θέματος, ο Υπουργός Εξωτερικών - Πρωθυπουργός, βούτηξε στην προσωπική του κολυμβήθρα του Συλωάμ την κυβερνητική ανεπάρκεια, την ανικανότητα και τελικά την αποτυχία, αποδίδοντας κατά την άποψή του την κυβέρνηση στο λαό, άμεμπτη. Και σα να μην ήταν η Ευρωπαϊκή κρίση αρκετή, μας ξαναπέταξε το μπαλάκι ότι όλοι - δηλ. ο λαός που στην προκειμένη περίπτωση αντιστέκεται - πρέπει να συμφωνήσουν στο να κάνει η κυβέρνηση "ότι χρειαστεί". Λυπάμαι αγαπητέ. Είναι ανάγκη στις δημοκρατίες να υπάρχει μια διακριτή γραμμή πριν το "ότι χρειαστεί". Αν πράγματι "στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα", τότε αυτό το σκοτεινό, ζοφερό, και αδηφάγο "ότι χρειαστεί" που μας κατατρώει, δεν είναι αδιέξοδο, όπως προσπαθείς να μας πείσεις.

Και μέσα στο σύντομο λόγο του, ανάμεσα στη μετατόπιση της ευθύνης στο λαό, της κρίσης στην ΕΕ, της έκθεσης της χώρας στην αντιπολίτευση, μας προέτρεψε όλους να μη μιλάμε (ΜΜΕ, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε), γιατί εκθέτουμε τη χώρα! Λυπάμαι αγαπητέ, αλλά στη δημοκρατία θα μιλάμε! Αν μας λένε πότε να μιλάμε και τι να λέμε, δεν είναι δημοκρατία είναι κάτι άλλο...

Αναμφίβολα, η λίγη πίστωση χρόνου που μπορούσε να του εξασφαλίσει η ρητορική του δεινότητα τέλειωσε. Ο Υπουργός Οικονομικών - Πρωθυπουργός μοιάζει με τον έμπορο που διαλαλεί την πραμάτεια του κι επειδή βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας κι έχει στεντόρεια φωνή, πιστεύει ότι όλοι θα σπεύσουν να αγοράσουν. Πολύ σύντομα δε θα βρίσκει κανένα λόγο να αντικρούσει αυτό που συμβαίνει: αυτήν την πραμάτεια δεν την αγοράζει πια κανείς. Η ζωή είναι αλλού.



Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Η Αλίκη, κωδικό όνομα "κούνελος" και ο ίλιγγος

Όταν ήμουν μικρή, αλλά μικρή, διάβαζα πάρα πολύ. Οι ιστορίες που ακολουθούν τον προσωπικό μου μύθο λένε, ότι αντί για κούκλα κυκλοφορούσα με ένα βιβλίο κάτω από την μασχάλη μου, το οποίο δεν αποχωριζόμουν ούτε τη νύχτα, καθώς το έβαζα κάτω από το μαξιλάρι μου ακόμη και όταν κοιμόμουν. Τότε δε διάβαζα ακόμα και δε θυμάμαι τίποτα σχετικό, ώστε να μπορώ να το επιβεβαιώσω ή να το διαψεύσω, πράγμα εξάλλου που προς χάρη του προσωπικού μου μύθου δε θα έκανα ποτέ. Καθώς μεγάλωσα, το προσωπικό μου φετίχ δεν έγιναν τα βιβλία, αλλά οι μπότες (άλλη ιστορία αυτό). Όμως τα βιβλία δεν έγιναν ποτέ ούτε "χόμπυ" στον ελεύθερο χρόνο, ούτε "υποχρέωση" στα χρόνια σπουδών, ήταν πάντα ένα αυτονόητο κομμάτι της καθημερινότητας με ποικίλες διακυμάνσεις. 

Δε θυμάμαι ποτέ κανένα βιβλίο να μου δημιούργησε τόσα ερωτηματικά και τόση αμηχανία όσο "Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων". Ποιος θα ακολουθούσε έναν κούνελο? Για ποιο λόγο? Υπάρχει κάτι πιο φρικτό από το να πέφτεις ανεξέλεγκτα σε ένα λαγούμι? Κι όλα αυτά που συμβαίνουν μετά, δεν είναι τόσο μα τόσο τρομακτικά? Γιατί τη λένε "χώρα των θαυμάτων" και όχι "χώρα των εφιαλτών", αφού ότι συμβαίνει είναι εφιαλτικό? Τελικά, αρκεί να ανοίξεις τα μάτια για να σωθείς?

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι σαν εκείνη την Αλίκη. Κατρακυλάω μαζί με άλλους σε ένα ατέλειωτο, σκοτεινό λαγούμι. Χωρίς τέλος, χωρίς πάτο, χωρίς να ξέρουμε που θα βγάλει. Η αλήθεια είναι πως δε ξέρω τι τους έπιασε και πίστεψαν τον άνθρωπο με το κωδικό όνομα "κούνελος". Αναμφίβολα τα είπε ωραία, τότε. Αλλά ήταν αυτό αρκετό? Μόνο αυτό χρειαζόταν? Κι από εκείνη την ανάμνηση του "ωραία" τι μπορεί να βοηθήσει τώρα που ο ίλιγγος από την κατρακύλα μεγαλώνει? Πότε θα σταματήσει? 

Θέλω να ανοίξω τα μάτια, να ξυπνήσω, να πω ένας εφιάλτης ήταν, αλλά δεν μπορώ. Τι με περιμένει στον πάτο? Θα γίνω γίγαντας, νάνος, θα συναντήσω μαγικά μανιτάρια με τη φάτσα του Σαρκοζί, βασίλισσες που θα θέλουν το κεφάλι μου? Θα φοράνε τα άσχημα ρούχα της Μέρκελ?
Θα είχα κι άλλες απορίες αν μπορούσα να σκεφτώ φαντάζομαι. Αλλά προς το παρόν... τρελλός ίλιγγος!!!



Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Ψάξε την ιστορία...

Όταν πρωτοάνοιξαν τα "μεγάλα σούπερ μάρκετ σπιτιών" όπως το ΙΚΕΑ, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν τη μεγάλη τους επιτυχία. Τα είχαν όλα! Και παρόλα που οι τιμές τους ήταν υψηλότερες από τα άλλα μαγαζιά της ίδιας αλυσίδας σε άλλες πόλης της Ευρώπης, για τον Έλληνα που ήθελε μια μικρή περιουσία για να αγοράσει έναν καναπέ ή ένα κρεβάτι, ήταν μια μεγάλη ευχάριστη έκπληξη. Εμένα που δε μου αρέσουν "οι μεγάλοι χώροι με τα πάντα", τα σούπερ μάρκετ τροφίμων, επίπλων, ρούχων, δε με συγκίνησαν ιδιαίτερα. 

Προτιμούσα και προτιμώ πάντα τα μικρά, συνοικειακά μαγαζιά, όπου μπορείς ακόμα να βρεις κάτι ωραίο και ξεχωριστό και να ενισχύσεις και τον επιχειρηματία "της γειτονιάς". Όπως έλεγα και στο Παρίσι "εμπιστεύσου το φούρνο της γειτονιάς σου", πράγμα που έκανα όχι τόσο επειδή είχε τα καλύτερα φλαν (με τα οποία ήμουν τρελλαμένη και έπαιρνα ένα κουτί για το σπίτι κι ένα κομμάτι για το δρόμο), αλλά επειδή γνωριστήκαμε, με έμαθαν και κρατούσαν πάντα κάτι πολύ καλό για "την ελληνίδα φίλη τους". Έτσι έκανα και με τα υπόλοιπα μαγαζιά της γειτονιάς κι έτσι κάνω πάντα.

Κατεβαίνοντας από το στενό δρόμο που οδηγεί στην πλατεία, το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια αυτοσχέδια πινακίδα από χαρτόνι, που ήταν κολλημένη στη βιτρίνα και με μαρκαδόρο έγραφε: "μεγάλες εκπτώσεις". Δε σκέφτομαι να πάρω κανένα χαλί και για αυτό ήταν ένα μαγαζί της νέας "γειτονιάς" μου που δεν είχα μπει. Πάντα όμως σκεφτόμουν πόσο παράταιρο είναι αυτό το μαγαζί στη φυσιογνωμία της περιοχής. Χαλιά, εδώ? Τόσο παράταιρο πραγματικά! Και καθώς είχα δέκα λεπτά στη διάθεσή μου, και καθώς δεν υπολόγιζα να κάνω παραπάνω...

Με υποδέχθηκε μια κυρία μεγάλης ηλικίας με υπέρμετρη έκπληξη, χαρά, διαχυτικότητα. Είχε εκείνο το λαμπερό ξανθό στα καλοχτενισμένα στο κομμωτήριο μαλιά της, ήταν καλοντυμένη και παρά την ηλικία της είχε τον αέρα της "κυρίας του μαγαζιού". 
Δε σκέφτομαι να αγοράσω κάποιο χαλί, της είπα, αλλά ρίξτε μια ματιά με διέκοψε εκείνη κι άρχισε να μου ανοίγει μερικά από τα πιο ωραία χαλιά που έχω δει. Είναι δικό μου το μαγαζί μου είπε και σκέφτομαι να το κλείσω. Αρχισε να μου λέει τις τιμές και η έκπληξή μου μεγάλωνε καθώς ήταν πολύ πιο κάτω από κάθε προσδοκία. Την κοίταξα με την έκπληξή μου μάλλον έκδηλη. Είναι δικός μου ο χώρος και δεν έχω ενοίκιο, μου είπε, αλλά παρόλα αυτά σκέφτομαι να κλείσω όπως σας είπα. Έτσι λοιπόν τα δίνω στο κόστος τους. Στα επόμενα λίγα λεπτά μου διηγήθηκε σύντομα πόσο πολύ είχε ανατρέψει τη ζωή της αυτή η κρίση. Μιλούσε ήρεμα, αβίαστα, χωρίς παράπονα και δραματικότητες, αλλά με μια ελαφρά συγκίνηση και ταυτόχρονα το ένα χαλί διαδέχονταν το άλλο, το ένα όμορφο μοτίβο το επόμενο κι εγώ ρίχνοντας μια ματιά στο υπόλοιπο χώρο, που ήταν γεμάτος από πιο "βαριά" και κλασικά χαλιά, σκεφτόμουν πως είναι να αποχωρίζεται κανείς τον μικρό θυσαυρό του που του πήρε μια ζωή να δημιουργήσει. Την άκουγα με προσοχή, γιατί δεν είχα τίποτα παραπάνω να της δώσω από την αμέριστη προσοχή μου εκείνα τα λίγα λεπτά. Ίσως όμως να μην ήθελε και τίποτα παραπάνω από μία ξένη. 
Έχετε υπέροχα χαλιά, της είπα όταν τελείωσε το μονόλογό της. Πραγματικά, αν κάποια στιγμή αγόραζα δε θα πήγαινα πουθενά αλλού, θα ερχόμουν κατευθείαν σε εσάς. Κούνησε το κεφάλι της σχεδόν χαρούμενη και βαθιά ικανοποιημένη από αυτήν την αναγνώριση μιας άγνωστης. Σας ευχαριστώ που μου τα δείξατε, της είπα στο τέλος, είναι πραγματικά ωραία, μου φτιάξατε τη μέρα. Με συνόδευσε ως την έξοδο, που είπε να προσέχω γιατί το πεζοδρόμιο είναι στενό και τα αυτοκίνητα δεν προσέχουν και με χαιρέτησε.

Όταν το μεσημέρι γύρισα σπίτι άνοιξα τον φετινό κατάλογο ενός μεγάλου "μαγαζιού με τα πάντα". Τα χαλιά του ήταν πολύ ακριβά σε σχέση με τις τιμές που είχα ακούσει το πρωί, τα σχέδιά του περιορισμένα, βαρετά και ανούσια. Σκεφτόμουν πόσοι άνθρωποι έχουν το ίδιο χαλί στο σπίτι τους. Και με έναν περίεργο συνειρμό σκέφτηκα ότι τα χαλιά μοιάζουν με τους ανθρώπους, αξίζουν όταν έχουν πίσω τους μια δικιά τους ιστορία. Και χαμογελώντας σε αυτήν την περίεργη σκέψη που όμως μου φάνηκε απόλυτα λογική και σκεπτόμενη ότι τελικά εκείνο το πράσινο χαλί μου άρεσε περισσότερο από όσο περίμενα, τερμάτισα οριστικά τη σχέση μου με ότι μεγάλο και μαζικό. Θα προτιμήσω να συνεχίσω να ψάχνω τις ιστορίες πίσω από τα πράγματα τελικά...



Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Η απερίγραπτη γοητεία της αντιφατικότητας και ο ύπουλος Σεπτέμβρης

Ένας από τους λόγους που μου αρέσει ο Σεπτέμβριος είναι γιατί έχει μια περίεργη γλύκα που σε ξεγελά. Καταρχήν κάνει μια αθόρυβη είσοδο. Κανείς δεν καταλαβαίνει την αλλαγή. Εκεί που νομίζεις ότι το καλοκαίρι συνεχίζεται μαζί με τις υψηλές θερμοκρασίες, εκεί που νομίζεις πως "έχουμε ακόμα", εκεί που επαναπαύεσαι χαρούμενη στα καλοκαιρινά ρούχα σου που ακόμα φοράς, στα καυτά μεσημέρια, στις βουτιές του Σαββατοκύριακου και τις νυχτερινές βόλτες, εκεί γλυστράνε δίπλα σου όλα τα γνώριμα της εκτός καλοκαιρινών διακοπών ρουτίνας. Με ένα τρόπο αθόρυβο, χωρίς απαιτήσεις, αλλά σταθερά και ανυποχώρητα παίρνουν τη θέση τους μέσα στη μέρα σου, στην εβδομάδα σου και τελικά μέσα στη ζωή σου.

Έτσι αργά και ήσυχα ξαναγύρισαν όλα. Οι καταλήψεις στα Πανεπιστήμια, το κίνημα των αγανακτησμένων στην πλατεία του Λευκού Πύργου, τα σχολεία, η ΔΕΘ, το ReWorks, τα γενέθλιά μου, όλα όσα σου απαγορεύουν με κάθε τρόπο να παραμείνεις στο καλοκαίρι. Με αυτές τις διαπιστώσεις σκέφτομαι τελικά ότι ίσως ο Σεπτέμβριος να είναι ένας εξαιρετικά ύπουλος και εκδικητικός μήνας. Αλλά κι έτσι να είναι δε με πειράζει. Ιδίως φέτος, που αποφάσισα να αφήσω την αντιφατικότητά μου να εκφραστεί σε ύψιστο βαθμό, πηγαινοφέρνοντας τον εαυτό μου σε ένα πλήθος ανόμοιων δράσεων και εκδηλώσεων, από την Πλατεία του Λευκού Πύργου, έως τα οργανωμένα σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα και τις αυτοσχέδιες καλλιτεχνικές εκφράσεις του street art. 

Όχι ότι τώρα που το σκέφτομαι ήμουν ποτέ και διαφορετική, αλλά άλλες φορές το έκανα και με παρατηρούσα, με ανέλυα, προσπαθούσα κάτι να μάθω ή να καταλάβω για μένα από όλο αυτό. Φέτος όμως, αποφάσισα ότι σε αυτό το σχιζοφρενικό παρόν που ζω, δεν υπάρχει καμία χρησιμότητα από την αυτο-παρατήρηση και είπα να την αφήσω να πάει στο καλό και να τραβήξω κι εγώ το δρόμο μου (πράγμα που κάνω άλλωστε πολύ συχνά με εξαιρετική επιτυχία). Κι έτσι σταμάτησα να παίρνω οτιδήποτε στα σοβαρά (έκοψα και τα λίγα που είχαν απομείνει) και άρχισα να κοιτάω με απροκάλυπτη περιέργεια όσους το κάνουν, να ψάχνω στρογγυλά τραπέζια καρυδιάς και πορτοκαλί υφάσματα για πολυθρόνες, να ανοίγω ολόκληρη κουβέντα για τα "έπιπλα ανγκλέ" με τους παλαιοπώλες της Τοσίτσα, για την εκδήλωση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης σε ξενοδοχείο της πόλης και για τη Biennale που έχουμε ακόμα. Ναι, ναι, όλα αυτά μαζί! Και να εκπλήσσομαι ευχάριστα και από τη σχιζοφρενική διάθεση φίλων μου, που αρχίζει κι αυτή δειλά δειλά να εκδηλώνεται. Καλά, όχι όλοι και καλά, κάτσε να δούμε. Γενικά όμως μιλώντας, είναι ωραία αυτή η κατάσταση, όπου καμία βασανιστική ερώτηση ή συνέπεια στο ποιος είσαι δε χρειάζεται να υπάρχει. Είσαι ο κανένας! Α, Οδυσσέα! Πρέπει να ήσουν μεγάλη μούρη τελικά! Ποιος ξέρει που τα έμαθες όλα αυτά... Και με αυτή τη λαμπερή διαπίστωση, τη σύνδεση με τους προγόνους και τον αναστεναγμό ευχαρίστησης, ανακούφισης και ελευθερίας σας αφήνω να χαρείτε κι εσείς τον ύπουλο αυτόν Σεπτέβριο, όπου κι αν σας βρει, όποιος κι αν είστε!



Υ.Γ. Το σχιζοφρενικό αυτό εγώ μου είναι πολύ, μα πολύ, μα πολύ γοητευτικό και μου αρέσει! Και για αυτό και σας παρακαλώ γλυτώστε με από τις βαρετές, πληκτικές και κοινότυπες απόψεις, συμβουλές και νουθεσίες. Σας ευχαριστώ.



Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

I'm back

1η Σεπτεμβρίου και σχεδόν πάντα οι "ημερολογιακές πρώτες" σου δίνουν μια αίσθηση αρχής... ή τέλους. Η 1η Σεπτεμβρίου σε προκαταβάλει πάντα με ένα μοναδικό τρόπο, καθώς σου επιβεβαιώνει με τον στεγνό τρόπο των ημερολογίων ότι το καλοκαίρι τελείωσε. Ναι, οι θερμοκρασίες είναι ακόμα υψηλές και ναι τα σαββατοκύριακα είναι για μπάνιο, και ναι για κάποιους οι διακοπές μπορεί τώρα να ξεκινάνε, αλλά το καλοκαίρι τελείωσε. Ελπίζω στις λίγες αλλά πολλά υποσχόμενες μέρες του να βρήκατε αυτό που ψάχνατε, επιθυμούσατε, ελπίζατε, ονειρευόσασταν. Αν πάλι όχι, γνωρίζουμε καλά ότι το επόμενο καλοκαίρι δεν είναι και τόσο μακριά τελικά, ούτε οι χειμώνες πια τόσο κρύοι...

Αλλά και τόσα πράγματα ξεκινούν! Και τόσα που έμοιαζαν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν, άλλαξαν, ή αλλάζουν. Άλλα καλά κρυμμένα αποκαλύφθηκαν και άλλα είναι έτοιμα να αποκαλυφθούν. Πόσοι τη γλύτωσαν και πόσοι την πλήρωσαν. Πόσοι δραπέτευσαν από την γυάλινη μπάλα τους που άρχιζε να παρουσιάζει ρωγμές για να μπούνε σε άλλη. Πόσες ιστορίες τέλειωσαν και πόσες άλλες αρχίζουν μόλις τώρα. Τόσο σασπένς σε ένα καλοκαίρι έχω καιρό να θυμηθώ. Για την ακρίβεια νομίζω ότι δεν έχω ζήσει παρόμοιο καλοκαίρι...

Μόλις ένα καλοκαίρι χρειάστηκαν οι τροϊκανοί για να καταλάβουν ότι αυτή η χώρα που λέγεται Ελλάδα και είναι ισότιμο μέλος τους στην ΕΕ, είναι στην πραγματικότητα μια χωρίς ανάπτυξη χώρα χρόνια τώρα, όπου μια ατέλειωτη σειρά γενιών και γενιών πολιτικών λαμογιών, την έφαγε, τη ρήμαξε και μετά αφού την παραγέμισε με αέρα κοπανιστό για να φαίνεται ως ροδαλή καλοζωισμένη Ευρωπαία, τους την πέταξε στα μούτρα για να λύσουν εκείνοι το πρόβλημα της "μικρής αδερφής" και να γιατρέψουν τα τραύματα της ανείπωτης βιαιότητας των χτυπημάτων των οίκων αξιολόγησης. 

Οι κακές γλώσσες λένε ότι οι τροϊκανοί τεχνοκράτες πηγαινοέρχονται πλέον αδιάφοροι, πεπεισμένοι μετά από μήνες ενασχόλησης με τους κύριους τομείς του ελληνικού κράτους, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει ή τουλάχιστον όχι σε ορίζοντα μικρότερο της 30ετίας. Οι ίδιες γλώσσες συνεχίζουν λέγοντας, ότι τώρα ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνα για τα λεφτά της ΕΕ και έχουν εγκαταλείψει οριστικά το όποιο όνειρο για γενικότερη "βοήθεια προς την Ελλάδα". Πιπέρι στις κακές γλώσσες! Είναι απλώς ένα ατυχές timing, καθώς οι θερινές νύχτες που προσφέρονται για όνειρα, τελείωσαν μαζί με το καλοκαίρι. Εκτιμάται όμως ότι αν κρατούσαν τουλάχιστον 25 χρόνια σερί τα προβλήματα μας θα είχαν σχεδόν λυθεί. Anyway.

Η κυβέρνηση ασυντόνιστη και αναποτελεσματική όπως τη συνηθίσαμε τα δύο αυτά χρόνια, κουρασμένη και αποκαμωμένη, ξεσπάει σπασμωδικά σε υστερικές κρίσεις που όμως τώρα πια δεν τις παίρνει κανείς στα σοβαρά. Ύστερα, έρχεται εκείνη η "ήρεμη" άποψη Βενιζέλου που προσπαθεί να μας πείσει ότι μια σχιζοφρενική πραγματικότητα είναι η μόνη εκδοχή καθημερινότητας στην οποία μπορούμε να ελπίσουμε. Έτσι, ομολογώντας δημόσια με κάθε ευκαιρία ότι το μέτρο είναι άδικο, εντούτοις εφαρμόζεται από σήμερα η αύξηση του ΦΠΑ (στο 23%) και άπειροι νέοι φόροι φτάνουν με χαρτάκια της εφορίας στα σπίτια μας. Αλλά τώρα και ο Βενιζέλος που άλλοτε ξεχώριζε για τον αποφασιστικό και σίγουρο τόνο της φωνής του μετά βίας ακούγεται. Βαθιά αποκαμωμένος και αυτός, ελπίζει ο νέος αυτός χαμηλός τόνος του να υπνωτίσει κάποιους. Αλλά τι κρίμα, που κανείς πια δε θέλει να κοιμηθεί άλλο. Ατυχές timing. Όχι ότι πολιτικοί σαν το Βενιζέλο θα χαθούν, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής του παρακαταθήκης θα φαγωθεί από το αδηφάγο πόστο του Υπουργού Οικονομικών, για να τη βγάλει έστω και μετα βίας "καθαρή"(?!).

Για τον Πρωθυπουργό δε ξέρω τι να σας πω. Αναμφίβολα Ευρωπαίος ως το κόκκαλο προγραμμάτισε τις διακοπές του νωρίς. Τακτοποίησε τις δουλειές του (ανασχηματισμός, αντιπροεδρεία στο Βενιζέλο και κάτι άλλα μικροθεματάκια) κι όταν ήρθε η ώρα έφυγε. ΠΑ-ΡΑ-ΔΕΙΓ-ΜΑ προγραμματισμού! Οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι πήρε πακέτο "all exclusive" για να μη βγαίνει έξω, είχε ειδική έκπτωση γιατί έκλεισε νωρίς και μέσω internet και έκανε εξαιρετικό κανό στο νησί όπου παραθέριζε. (Βέβαια σαν εκείνη την εμφάνιση με τα κολλητά μαύρα όταν έτρεξε στο μικρό μαραθώνιο δεν έχει δεύτερη!). Οι κακές γλώσσες διέρρευσαν τάχα μου εμπιστευτικά στον Τύπο ότι σκέφτεται να μην ανέβει στη Διεθνή Έκθεση, όπως παραδοσιακά κάνουν όλοι οι Πρωθυπουργοί αυτής της χώρας. Έγινε ο κακός χαμός στα δελτία ειδήσεων (πως θα ζήσουν και οι δημοσιογράφοι) και τελικά τη γλύτωσε την "παγκόσμια πρωτοτυπία", το διέψευσε και θα το πιεί το πικρό αυτό ποτήρι, παρέα με μικρό κυβερνητικό κλιμάκια. Εικάζω το πιο μικρό όλων των εποχών. Καλά αυτή η άνοδος, σα Γολγοθάς θα είναι, ε και μετά σάμπως τι μένει? Το πολύ πέρασε. (Το χειρότερο, όχι ακόμα).

Ούτε για τους υπουργούς έχω να σας πω κάτι. Μετά από τόσα γιουχαίσματα, προπυλακισμούς, επιθέσεις, λερωμένα κοστούμια, αυγά, γιαούρτια, λαχανικά, όλα πάνω τους και φυσικά ουσιαστικό κυβερνητικό έργο, νομίζω ότι κέρδισαν με τον κόπο τους τις διακοπές τους. Άσε που μια ξεκούραση χρειάζεται αν είναι να κυβερνήσεις πάλι μετά. Δηλ. να είμαστε και λογικοί!

Αυτό σκέφτηκαν και οι βουλευτές και εξαφανίστηκαν και αυτοί σε νησιά και παραλίες. Γιατί και αυτοί οι δέκα της κυβέρνησης που κυβερνούν δε θα κουραστούν κάποια στιγμή? Δε θα χρειαστούν αλλαγή? Δε λέμε ότι κερδίζει τον αγώνα η ομάδα που έχει "καλό πάγκο" (βασική προπονητική αρχή και ας μην παίξει ποτέ κανείς από τον πάγκο)? Κάποιοι λοιπόν πήραν ωραίο χρώμα στις διακοπές, κάποιοι δεν έβαλαν το αντιηλιακό τους και κάηκαν, κι έτσι εκτός από άκλαφτοι τουλάχιστον δε θα πάνε και "άκαφτοι" και κάποιοι άφησαν τα σκάφη τους για να μη σκανδαλίσουν την κοινή γνώμη. Αυτό το τελευταίο, εντάσσεται στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης και εν-συναίσθησης. Πολύ προχώ!

Η αντιπολίτευση περιμένει αγόγγυστα το μοιραίο: να κυβερνήσει. Δεν τρελλαίνεται κιόλας, αλλά πόσο να κάτσεις αντιπολίτευση? Κάποια στιγμή βαριέσαι! Και με την ευκαιρία που οι τροϊκανοί κατάλαβαν ότι η χώρα δε σώζεται με τίποτα, λένε να ανασκουμπωθούν και να αναλάβουν και αυτοί με τη σειρά τους το "πατριωτικό καθήκον" της διακυβέρνησης του τόπου.

Μετά από το χτύπημα των οίκων αξιολόγησης στην αμερικάνικη οικονομία, το τρέμουλο Ομπάμα, την ταραχή και την έκπληξη του μέσου Αμερικανού που ήταν συνηθισμένος να ζει στη χώρα που κατέκτησε το διάστημα (βλ. Σταρ Τρεκ), που διαφυλλάτει και ρυθμίζει την παγκόσμια Ειρήνη (βλ. Ζήνα), τη Δικαιοσύνη (βλ. Δικαστής Τρεντ) και την Ασφάλεια (βλ. NCIS & Άγγελοι του Τσάρλυ), που προασπίζεται την αξία της Επιστήμης (βλ. Greys Anatomy), το ελληνικό Κοινοβούλιο αποφάσισε να συστήσει και αυτό ένα ΑΚΟΜΑ νέο όργανο (γιατί είναι γνωστός ο περίφημος μικρός και ευέλικτος ελληνικός δημόσιος τομέας) για να κρίνει εκείνο ως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ, τι συμβαίνει με το χρέος και τα οικονομικά της χώρας. Όχι που θα μας έκριναν εμάς οι κάθε "πουρς"! Αυτοί, που μας μισούν γιατί είμαστε όμορφοι και έξυπνοι! Η αρχή αποφάνθηκαν ότι τα χάλια μας είναι μαύρα και άραχνα, το άκουσε ο Βενιζέλος, τα πήρα στο κρανίο, τους χαρακτήρισε "άπειρους" κατά το "άσχετους", νομίζω τα έχωσε στον Πετσάλνικο κι έτσι δε βλέπω αυτή την ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ να μακροημερεύει. Προσωπικά δε με χαλάει, γιατί για κανέναν λόγο δε θέλω να πληρώνω άλλο Δημόσιο, γίνεται?

Κατά τα άλλα, οι φοιτητές στις καταλήψεις, οι ταρίφες stand by για κανένα σαματά, τα ΜΑΤ έπνιξαν με την παρουσία τους την πόλη ενόψει ΔΕΘ, ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου ετοιμάζεται να ξανακατέβει σε δρόμους και πλατείες (λεμόνια - μαντήλια πρώτα μέσα στην τσάντα γιατί ποτέ δε ξέρεις, μπορεί να παίξει καμιά "πρόβα"), ένα άλλο κομμάτι συνεχίζει τα μπάνια του τα σαββατοκύριακα, ένα άλλο κομμάτι εντελώς αποχαυνωμένο ξέμεινε από το χειμώνα και συνεχίζει να βλέπει τούρκικα σήριαλ στην τηλεόραση και είναι αμφίβολα αν πήρε χαμπάρι το πέρασμα χειμώνας - καλοκαίρι - και πάλι χειμώνας (καλά αυτούς θα τους ξυπνήσουμε στο τέλος), η ανεργία τραβάει την ανηφόρα με ταχύτητα κατηφόρας, ο Ντομινίκ αθωώθηκε και θα συνεχίσει ακάθεκτος την πολιτική του καριέρα στη γείτονα χώρα και ο Τζίμμυς και οι φίλοι μου ομορφαίνουν τη ζωή μου!

Αυτά νομίζω. ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!