Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Μια νονά - νεράιδα please!

Σήμερα ξύπνησα με μια ακαταμάχητη επιθυμία να συναντηθώ με τη νεράιδα - νονά μου. Για να πω την αλήθεια δε ξέρω αν έχω, αλλά όλες οι ηρωίδες των παραμυθιών έχουν, άρα σκέφτηκα, ότι ακόμη και αν τελικά δεν έχω νονά -νεράιδα , έχω τουλάχιστον κι εγώ ελπίδες. Και με αυτήν τη σκέψη σηκώθηκα από το κρεβάτι σχεδόν βέβαιη για τη συνάντηση και χαρούμενη. 

Ήταν ένα ευχάριστο συναίσθημα μετά τη χτεσινή βαριά και δύσκολη μέρα, που με έκανε να νιώθω αμήχανη, αδύναμη και γεμάτη αμφιβολίες σχετικά με το που βρίσκει κανείς επιπλέον δύναμη όταν τη χάνει. Ξέχασα ακόμα και να ευχηθώ "Καλό Μήνα", καθώς με συνεπήρε ο ενθουσιασμός της συνάντησης. Κοίταξα το πρόσωπό μου στον καθρέπτη και το βρήκα τόσο ευχάριστα ροδαλό και ξεκούραστο, που δεν υπήρχε τίποτα να μαρτυρά την ταλαιπωρία και τη στενοχώρια της χθεσινής μέρας. Διάλεξα ένα μακρύ, ελαφρύ τυρκουάζ φόρεμα που αγαπάω πολύ, ένα μενταγιόν από ροδί κοράλι για το λαιμό, ένα πλεκτό δερμάτινο πουγγί, γυαλιά, κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου, για να ξεκινήσει και αυτή η μέρα. 

Σκέφτηκα τη Σταχτοπούτα αλλά δε μου άρεσε, καθώς ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ μέχρι να τη βρει ο πρίγκιπας κι έτσι την έδιωξα από το μυαλό μου αμέσως. Σκέφτηκα την Ωραία Κοιμωμένη, αλλά αυτή κοιμόταν πάρα πάρα πολύ καιρό πριν τη συνάντηση. Σκέφτηκα τη Χιονάτη, αλλά αυτή πέθανε κιόλας πριν τη βρει ο πρίγκιπας! Γιατί οι πρίγκιπες αργούν πάντα τόσο πολύ, αναρωτήθηκα αυθόρμητα. Και μη μπορώντας να σκεφτώ κάτι για να απαντήσω, αποφασίζοντας ότι εγώ θα είμαι μια "άλλη πριγκίπισσα", και ευχήθηκα να μην αργούν και οι νονές - νεράιδες.

Νωρίς το απόγευμα η νονά - νεράιδα δεν είχε φανεί ακόμα με κανέναν τρόπο. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι απασχολημένη με πριγκιπικούς και βασιλικούς γάμους. Είχαμε και πολλούς φέτος! Ουίλιαμ, Αλβέρτος. Πήρα μια βαθιά ανάσα που έμοιαζε με αναστεναγμό και αποφάσισα να της αφήσω ένα σύντομο σημείωμα.

"Αγαπητή νονά,
ελπίζω να έχεις και εσύ υπόψη σου να συναντηθούμε σήμερα και να βρεις λίγο χρόνο μέσα στη μέρα, ή τη νύχτα.

Σε φιλώ
Άλεξ"