Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?

Είχα πει ότι δε θα το κάνω και το είχα πει απλώς, γιατί είναι γνωστό ότι δε δίνω υποσχέσεις, ούτε καν στον εαυτό μου. Είχα πει ότι το καλοκαίρι δε θα γράψω για πολιτικά θέματα, παρά μόνο για αμιγώς καλοκαιρινές χαριτωμενιές, άντε και κάτι για σχέσεις ή σεξ, θέματα που συγκεντρώνουν πάντοτε μεγάλη επισκεψιμότητα (γιατί άραγε?). Αλλά, δε γίνεται ρε γαμώτο!

Το ότι ο Πρωθυπουργός συνεχάρη χθες την κοινοβουλευτική του ομάδα για το έργο της (?), για τη στήριξή της (?), για τις επιτυχίες της (?), δε θα το σχολιάσω και γενικά δε θα σχολιάσω τίποτα από όσα θα ήθελα για την πολιτική κατάσταση. Εξάλλου από το Σεπτέμβριο θα υπάρξουν μεγάλες κινητοποιήσεις πάλι και μεγάλες εξελίξεις αυτή τη φορά.

Ούτε και με τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος θα ήθελα να ασχοληθώ, γιατί αυτοί χονδρικά χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: αυτούς που κατάλαβαν ότι θα τους πάρει η μπάλα όλους και δε βγαίνουν στα κανάλια, αλλά κρυφοαπολαμβάνουν κάπου τα μπάνια τους και αυτούς που δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί να τους πάρει η μπάλα όλους, καθώς "δεν είμαστε όλοι το ίδιο" και βγαίνουν στα κανάλια επαναλαμβάνοντας με ευλαβική προσήλωση το ποίημα το οποίο τους είπαν ότι πρέπει να λένε σχετικά με το κυβερνητικό έργο στα κανάλια, πιστεύοντας ότι η δημοσιότητα αυτή και η θερμή, δημόσια υποστήριξη στο κόμμα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές θα τους εξασφαλίσει όχι μόνο το πολιτικό τους μέλλον, αλλά και μια καρεκλίτσα, υπουργική, υφυπουργική κατά προτίμηση. Αλλά αυτό δε θα γίνει, γιατί αγαπητοί αν "μαζί τα φάγαμε" τότε "όλοι το ίδιο είμαστε"! Είναι αλήθεια ότι η λογική φτιάχνει αδυσώπητες συναρτήσεις!

Παρακολουθώντας όμως το Γιώργο Παπανδρέου ξανά και ξανά, σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι να είσαι κάποιος άλλος. Όχι μόνο από αυτόν που η νιότη σου έδειχνε ότι θα γινόσουν όπως λέει πικρά ο ποιητής, ούτε απαραίτητα σαν αυτό το τσιτάτο χωρίς νόημα " να γίνεις αυτός που είσαι", αλλά ένας "άλλος", ξένος με αυτό που ονειρεύτηκες για σένα. Όχι δε θα μείνω σε αυτό που ο αδερφός του είπε, ότι δεν ήθελε να γίνει Πρωθυπουργός λόγω της ήπιας ιδιοσυγκρασίας του, εξάλλου όλοι οι άλλοι στην οικογένειά του ήθελαν και δε μου αρέσει να ανακατεύομαι στα οικογενειακά των άλλων. Για άλλο μιλάω...

Αναμφίβολα το ΠΑΣΟΚ ζει το "κύκνειο άσμα" του αν και αυτή η φράση δεν του αξίζει, καθώς δεν έχει τίποτα από εκείνο το σπαρακτικό, το συγκινητικό, το αλλόκοτα λεπτό και απόκοσμο που έχει ο θάνατος ενός κύκνου. Το ΠΑΣΟΚ αργοπεθαίνει μέσα σε μια δυσωδία διαπλοκής και διαφθοράς, με τα πλέον αντιλαϊκά μέτρα που έχει δει αυτός ο τόπος, με μια πρωτόγνωρη άσκηση βίας που ξεκινάει από τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και καταλήγει στα ΜΑΤ και στους δρόμους. Βουλιάζει σε έναν οχετό σκανδάλων απλωμένων σε κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής. Κι όσο περνάει ο καιρός και αποκαλύπτονται ή διαφαίνονται πράγματα τόσο πιο σκοτεινά και δύσοσμα είναι. Οι λίγοι που πιστεύουν ότι όλο αυτό θα μεταφραστεί απλώς σε μια μεγάλη εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ κάνουν λάθος. Οι πολλοί γνωρίζουν ότι πρόκειται για το τέλος του ΠΑΣΟΚ και κάνουν ήδη κινήσεις για τη διάδοχη κατάσταση. 

Ακόμη και οι ιστορικές παρακαταθήκες του κόμματος, τα πρόσωπα και τα συνθήματα που πάντα συγκινούσαν τον κόσμο κι έμοιαζαν ανεξάντλητες, τέλειωσαν και αυτές. Δεν έχει απομείνει τίποτα. Κι έτσι, καθώς το τέλος είναι ανεπίστροφο και μοιραίο, κοιτάζω με απορία αυτό το σοσιαλιστικό κόμμα και σκέφτομαι πόσο σπουδαίο είναι να επιλέγεις όχι μόνο πως θα πορευτείς, αλλά και πως θα τελειώσεις. Έτσι λοιπόν θα τελειώσει αυτό το σοσιαλιστικό κίνημα της Ελλάδας. 

Κι ο Γιώργος Παπανδρέου που δε ξέρω αν στην ερώτηση "Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?" εκείνος απαντούσε "Πρωθυπουργός", θα έρθει αντιμέτωπος με την πιο σκληρή και ειρωνική φάρσα που η Ιστορία και αυτός επιφύλαξαν για τον εαυτό του. Θα είναι ο Πρωθυπουργός στα χέρια του οποίου πτώχευσε η Ελλάδα θα είναι, αλλά θα είναι και αυτός στα χέρια του οποίου χρεωκόπησε το ΠΑΣΟΚ θα είναι. Από όλους θα είναι αυτός! Αυτό το ΠΑΣΟΚ που ο πατέρας του έφτιαξε μαζί με άλλους, και του το άφησε μαζί με το όνομά του μην έχοντας κάτι άλλο να του αφήσει. Και τώρα που ο κύκλος κλείνει με τον πιο άσχημο και κατάπτυστο για αυτόν τρόπο, σχεδόν τον λυπάμαι κι ένα πράγμα θα ήθελα να τον ρωτήσω, έτσι από περιέργεια, "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?". Γιατί δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μεγαλώσει, έστω και απότομα και ίσως τότε σταματήσει να κάνει ότι του λένε οι άλλοι.

Ειλικρινά λυπάμαι για όλα αυτά τα χαμένα χρόνια Γιώργο. Και τα δικά σου και τα δικά μας.