Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Το καλό σεξ, το κακό σεξ και τα γκουρμέ γεύματα

Προσπαθώ να σκεφτώ πόσο καλό πρέπει να είναι το σεξ που γίνεται μόνο για το σεξ. Αυτό που δε χρειάζεται κανένα "πριν", κανένα "μετά". Αυτό που κλείνεται με ένα τηλεφώνημα που κάποιος από τους δύο κάνει και μετά την άλλη εβδομάδα πάλι. Τι ακριβώς είναι αυτό το σεξ? Γιατί συμφωνούμε να το κάνουμε? Είναι τελικά αυτό που επιζητούμε και τόσο απελευθερωτικό όσο νομίζουμε?

Αναμφίβολα είναι πιο εύκολο να απαντήσεις με ένα "γιατί όχι?". Το "γιατί όχι?" δε χρειάζεται καμία εξήγηση, δεν ανοίγει καμία παραπέρα κουβέντα και οπωσδήποτε δεν περιέχει και καμία άποψη. Απλώς είναι πιο εύκολο από το "γιατί ναι?".

Έχοντας παρακολουθήσει από κοντά ανθρώπους του "γιατί όχι?", μπορώ να σας πω ότι όλοι είχαν για το σεξ μια πολύ επίπεδη άποψη. Κάτι σαν ένα γρήγορο γεύμα, ή στην καλύτερη περίπτωση μια μακαρονάδα, ένα ωραίο γλυκό που δε χρειάζεται να το πολυσκεφτείς για να το φας, κάτι απλό και σύνηθες μέσα στην καθημερινότητα τους. Και ενώ πλασάρανε πάντα αυτήν την άποψη ως εξαιρετικά απελευθερωτική και cool, αυτό που εμένα εντυπωσίαζε ήταν η βαθιά κρυμμένη απαξίωση για τον εαυτό τους, που δεν τον θεωρούσαν άξιο και ικανό για κάτι καλύτερο από μια μακαρονάδα, από ένα ωραίο γλυκό χωρίς σκέψη, από κάτι σύνηθες και απλό. Καμία απαίτηση, κανένα αίτημα, κανένα ζητούμενο και μοιραία καμία προσφορά που να σου "τρελλαίνει το μυαλό" (όπως λέει και ο φίλος μου ο Πασχάλης, όντας πολύ απαιτητικός και με ψηλά τον πήχυ για κάθε γυναίκα που τον πλησιάζει, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, καθώς οι περισσότεροι άνδρες ως γνωστόν πηδάνε ότι να 'ναι) και το σώμα, να σε απογειώνει, να σε στέλνει αλλού! 

Μια απλή συναίνεση, ένα οκ, είναι πάντα αρκετό, γιατί και αυτό που ακολουθεί δε είναι και περί πολλού για να χρειάζεται και πολλά. Ποτέ δε με εξέπληξε ότι οι άνθρωποι με αυτήν την άποψη δεν κάνουν καλό σεξ. Το καλό σεξ, θέλει να βάλεις πολύ υλικό από σένα, από τον εαυτό σου, θέλει να εκτεθείς χωρίς φόβους περί δεσμεύσεων και τέτοια αστεία μικροαστικά κλισέ, για αυτό και σε τρελλαίνει, για αυτό θέλεις κι άλλο στην επόμενη στιγμή και όχι στο επόμενο τηλεφώνημα, σου δίνει τέτοια χαρά και ευχαρίστηση που τελικά το απαιτείς για τον εαυτό σου και δε συναινείς απλώς και όποτε στη διάθεση του άλλου. Το καλό σεξ δεν μπορεί να είναι ετεροκαθορισμός.

Οι άνθρωποι με αυτό το "συναινετικό σεξ" στην πραγματικότητα δε διαφέρουν πολύ από τους παντρεμένους χρόνια ανθρώπους και το δικό τους σεξ. Καταλήγουν και αυτοί τελικά σε ένα nice and easy σεξ, απλώς αισθάνονται "ελεύθεροι" και αυτό τους κάνει να φοβούνται λιγότερο, γιατί αναμφίβολα είναι άνθρωποι που φοβούνται.(Ακόμη και τα one night stand είναι πολύ καλύτερα από αυτό το συναινετικό σεξ, γιατί τουλάχιστον εμπεριέχουν το στοιχείο έκπληξης). 

Το καλό σεξ δε σου αφήνει τέτοιες "ελευθερίες". Το καλό σεξ το αποζητά το σώμα σου, το ανακαλεί συνεχώς το μυαλό σου, σου αποσπά την προσοχή από τα επείγοντα της ημέρας. Σου δίνει όμως μια άλλη αξία, μια άλλη ματιά, μια άλλη αυτοπεποίθηση. Και βέβαια μπορείς να τρως μακαρόνια όποτε κάτσει, αλλά ποιος δε θα ήθελε να μπορούσε να τρώει γκουρμέ κάθε μέρα? Και φυσικά μια κόκα κόλα είναι το καλύτερο συνοδευτικό γεύματος για πολλούς, αλλά ποιος θα παραγνώριζε την αξία από ένα ποτήρι δροσερό λευκό κρασί? Όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα μακαρόνια είναι απλώς μια "λύση ανάγκης". Ποιος θα ξεγελαστεί επειδή κάποιοι έκαναν τις φοβίες τους άποψη? Ποιος, ποια, δε θα ομολογήσει ότι το καλύτερο σεξ το έχει κάνει ερωτευμένος/η?

Δε σκέφτηκα ποτέ ότι το σεξ θα πρέπει να είναι κάτι υπερτιμημένο και δύσκολο, γνωρίζω ότι το καλό σεξ, απαιτεί και το συναίσθημά μας. Όταν αυτό απουσιάζει, όταν δεν είμαστε εκεί και για τον άλλον, παρά μόνο για τον εαυτό μας, δεν μπορεί να είναι καλό σεξ, με όποια άποψη ή θεωρητικολογία και αν το επενδύσουμε. Για αυτό και οι άνθρωποι που φοβούνται να ρισκάρουν με το συναίσθημά τους, φοβούνται να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους δεν μπορούν να κάνουν καλό σεξ. Και ακόμη και αν είναι έτσι, θα είναι καλό μόνο για αυτούς. Θα είναι ένα πολύ μοναχικό σεξ.

Καταλαβαίνω πολύ καλά αυτήν την άποψη και την ανάγκη της. Αυτό δεν με εμποδίζει βέβαια να τη βρίσκω πολύ απογοητευτική και εξίσου απογοητευτικούς και χωρίς κανένα ενδιαφέρον και τους ανθρώπους που ζούνε με αυτήν, χωρίς κατά βάθος να πιστεύουν ότι τους αξίζει να τους ερωτευθούν και να τους αγαπήσουν, ότι τους αξίζει να ερωτευθούν και να αγαπήσουν και οι ίδιοι. Δεν μπορώ να ψάχνω εγώ να βρω την αξία που στερούν οι ίδιοι από τον εαυτό τους. Εξάλλου είμαι σίγουρη ότι αυτοί ξέρουν τον εαυτό τους καλύτερα, καθώς και τι είναι καλό για αυτούς, τι τους αξίζει και τι όχι.

Δε σας υποδεικνύω τίποτα, ούτε σας ζητώ να αλλάξετε κάτι. Δε σας προτρέπω να κάνετε σεξ μόνο όταν είστε ερωτευμένοι με κάποιον/α. Ίσως σας προτρέπω κάθε φορά που κάνετε σεξ να ερωτεύεστε αυτόν/ην τον/την κάποιον/α. Και αν με ρωτάτε αν "αυτό θα πιάσει?", θα σας απαντήσω "μάλλον όχι". Γιατί πως να "τρελλάνεις" τον άλλον όταν δεν μπορείς να "τρελλάνεις" ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό και περιμένεις από κάποιον άλλον να το κάνει?

Μέχρι το επόμενο τηλεφώνημα λοιπόν... Και μην το παίρνετε κατάκαρδα όλο αυτό. Μπορεί να μη γίνεται ποτέ γκουρμέ, αλλά οι πεινασμένοι δεν έλειψαν ποτέ από αυτόν τον κόσμο (και ω τι ευχάριστα νέα!), ούτε θα λείψουν!