Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Έχουμε μόνο αυτή τη ζωή για να τα πούμε και να τα κάνουμε όλα!

Ο τρόπος που μιλάμε δεν είναι απλά ένα γλωσσικό γεγονός του υποκειμένου που υποβάλλεται συνεχώς σε εξωγενείς αξιολογήσεις, είναι οι συντεταγμένες ενός ολόκληρου επιπέδου που εμπεριέχει οπωσδήποτε το υποκείμενο, αλλά και μια πληθώρα "στιγμάτων" που χάνονται και εμφανίζονται, άλλοτε με ασύλληπτη ταχύτητα και άλλοτε με εντυπωσιακή βραδύτητα. 

Ο τρόπος που μας προσδι-ορίζει το πως μιλάμε, ποια γλώσσα και λέξεις χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε τις σκέψεις και τα νοήματά της, και ποιες επιλέγουμε για να χαρτογραφήσουμε τον άδηλο ψυχικό μας κόσμο στην προσπάθειά μας να προσανατολίσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους σε σχέση με αυτόν, είναι αναμφίβολα ένα θέμα ασύλληπτης γοητείας και ίσως για αυτό συγκεντρώνει πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις.

Είμαστε τελικά αυτό που "περιγράφουμε για τον εαυτό μας ότι είναι", ή αυτό που διαμορφώνουμε ως "εαυτός" μιλώντας, δημιουργώντας εξ ολοκλήρου από υλικά και λέξεις της όποιας αποκτηθείσας γνώσης μας?

Ότι είμαστε ενυπάρχει και αναδεικνύεται ως προσωπική μας ποιότητα ακόμα κι αν δεν ειπωθεί, ή φαντάζει σαν τρομακτική μαύρη τρύπα στις σχέσεις μας με τους άλλους, έτοιμη να απορροφήσει τα πάντα?

Όταν ο Νίκος είπε αυθόρμητα τη φράση "έλα ματάκια μου" και πλησίασε την οθόνη του P/C, ομολογώ ότι με αιφνιδίασε με ένα ευχάριστο τρόπο. Από τη μία γιατί δε με γνώριζε και από την άλλη, γιατί είναι πάντα καλοδεχούμενη μια εγκάρδια προσφώνηση. Σε προδιαθέτει θετικά και σε βάζει στην εκδοχή να ανταποδώσεις κι εσύ με την ίδια προσποιητή ή αυθεντική άνεση, να κινηθείς με μια εγκαρδιότητα λόγου και διάθεσης. 

Στο υπόλοιπο της συνομιλίας μας - με το μέρος του μυαλού μου που φαντάζομαι χρησιμοποιούν όλες οι γυναίκες συνεχώς χωρίς να γίνεται αντιληπτό - προσπαθούσα να καταλάβω αν ο Νίκος ήταν πραγματικά αυτός ο ζεστός και εγκάρδιος άνθρωπος που ο λόγος του (οι λέξεις που χρησιμοποιούσε, ο τόνος του) έδειχναν. Δε με ενδιέφερε τόσο να βγάλω ολοκληρωμένα, οριστικά συμπεράσματα, όσο να σχηματίσω μια "σωστή" πρώτη εικόνα. Και κυρίως, να απαντήσω στο ερώτημα που πάντα αναδύεται κοροϊδευτικά μέσα μου με τους ανθρώπους: είναι αυτός που ακούγεται? Γιατί για μένα που είμαι άνθρωπος των λέξεων, οι εικόνες έχουν πολύ μικρή σημασία. Κι αυτό άλλες φορές είναι εξαιρετικό, κι άλλες φορές μεγάλο βάσανο. 

Πολύ συχνά σκέφτομαι, ότι θα ήθελα να ήταν αλλιώς η αναλογία. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα πολύ να "μασάω" επειδή απλά και μόνο ο τύπος έχει ωραίο κώλο και μια καλή εξάδα κοιλιακών και όχι να σκέφτομαι ότι πιθανότατα με το "καλημέρα" θα έρθω σε μετωπική σύγκρουση με την όποια διανοητική του ανεπάρκεια ή κενότητα, ή ακόμα χειρότερα με ωκεανούς βλακείας, σύγκρουση η οποία είναι βέβαιο θα με τρέψει σε ανεπίστροφη φυγή. Αλλά, "δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτόν τον κόσμο", όπως λέει μια αναληθής και ανόητη ρήση παρηγοριάς, κατεξοχήν για ανόητους, που ενίοτε όμως μπορεί να φανεί χρήσιμη ελλείψει άλλων επιχειρημάτων.

Αυτό λοιπόν που νομίζουμε ως "σοβαρές αποφάσεις και σχέσεις ζωής" δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα απλό παιχνίδι με τον τίτλο "ΛΕΞΕΙΣ VS ΕΙΚΟΝΕΣ", όπου εμείς τοποθετούμε ασυνείδητα ή ενσυνείδητα τον εαυτό μας και για άλλους όλα τα καθορίζουν οι ΛΕΞΕΙΣ και για άλλους οι ΕΙΚΟΝΕΣ? Από όσο έχω καταλάβει σε αυτή τη ζωή, τα παιχνίδια των ενηλίκων δεν είναι ποτέ τόσο απλά και δεν είναι ποτέ αθώα. Αλλιώς δε θα είχαν ενδιαφέρον και δε θα έπαιζε κανείς.

Η συνέχεια της σύντομης συνομιλίας μας με το Νίκο ήταν εξίσου εγκάρδια, λες και εκείνες οι πρώτες λέξεις είχαν ορίσει τον κώδικα της επικοινωνίας. Γέλασα αυθόρμητα και πολύ, την απόλαυσα ειλικρινά, αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά αν ήταν αυτός ο ζεστός εγκάρδιος άνθρωπος και εισέπραξα με ευχαρίστηση την ελαφρότητα του προφορικού λόγου όπου οι λέξεις δεν είναι αυστηρές και ανελέητες όπως στο γραπτό. Τέλος, τον καληνύχτισα σύντομα για να απολαύσει την περίφημη (μάλλον) ομελέτα του.

Έχοντας ζήσει για πολύ καιρό με έναν άνθρωπο που "δε μιλούσε", που έκανε την αδυναμία έκφρασης προσωπικό του σύνθημα και τρόπο ζωής, έχοντας ταλαιπωρηθεί πολύ μέσα σε αυτήν την έρημο του λόγου που σύντομα έγινε και έρημος και ερημιά συναισθημάτων και στέρησε ότι καλό υπήρχε, δε σταμάτησα ποτέ να αναρωτιέμαι στη συνέχεια για την αξία των λέξεων. Είναι αυτές που πλουτίζουν το συναίσθημά μας, που το τροφοδοτούν με δροσερό νερό και φρέσκο αέρα κι έτσι το βοηθάνε να ζει και να μεγαλώνει? Είναι η αγκαλιά των λέξεων και των νοημάτων ενός ανθρώπου εκεί όπου πραγματικά επιθυμούμε να χαθούμε? Ξεκλειδώνουν στα αλήθεια οι λέξεις με έναν μαγικό δικό τους τρόπο ότι κλειστό και φοβικό υπάρχει μέσα μας? Ζούμε "αυτό που επιθυμούμε να ακούσουμε", ή ακούμε μόνο ότι ζούμε?

Εκείνη την "Εποχή της ερήμου" έτσι την ονόμασα, τη ξεπέρασα. Όχι εύκολα, αλλά κάποια στιγμή χάρη σε αυτό που κάποιοι λένε εμφατικά "fighting spirit" και άλλοι απλώς "ένστικτο επιβίωσης", παύεις να κοιτάς την έρημο που σε περιβάλλει και μπαίνεις σε μια άλλη πορεία, όπου κρατάς το βλέμμα σου προσηλωμένο μπροστά και περπατάς μέχρι να φανεί η επόμενη όαση. Και πιστεύεις ότι η όαση είναι κοντά. Και τελικά τη βρίσκεις και δεν κάθεσαι να σκεφτείς τότε αν ήταν όντως κοντά ή μακριά, γιατί ούτε το ερώτημα, ούτε η απάντηση έχουν πια καμιά σημασία.

Έχω κρατήσει μέσα μου με ένα περίεργο συναίσθημα εκείνη την εποχή. Από τη μία χαίρομαι γιατί με βοήθησε να καταλαβαίνω καλύτερα, να εκτιμώ περισσότερο και να ευχαριστώ τη δροσιά της (κάθε) όασης που δίνεται απλόχερα, χωρίς φόβο, ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας σύντομης συνομιλίας. Και από την άλλη, μου είναι αδύνατο να παραγνωρίσω, να ξεχάσω ή να συγχωρήσω τη σκληρότητα εκείνης της ερημιάς, για την οποία ο άλλος ούτε φρόντισε να με προ-ειδοποιήσει, ούτε νοιάστηκε να με προφυλάξει.

Υ.Γ Αγαπητέ μου Νίκο,
χαίρομαι που από τον τόνο, τη χροιά και το περιεχόμενο της συζήτησής μας με φαντάστηκες σαν "Αλίκη". Ήταν εντελώς αστείο και για αυτό το λόγο το διασκέδασα πολύ. Ίσως εξάλλου τα κοτσιδάκια μου, τα πολύχρωμα μαγιώ μου, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μου και τα tatoo μου να σε απογοήτευαν περισσότερο.
Και χαίρομαι που για σένα μπόρεσα να υπάρξω ως απλά ένα ευχάριστο γλωσσικό γεγονός, παρόλο που αναμφίβολα δεν είμαι μόνο αυτό. (ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!)

Χάρηκα που τα είπαμε. Κράτησέ μου λίγη ομελέτα την επόμενη φορά!

Σε φιλώ
Alex