Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Καθένας με το λεξιλόγιο και το συντακτικό του

Παρακολουθώ τα ρεπορτάζ των ειδήσεων στα μεγάλα κανάλια και μένω εντυπωσιασμένη από τις απαντήσεις και τις αντιδράσεις των "απλών" ανθρώπων. Και είναι πράγματι "απλοί" άνθρωποι, καθώς ένας νεαρός ρεπόρτερ που τον στέλνουν ώρες ατέλειωτες στους δρόμους για πέντε δηλώσεις που θα γεμίσουν 30'' μιας εκπομπής, "παίρνει" πιο εύκολα απαντήσεις από "απλούς" ανθρώπους, που δεν έχουν κάτι να χάσουν, να σκεφτούν, να προφυλάξουν. Αν και τώρα με την αγανάκτηση να ξεχειλίζει όλοι μιλάνε. Έτσι λοιπόν, ο νεαρός ρεπόρτερ "κόβει φάτσες", καταστάσεις, τον "κόβουν" και αυτοί, γίνεται η σχετική προεργασία και μετά από αρκετό, καμιά φορά πολύ κόπο και χρόνο και μέσα από αυτήν την επαναλαμβανόμενη διαδικασία, μαζεύει το υλικό του. Μου κάνουν εντύπωση λοιπόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι γνώμες των οποίων μοιάζουν να συγκεντρώνονται τώρα σε μία συνιστώσα, "φταίμε εμείς που τους ψηφίσαμε".

Η φράση αυτή λέγεται τώρα πολύ ήρεμα, σαν συμπέρασμα μιας βαθιάς συλλογικής ενδοσκόπησης. Λες και ο Έλληνας ψηφοφόρος για πρώτη φορά προσεγγίζει την πεμπτουσία της δημοκρατίας, λες και πρώτη φορά αντιλαμβάνεται τις δυναμικές πτυχές του εκλογικού συστήματος. Καθώς οι επιθέσεις σε πολιτικούς συνεχίζονται - και εκτιμώ ότι μοιραία θα αυξηθούν - ο λόγος αυτός μοιάζει υπέροχα αταίριαστος. Βαθιά αυτοκριτικός χωρίς όμως να εκφράζει εκείνη την ενοχή που κατηγορεί και περιορίζει, αλλά αντίθετα την αναγνώριση ενός λάθους που εξαγνίζει και απελευθερώνει και παίρνει μακριά τις όποιες ελπίδες κάποιων για μεγάλα ποσοστά αποχής στις επόμενες εκλογές.

Και ενώ "ο απλός άνθρωπος" ωριμάζει και επαναπροσδιορίζεται μέσα σε αυτήν την τόσο σκληρή κρίση, ο πολιτικός κόσμος δε φαίνεται να έχει ωριμάσει καθόλου. Και τα αντανακλαστικά με τα οποία ο κόσμος αυτός ευθυγραμμίζεται σε αμυντικές τακτικές, είναι ίσως η μόνη ένδειξη ότι είναι ακόμα ζωντανός. 

Ακούω - όχι με έκπληξη ή απορία πια - νυν και πρώην υπουργούς να τοποθετούν το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν σε χώρας σε ένα αόριστο και απροσδιόριστο ρηματικό καθεστώς. "Έγινε" λένε όλοι, λες και με μια συντακτική επιλογή, βγαίνουν από τον κόπο και τη δυσκολία να ορίσουν υποκείμενο κι έτσι κανείς δε σκέφτεται ότι τα πράγματα δεν "έγιναν", αλλά κάποιοι "τα έκαναν", κάποιοι έκλεψαν, κάποιοι κορόιδεψαν, κάποιοι χρηματίστηκαν, κάποιοι πλούτισαν παράνομα, κάποιοι μας ξεπούλησαν φτηνά και πάει λέγοντας. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική πλάνη από αυτή όπου μια κυβέρνηση έχοντας αποκοπεί από το λαό, δεν αντιλαμβάνεται τις μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν, δεν μπορεί να ερμηνεύσει αυτό που γίνεται, κι επιμένει να τον υποτιμά, να τον κοροϊδεύει, να τον χειρίζεται. 

Αυτή η στάση που είναι και αδυναμία να πει την αλήθεια, είναι και άρνηση να δει τι συμβαίνει, είναι και επιμονή σε παλιές χειριστικές τακτικές, είναι που θυμώνει τον κόσμο. Και επειδή όσο και αν προσπαθώ δεν μπορώ να σκεφτώ χειρότερο μείγμα από αυτό της απελπισίας και του θυμού, απορώ γιατί οι πολιτικοί που δέχονται επιθέσεις βγαίνουν μετά έκπληκτοι και απορημένοι με το γεγονός. Λες και δε ζούνε σε αυτήν τη χώρα, λες και τους φέρνουν από κάπου αλλού ψηφίζουν και ξαναφεύγουν. Αλλά ίσως να είναι κι έτσι. Και φυσικά καταλαβαίνω ότι στον περιορισμένο χρόνο ενός δελτίου ειδήσεων ή μιας συνέντευξης το ζητούμενο είναι να καταδικαστούν, και όλοι καταδικάζουν αυτές τις ενέργειες. Και φυσικά καταλαβαίνω την ένοχη σιωπή κάποιων πολιτικών απέναντι στις απελπισμένες κραυγές των ανέργων, των απολυμένων, των φτωχών, και φυσικά καταλαβαίνω ότι στοχεύουν στο η σιωπή αυτή να εκληφθεί ως μετριοπάθεια, κατανόηση και ενσυναίσθηση, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν παίρνουν την ενοχή και τη σιωπή τους να τις φορτώσουν στα πολυτελή σκάφη ή στις πολυτελείς κατοικία τους στα νησιά ή στο εξωτερικό, παρά την περιφέρουν μίζερα και ανόητα στις τηλεοπτικές εκπομπές.

Υ.Γ. Ναι, δε θα λέγονται "Επίτροποι" οι ξένοι τεχνοκράτες που θα τοποθετηθούν στα ελληνικά υπουργεία και στους μεγάλους οργανισμούς για να "δώσουν τη τεχνογνωσία τους". Δεν είναι ο σωστός όρος, ανοίξτε και κανένα λεξικό. Απλά η κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να κάνει πια σωστά και αποτελεσματικά καμία δουλειά και καλεί άλλους να την κάνουν. 

Βέβαια, καθώς η Ισπανία μείωσε από 13,5% σε 9% το φόρο σε όλες τις επιχειρήσεις που σχετίζονται με τον τουρισμό και στην Ελλάδα η κυβέρνηση αυξάνει το ΦΠΑ στις επιχειρήσεις εστίασης στο 23%, σκέπτομαι ότι μπορεί να μην είναι και τόσο κακό. Ιδίως αν κάνουμε μια καλή οικονομική συμφωνία, γιατί δεν είναι λογικό αφού θα πληρώνουμε τους ξένους που θα κάνουν τη δουλειά, να πληρώνουμε και τους δικούς μας υπουργούς, υφυπουργούς, γ.γραμματείς και πάει λέγοντας, για μια δουλειά που δεν κάνουν! 

Δεν είναι πλέον θέμα εντιμότητας γιατί με αυτήν τελειώσαμε, είναι θέμα βλακείας και κάποτε πρέπει να τελειώσουμε και με αυτήν. Απλά αναρωτιέμαι όπως όλοι, γενικά μιλώντας πάντα, τι είναι πιο επικίνδυνο, να έχεις πολιτικούς ανίκανους, βλάκες, ή διεφθαρμένους? Και για πρώτη φορά ο Έλληνας ψηφοφόρος φαίνεται αποφασισμένος να μην επιτρέψει ξανά σε κανένα να τον εγκλωβίσει σε αυτό το ψευτο-δίλλημα. Γιατί ακόμα και αν δεν υπάρχουν τώρα άλλοι, θα υπάρξουν.

Χρόνοι παροντικοί και χρόνοι Μέλλοντος.