Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Μάθημα Ζωής νο. 153

Τι μας κάνει να ξεχνάμε πόσο σπουδαίοι είμαστε?

Τι μας κάνει να παραχώνουμε κάπου βαθιά τη μοναδικότητά μας και να προσποιούμαστε κάτι κοινό και φτηνό?

Τι μας κάνει να μην μπορούμε να διακρίνουμε τη σημαντικότητα και την ομορφιά του άλλου? Είναι αδυναμία ή άρνηση?

Πως βρίσκουμε το δρόμο να γυρίσουμε πίσω, να θυμηθούμε ξανά? Υπάρχει άραγε, ή όλοι οι δρόμοι οδηγούν μόνο μπροστά?

Όσο πιο πολύ κρατάει η ζωή μας τόσο περισσότερα ωραία πράγματα μας συμβαίνουν, ή όσο πιο σύντομα τελειώνει τόσο λιγότερα άσχημα πράγματα γίνονται?

Τα αληθινά ωραία πράγματα μπορούν κι αυτά να χαθούν, ή βρίσκονται πάντα εκεί και μας περιμένουν?

Υπάρχουν μόνο ερωτήσεις σε αυτή τη ζωή? Και οι απαντήσεις τους έχουν "πραγματικά" αξία? 

Και η σιωπή αξίζει τόσο όσο λένε?

Μάθημα Ζωής νο.153: Να μη ξεχάσω ποια είμαι.