Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?

Είχα πει ότι δε θα το κάνω και το είχα πει απλώς, γιατί είναι γνωστό ότι δε δίνω υποσχέσεις, ούτε καν στον εαυτό μου. Είχα πει ότι το καλοκαίρι δε θα γράψω για πολιτικά θέματα, παρά μόνο για αμιγώς καλοκαιρινές χαριτωμενιές, άντε και κάτι για σχέσεις ή σεξ, θέματα που συγκεντρώνουν πάντοτε μεγάλη επισκεψιμότητα (γιατί άραγε?). Αλλά, δε γίνεται ρε γαμώτο!

Το ότι ο Πρωθυπουργός συνεχάρη χθες την κοινοβουλευτική του ομάδα για το έργο της (?), για τη στήριξή της (?), για τις επιτυχίες της (?), δε θα το σχολιάσω και γενικά δε θα σχολιάσω τίποτα από όσα θα ήθελα για την πολιτική κατάσταση. Εξάλλου από το Σεπτέμβριο θα υπάρξουν μεγάλες κινητοποιήσεις πάλι και μεγάλες εξελίξεις αυτή τη φορά.

Ούτε και με τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος θα ήθελα να ασχοληθώ, γιατί αυτοί χονδρικά χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: αυτούς που κατάλαβαν ότι θα τους πάρει η μπάλα όλους και δε βγαίνουν στα κανάλια, αλλά κρυφοαπολαμβάνουν κάπου τα μπάνια τους και αυτούς που δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί να τους πάρει η μπάλα όλους, καθώς "δεν είμαστε όλοι το ίδιο" και βγαίνουν στα κανάλια επαναλαμβάνοντας με ευλαβική προσήλωση το ποίημα το οποίο τους είπαν ότι πρέπει να λένε σχετικά με το κυβερνητικό έργο στα κανάλια, πιστεύοντας ότι η δημοσιότητα αυτή και η θερμή, δημόσια υποστήριξη στο κόμμα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές θα τους εξασφαλίσει όχι μόνο το πολιτικό τους μέλλον, αλλά και μια καρεκλίτσα, υπουργική, υφυπουργική κατά προτίμηση. Αλλά αυτό δε θα γίνει, γιατί αγαπητοί αν "μαζί τα φάγαμε" τότε "όλοι το ίδιο είμαστε"! Είναι αλήθεια ότι η λογική φτιάχνει αδυσώπητες συναρτήσεις!

Παρακολουθώντας όμως το Γιώργο Παπανδρέου ξανά και ξανά, σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι να είσαι κάποιος άλλος. Όχι μόνο από αυτόν που η νιότη σου έδειχνε ότι θα γινόσουν όπως λέει πικρά ο ποιητής, ούτε απαραίτητα σαν αυτό το τσιτάτο χωρίς νόημα " να γίνεις αυτός που είσαι", αλλά ένας "άλλος", ξένος με αυτό που ονειρεύτηκες για σένα. Όχι δε θα μείνω σε αυτό που ο αδερφός του είπε, ότι δεν ήθελε να γίνει Πρωθυπουργός λόγω της ήπιας ιδιοσυγκρασίας του, εξάλλου όλοι οι άλλοι στην οικογένειά του ήθελαν και δε μου αρέσει να ανακατεύομαι στα οικογενειακά των άλλων. Για άλλο μιλάω...

Αναμφίβολα το ΠΑΣΟΚ ζει το "κύκνειο άσμα" του αν και αυτή η φράση δεν του αξίζει, καθώς δεν έχει τίποτα από εκείνο το σπαρακτικό, το συγκινητικό, το αλλόκοτα λεπτό και απόκοσμο που έχει ο θάνατος ενός κύκνου. Το ΠΑΣΟΚ αργοπεθαίνει μέσα σε μια δυσωδία διαπλοκής και διαφθοράς, με τα πλέον αντιλαϊκά μέτρα που έχει δει αυτός ο τόπος, με μια πρωτόγνωρη άσκηση βίας που ξεκινάει από τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και καταλήγει στα ΜΑΤ και στους δρόμους. Βουλιάζει σε έναν οχετό σκανδάλων απλωμένων σε κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής. Κι όσο περνάει ο καιρός και αποκαλύπτονται ή διαφαίνονται πράγματα τόσο πιο σκοτεινά και δύσοσμα είναι. Οι λίγοι που πιστεύουν ότι όλο αυτό θα μεταφραστεί απλώς σε μια μεγάλη εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ κάνουν λάθος. Οι πολλοί γνωρίζουν ότι πρόκειται για το τέλος του ΠΑΣΟΚ και κάνουν ήδη κινήσεις για τη διάδοχη κατάσταση. 

Ακόμη και οι ιστορικές παρακαταθήκες του κόμματος, τα πρόσωπα και τα συνθήματα που πάντα συγκινούσαν τον κόσμο κι έμοιαζαν ανεξάντλητες, τέλειωσαν και αυτές. Δεν έχει απομείνει τίποτα. Κι έτσι, καθώς το τέλος είναι ανεπίστροφο και μοιραίο, κοιτάζω με απορία αυτό το σοσιαλιστικό κόμμα και σκέφτομαι πόσο σπουδαίο είναι να επιλέγεις όχι μόνο πως θα πορευτείς, αλλά και πως θα τελειώσεις. Έτσι λοιπόν θα τελειώσει αυτό το σοσιαλιστικό κίνημα της Ελλάδας. 

Κι ο Γιώργος Παπανδρέου που δε ξέρω αν στην ερώτηση "Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?" εκείνος απαντούσε "Πρωθυπουργός", θα έρθει αντιμέτωπος με την πιο σκληρή και ειρωνική φάρσα που η Ιστορία και αυτός επιφύλαξαν για τον εαυτό του. Θα είναι ο Πρωθυπουργός στα χέρια του οποίου πτώχευσε η Ελλάδα θα είναι, αλλά θα είναι και αυτός στα χέρια του οποίου χρεωκόπησε το ΠΑΣΟΚ θα είναι. Από όλους θα είναι αυτός! Αυτό το ΠΑΣΟΚ που ο πατέρας του έφτιαξε μαζί με άλλους, και του το άφησε μαζί με το όνομά του μην έχοντας κάτι άλλο να του αφήσει. Και τώρα που ο κύκλος κλείνει με τον πιο άσχημο και κατάπτυστο για αυτόν τρόπο, σχεδόν τον λυπάμαι κι ένα πράγμα θα ήθελα να τον ρωτήσω, έτσι από περιέργεια, "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?". Γιατί δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μεγαλώσει, έστω και απότομα και ίσως τότε σταματήσει να κάνει ότι του λένε οι άλλοι.

Ειλικρινά λυπάμαι για όλα αυτά τα χαμένα χρόνια Γιώργο. Και τα δικά σου και τα δικά μας.



Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Το καλό σεξ, το κακό σεξ και τα γκουρμέ γεύματα

Προσπαθώ να σκεφτώ πόσο καλό πρέπει να είναι το σεξ που γίνεται μόνο για το σεξ. Αυτό που δε χρειάζεται κανένα "πριν", κανένα "μετά". Αυτό που κλείνεται με ένα τηλεφώνημα που κάποιος από τους δύο κάνει και μετά την άλλη εβδομάδα πάλι. Τι ακριβώς είναι αυτό το σεξ? Γιατί συμφωνούμε να το κάνουμε? Είναι τελικά αυτό που επιζητούμε και τόσο απελευθερωτικό όσο νομίζουμε?

Αναμφίβολα είναι πιο εύκολο να απαντήσεις με ένα "γιατί όχι?". Το "γιατί όχι?" δε χρειάζεται καμία εξήγηση, δεν ανοίγει καμία παραπέρα κουβέντα και οπωσδήποτε δεν περιέχει και καμία άποψη. Απλώς είναι πιο εύκολο από το "γιατί ναι?".

Έχοντας παρακολουθήσει από κοντά ανθρώπους του "γιατί όχι?", μπορώ να σας πω ότι όλοι είχαν για το σεξ μια πολύ επίπεδη άποψη. Κάτι σαν ένα γρήγορο γεύμα, ή στην καλύτερη περίπτωση μια μακαρονάδα, ένα ωραίο γλυκό που δε χρειάζεται να το πολυσκεφτείς για να το φας, κάτι απλό και σύνηθες μέσα στην καθημερινότητα τους. Και ενώ πλασάρανε πάντα αυτήν την άποψη ως εξαιρετικά απελευθερωτική και cool, αυτό που εμένα εντυπωσίαζε ήταν η βαθιά κρυμμένη απαξίωση για τον εαυτό τους, που δεν τον θεωρούσαν άξιο και ικανό για κάτι καλύτερο από μια μακαρονάδα, από ένα ωραίο γλυκό χωρίς σκέψη, από κάτι σύνηθες και απλό. Καμία απαίτηση, κανένα αίτημα, κανένα ζητούμενο και μοιραία καμία προσφορά που να σου "τρελλαίνει το μυαλό" (όπως λέει και ο φίλος μου ο Πασχάλης, όντας πολύ απαιτητικός και με ψηλά τον πήχυ για κάθε γυναίκα που τον πλησιάζει, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, καθώς οι περισσότεροι άνδρες ως γνωστόν πηδάνε ότι να 'ναι) και το σώμα, να σε απογειώνει, να σε στέλνει αλλού! 

Μια απλή συναίνεση, ένα οκ, είναι πάντα αρκετό, γιατί και αυτό που ακολουθεί δε είναι και περί πολλού για να χρειάζεται και πολλά. Ποτέ δε με εξέπληξε ότι οι άνθρωποι με αυτήν την άποψη δεν κάνουν καλό σεξ. Το καλό σεξ, θέλει να βάλεις πολύ υλικό από σένα, από τον εαυτό σου, θέλει να εκτεθείς χωρίς φόβους περί δεσμεύσεων και τέτοια αστεία μικροαστικά κλισέ, για αυτό και σε τρελλαίνει, για αυτό θέλεις κι άλλο στην επόμενη στιγμή και όχι στο επόμενο τηλεφώνημα, σου δίνει τέτοια χαρά και ευχαρίστηση που τελικά το απαιτείς για τον εαυτό σου και δε συναινείς απλώς και όποτε στη διάθεση του άλλου. Το καλό σεξ δεν μπορεί να είναι ετεροκαθορισμός.

Οι άνθρωποι με αυτό το "συναινετικό σεξ" στην πραγματικότητα δε διαφέρουν πολύ από τους παντρεμένους χρόνια ανθρώπους και το δικό τους σεξ. Καταλήγουν και αυτοί τελικά σε ένα nice and easy σεξ, απλώς αισθάνονται "ελεύθεροι" και αυτό τους κάνει να φοβούνται λιγότερο, γιατί αναμφίβολα είναι άνθρωποι που φοβούνται.(Ακόμη και τα one night stand είναι πολύ καλύτερα από αυτό το συναινετικό σεξ, γιατί τουλάχιστον εμπεριέχουν το στοιχείο έκπληξης). 

Το καλό σεξ δε σου αφήνει τέτοιες "ελευθερίες". Το καλό σεξ το αποζητά το σώμα σου, το ανακαλεί συνεχώς το μυαλό σου, σου αποσπά την προσοχή από τα επείγοντα της ημέρας. Σου δίνει όμως μια άλλη αξία, μια άλλη ματιά, μια άλλη αυτοπεποίθηση. Και βέβαια μπορείς να τρως μακαρόνια όποτε κάτσει, αλλά ποιος δε θα ήθελε να μπορούσε να τρώει γκουρμέ κάθε μέρα? Και φυσικά μια κόκα κόλα είναι το καλύτερο συνοδευτικό γεύματος για πολλούς, αλλά ποιος θα παραγνώριζε την αξία από ένα ποτήρι δροσερό λευκό κρασί? Όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα μακαρόνια είναι απλώς μια "λύση ανάγκης". Ποιος θα ξεγελαστεί επειδή κάποιοι έκαναν τις φοβίες τους άποψη? Ποιος, ποια, δε θα ομολογήσει ότι το καλύτερο σεξ το έχει κάνει ερωτευμένος/η?

Δε σκέφτηκα ποτέ ότι το σεξ θα πρέπει να είναι κάτι υπερτιμημένο και δύσκολο, γνωρίζω ότι το καλό σεξ, απαιτεί και το συναίσθημά μας. Όταν αυτό απουσιάζει, όταν δεν είμαστε εκεί και για τον άλλον, παρά μόνο για τον εαυτό μας, δεν μπορεί να είναι καλό σεξ, με όποια άποψη ή θεωρητικολογία και αν το επενδύσουμε. Για αυτό και οι άνθρωποι που φοβούνται να ρισκάρουν με το συναίσθημά τους, φοβούνται να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους δεν μπορούν να κάνουν καλό σεξ. Και ακόμη και αν είναι έτσι, θα είναι καλό μόνο για αυτούς. Θα είναι ένα πολύ μοναχικό σεξ.

Καταλαβαίνω πολύ καλά αυτήν την άποψη και την ανάγκη της. Αυτό δεν με εμποδίζει βέβαια να τη βρίσκω πολύ απογοητευτική και εξίσου απογοητευτικούς και χωρίς κανένα ενδιαφέρον και τους ανθρώπους που ζούνε με αυτήν, χωρίς κατά βάθος να πιστεύουν ότι τους αξίζει να τους ερωτευθούν και να τους αγαπήσουν, ότι τους αξίζει να ερωτευθούν και να αγαπήσουν και οι ίδιοι. Δεν μπορώ να ψάχνω εγώ να βρω την αξία που στερούν οι ίδιοι από τον εαυτό τους. Εξάλλου είμαι σίγουρη ότι αυτοί ξέρουν τον εαυτό τους καλύτερα, καθώς και τι είναι καλό για αυτούς, τι τους αξίζει και τι όχι.

Δε σας υποδεικνύω τίποτα, ούτε σας ζητώ να αλλάξετε κάτι. Δε σας προτρέπω να κάνετε σεξ μόνο όταν είστε ερωτευμένοι με κάποιον/α. Ίσως σας προτρέπω κάθε φορά που κάνετε σεξ να ερωτεύεστε αυτόν/ην τον/την κάποιον/α. Και αν με ρωτάτε αν "αυτό θα πιάσει?", θα σας απαντήσω "μάλλον όχι". Γιατί πως να "τρελλάνεις" τον άλλον όταν δεν μπορείς να "τρελλάνεις" ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό και περιμένεις από κάποιον άλλον να το κάνει?

Μέχρι το επόμενο τηλεφώνημα λοιπόν... Και μην το παίρνετε κατάκαρδα όλο αυτό. Μπορεί να μη γίνεται ποτέ γκουρμέ, αλλά οι πεινασμένοι δεν έλειψαν ποτέ από αυτόν τον κόσμο (και ω τι ευχάριστα νέα!), ούτε θα λείψουν!



Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Έχουμε μόνο αυτή τη ζωή για να τα πούμε και να τα κάνουμε όλα!

Ο τρόπος που μιλάμε δεν είναι απλά ένα γλωσσικό γεγονός του υποκειμένου που υποβάλλεται συνεχώς σε εξωγενείς αξιολογήσεις, είναι οι συντεταγμένες ενός ολόκληρου επιπέδου που εμπεριέχει οπωσδήποτε το υποκείμενο, αλλά και μια πληθώρα "στιγμάτων" που χάνονται και εμφανίζονται, άλλοτε με ασύλληπτη ταχύτητα και άλλοτε με εντυπωσιακή βραδύτητα. 

Ο τρόπος που μας προσδι-ορίζει το πως μιλάμε, ποια γλώσσα και λέξεις χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε τις σκέψεις και τα νοήματά της, και ποιες επιλέγουμε για να χαρτογραφήσουμε τον άδηλο ψυχικό μας κόσμο στην προσπάθειά μας να προσανατολίσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους σε σχέση με αυτόν, είναι αναμφίβολα ένα θέμα ασύλληπτης γοητείας και ίσως για αυτό συγκεντρώνει πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις.

Είμαστε τελικά αυτό που "περιγράφουμε για τον εαυτό μας ότι είναι", ή αυτό που διαμορφώνουμε ως "εαυτός" μιλώντας, δημιουργώντας εξ ολοκλήρου από υλικά και λέξεις της όποιας αποκτηθείσας γνώσης μας?

Ότι είμαστε ενυπάρχει και αναδεικνύεται ως προσωπική μας ποιότητα ακόμα κι αν δεν ειπωθεί, ή φαντάζει σαν τρομακτική μαύρη τρύπα στις σχέσεις μας με τους άλλους, έτοιμη να απορροφήσει τα πάντα?

Όταν ο Νίκος είπε αυθόρμητα τη φράση "έλα ματάκια μου" και πλησίασε την οθόνη του P/C, ομολογώ ότι με αιφνιδίασε με ένα ευχάριστο τρόπο. Από τη μία γιατί δε με γνώριζε και από την άλλη, γιατί είναι πάντα καλοδεχούμενη μια εγκάρδια προσφώνηση. Σε προδιαθέτει θετικά και σε βάζει στην εκδοχή να ανταποδώσεις κι εσύ με την ίδια προσποιητή ή αυθεντική άνεση, να κινηθείς με μια εγκαρδιότητα λόγου και διάθεσης. 

Στο υπόλοιπο της συνομιλίας μας - με το μέρος του μυαλού μου που φαντάζομαι χρησιμοποιούν όλες οι γυναίκες συνεχώς χωρίς να γίνεται αντιληπτό - προσπαθούσα να καταλάβω αν ο Νίκος ήταν πραγματικά αυτός ο ζεστός και εγκάρδιος άνθρωπος που ο λόγος του (οι λέξεις που χρησιμοποιούσε, ο τόνος του) έδειχναν. Δε με ενδιέφερε τόσο να βγάλω ολοκληρωμένα, οριστικά συμπεράσματα, όσο να σχηματίσω μια "σωστή" πρώτη εικόνα. Και κυρίως, να απαντήσω στο ερώτημα που πάντα αναδύεται κοροϊδευτικά μέσα μου με τους ανθρώπους: είναι αυτός που ακούγεται? Γιατί για μένα που είμαι άνθρωπος των λέξεων, οι εικόνες έχουν πολύ μικρή σημασία. Κι αυτό άλλες φορές είναι εξαιρετικό, κι άλλες φορές μεγάλο βάσανο. 

Πολύ συχνά σκέφτομαι, ότι θα ήθελα να ήταν αλλιώς η αναλογία. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα πολύ να "μασάω" επειδή απλά και μόνο ο τύπος έχει ωραίο κώλο και μια καλή εξάδα κοιλιακών και όχι να σκέφτομαι ότι πιθανότατα με το "καλημέρα" θα έρθω σε μετωπική σύγκρουση με την όποια διανοητική του ανεπάρκεια ή κενότητα, ή ακόμα χειρότερα με ωκεανούς βλακείας, σύγκρουση η οποία είναι βέβαιο θα με τρέψει σε ανεπίστροφη φυγή. Αλλά, "δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτόν τον κόσμο", όπως λέει μια αναληθής και ανόητη ρήση παρηγοριάς, κατεξοχήν για ανόητους, που ενίοτε όμως μπορεί να φανεί χρήσιμη ελλείψει άλλων επιχειρημάτων.

Αυτό λοιπόν που νομίζουμε ως "σοβαρές αποφάσεις και σχέσεις ζωής" δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα απλό παιχνίδι με τον τίτλο "ΛΕΞΕΙΣ VS ΕΙΚΟΝΕΣ", όπου εμείς τοποθετούμε ασυνείδητα ή ενσυνείδητα τον εαυτό μας και για άλλους όλα τα καθορίζουν οι ΛΕΞΕΙΣ και για άλλους οι ΕΙΚΟΝΕΣ? Από όσο έχω καταλάβει σε αυτή τη ζωή, τα παιχνίδια των ενηλίκων δεν είναι ποτέ τόσο απλά και δεν είναι ποτέ αθώα. Αλλιώς δε θα είχαν ενδιαφέρον και δε θα έπαιζε κανείς.

Η συνέχεια της σύντομης συνομιλίας μας με το Νίκο ήταν εξίσου εγκάρδια, λες και εκείνες οι πρώτες λέξεις είχαν ορίσει τον κώδικα της επικοινωνίας. Γέλασα αυθόρμητα και πολύ, την απόλαυσα ειλικρινά, αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά αν ήταν αυτός ο ζεστός εγκάρδιος άνθρωπος και εισέπραξα με ευχαρίστηση την ελαφρότητα του προφορικού λόγου όπου οι λέξεις δεν είναι αυστηρές και ανελέητες όπως στο γραπτό. Τέλος, τον καληνύχτισα σύντομα για να απολαύσει την περίφημη (μάλλον) ομελέτα του.

Έχοντας ζήσει για πολύ καιρό με έναν άνθρωπο που "δε μιλούσε", που έκανε την αδυναμία έκφρασης προσωπικό του σύνθημα και τρόπο ζωής, έχοντας ταλαιπωρηθεί πολύ μέσα σε αυτήν την έρημο του λόγου που σύντομα έγινε και έρημος και ερημιά συναισθημάτων και στέρησε ότι καλό υπήρχε, δε σταμάτησα ποτέ να αναρωτιέμαι στη συνέχεια για την αξία των λέξεων. Είναι αυτές που πλουτίζουν το συναίσθημά μας, που το τροφοδοτούν με δροσερό νερό και φρέσκο αέρα κι έτσι το βοηθάνε να ζει και να μεγαλώνει? Είναι η αγκαλιά των λέξεων και των νοημάτων ενός ανθρώπου εκεί όπου πραγματικά επιθυμούμε να χαθούμε? Ξεκλειδώνουν στα αλήθεια οι λέξεις με έναν μαγικό δικό τους τρόπο ότι κλειστό και φοβικό υπάρχει μέσα μας? Ζούμε "αυτό που επιθυμούμε να ακούσουμε", ή ακούμε μόνο ότι ζούμε?

Εκείνη την "Εποχή της ερήμου" έτσι την ονόμασα, τη ξεπέρασα. Όχι εύκολα, αλλά κάποια στιγμή χάρη σε αυτό που κάποιοι λένε εμφατικά "fighting spirit" και άλλοι απλώς "ένστικτο επιβίωσης", παύεις να κοιτάς την έρημο που σε περιβάλλει και μπαίνεις σε μια άλλη πορεία, όπου κρατάς το βλέμμα σου προσηλωμένο μπροστά και περπατάς μέχρι να φανεί η επόμενη όαση. Και πιστεύεις ότι η όαση είναι κοντά. Και τελικά τη βρίσκεις και δεν κάθεσαι να σκεφτείς τότε αν ήταν όντως κοντά ή μακριά, γιατί ούτε το ερώτημα, ούτε η απάντηση έχουν πια καμιά σημασία.

Έχω κρατήσει μέσα μου με ένα περίεργο συναίσθημα εκείνη την εποχή. Από τη μία χαίρομαι γιατί με βοήθησε να καταλαβαίνω καλύτερα, να εκτιμώ περισσότερο και να ευχαριστώ τη δροσιά της (κάθε) όασης που δίνεται απλόχερα, χωρίς φόβο, ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας σύντομης συνομιλίας. Και από την άλλη, μου είναι αδύνατο να παραγνωρίσω, να ξεχάσω ή να συγχωρήσω τη σκληρότητα εκείνης της ερημιάς, για την οποία ο άλλος ούτε φρόντισε να με προ-ειδοποιήσει, ούτε νοιάστηκε να με προφυλάξει.

Υ.Γ Αγαπητέ μου Νίκο,
χαίρομαι που από τον τόνο, τη χροιά και το περιεχόμενο της συζήτησής μας με φαντάστηκες σαν "Αλίκη". Ήταν εντελώς αστείο και για αυτό το λόγο το διασκέδασα πολύ. Ίσως εξάλλου τα κοτσιδάκια μου, τα πολύχρωμα μαγιώ μου, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μου και τα tatoo μου να σε απογοήτευαν περισσότερο.
Και χαίρομαι που για σένα μπόρεσα να υπάρξω ως απλά ένα ευχάριστο γλωσσικό γεγονός, παρόλο που αναμφίβολα δεν είμαι μόνο αυτό. (ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!)

Χάρηκα που τα είπαμε. Κράτησέ μου λίγη ομελέτα την επόμενη φορά!

Σε φιλώ
Alex




Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Καθένας με το λεξιλόγιο και το συντακτικό του

Παρακολουθώ τα ρεπορτάζ των ειδήσεων στα μεγάλα κανάλια και μένω εντυπωσιασμένη από τις απαντήσεις και τις αντιδράσεις των "απλών" ανθρώπων. Και είναι πράγματι "απλοί" άνθρωποι, καθώς ένας νεαρός ρεπόρτερ που τον στέλνουν ώρες ατέλειωτες στους δρόμους για πέντε δηλώσεις που θα γεμίσουν 30'' μιας εκπομπής, "παίρνει" πιο εύκολα απαντήσεις από "απλούς" ανθρώπους, που δεν έχουν κάτι να χάσουν, να σκεφτούν, να προφυλάξουν. Αν και τώρα με την αγανάκτηση να ξεχειλίζει όλοι μιλάνε. Έτσι λοιπόν, ο νεαρός ρεπόρτερ "κόβει φάτσες", καταστάσεις, τον "κόβουν" και αυτοί, γίνεται η σχετική προεργασία και μετά από αρκετό, καμιά φορά πολύ κόπο και χρόνο και μέσα από αυτήν την επαναλαμβανόμενη διαδικασία, μαζεύει το υλικό του. Μου κάνουν εντύπωση λοιπόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι γνώμες των οποίων μοιάζουν να συγκεντρώνονται τώρα σε μία συνιστώσα, "φταίμε εμείς που τους ψηφίσαμε".

Η φράση αυτή λέγεται τώρα πολύ ήρεμα, σαν συμπέρασμα μιας βαθιάς συλλογικής ενδοσκόπησης. Λες και ο Έλληνας ψηφοφόρος για πρώτη φορά προσεγγίζει την πεμπτουσία της δημοκρατίας, λες και πρώτη φορά αντιλαμβάνεται τις δυναμικές πτυχές του εκλογικού συστήματος. Καθώς οι επιθέσεις σε πολιτικούς συνεχίζονται - και εκτιμώ ότι μοιραία θα αυξηθούν - ο λόγος αυτός μοιάζει υπέροχα αταίριαστος. Βαθιά αυτοκριτικός χωρίς όμως να εκφράζει εκείνη την ενοχή που κατηγορεί και περιορίζει, αλλά αντίθετα την αναγνώριση ενός λάθους που εξαγνίζει και απελευθερώνει και παίρνει μακριά τις όποιες ελπίδες κάποιων για μεγάλα ποσοστά αποχής στις επόμενες εκλογές.

Και ενώ "ο απλός άνθρωπος" ωριμάζει και επαναπροσδιορίζεται μέσα σε αυτήν την τόσο σκληρή κρίση, ο πολιτικός κόσμος δε φαίνεται να έχει ωριμάσει καθόλου. Και τα αντανακλαστικά με τα οποία ο κόσμος αυτός ευθυγραμμίζεται σε αμυντικές τακτικές, είναι ίσως η μόνη ένδειξη ότι είναι ακόμα ζωντανός. 

Ακούω - όχι με έκπληξη ή απορία πια - νυν και πρώην υπουργούς να τοποθετούν το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν σε χώρας σε ένα αόριστο και απροσδιόριστο ρηματικό καθεστώς. "Έγινε" λένε όλοι, λες και με μια συντακτική επιλογή, βγαίνουν από τον κόπο και τη δυσκολία να ορίσουν υποκείμενο κι έτσι κανείς δε σκέφτεται ότι τα πράγματα δεν "έγιναν", αλλά κάποιοι "τα έκαναν", κάποιοι έκλεψαν, κάποιοι κορόιδεψαν, κάποιοι χρηματίστηκαν, κάποιοι πλούτισαν παράνομα, κάποιοι μας ξεπούλησαν φτηνά και πάει λέγοντας. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική πλάνη από αυτή όπου μια κυβέρνηση έχοντας αποκοπεί από το λαό, δεν αντιλαμβάνεται τις μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν, δεν μπορεί να ερμηνεύσει αυτό που γίνεται, κι επιμένει να τον υποτιμά, να τον κοροϊδεύει, να τον χειρίζεται. 

Αυτή η στάση που είναι και αδυναμία να πει την αλήθεια, είναι και άρνηση να δει τι συμβαίνει, είναι και επιμονή σε παλιές χειριστικές τακτικές, είναι που θυμώνει τον κόσμο. Και επειδή όσο και αν προσπαθώ δεν μπορώ να σκεφτώ χειρότερο μείγμα από αυτό της απελπισίας και του θυμού, απορώ γιατί οι πολιτικοί που δέχονται επιθέσεις βγαίνουν μετά έκπληκτοι και απορημένοι με το γεγονός. Λες και δε ζούνε σε αυτήν τη χώρα, λες και τους φέρνουν από κάπου αλλού ψηφίζουν και ξαναφεύγουν. Αλλά ίσως να είναι κι έτσι. Και φυσικά καταλαβαίνω ότι στον περιορισμένο χρόνο ενός δελτίου ειδήσεων ή μιας συνέντευξης το ζητούμενο είναι να καταδικαστούν, και όλοι καταδικάζουν αυτές τις ενέργειες. Και φυσικά καταλαβαίνω την ένοχη σιωπή κάποιων πολιτικών απέναντι στις απελπισμένες κραυγές των ανέργων, των απολυμένων, των φτωχών, και φυσικά καταλαβαίνω ότι στοχεύουν στο η σιωπή αυτή να εκληφθεί ως μετριοπάθεια, κατανόηση και ενσυναίσθηση, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν παίρνουν την ενοχή και τη σιωπή τους να τις φορτώσουν στα πολυτελή σκάφη ή στις πολυτελείς κατοικία τους στα νησιά ή στο εξωτερικό, παρά την περιφέρουν μίζερα και ανόητα στις τηλεοπτικές εκπομπές.

Υ.Γ. Ναι, δε θα λέγονται "Επίτροποι" οι ξένοι τεχνοκράτες που θα τοποθετηθούν στα ελληνικά υπουργεία και στους μεγάλους οργανισμούς για να "δώσουν τη τεχνογνωσία τους". Δεν είναι ο σωστός όρος, ανοίξτε και κανένα λεξικό. Απλά η κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να κάνει πια σωστά και αποτελεσματικά καμία δουλειά και καλεί άλλους να την κάνουν. 

Βέβαια, καθώς η Ισπανία μείωσε από 13,5% σε 9% το φόρο σε όλες τις επιχειρήσεις που σχετίζονται με τον τουρισμό και στην Ελλάδα η κυβέρνηση αυξάνει το ΦΠΑ στις επιχειρήσεις εστίασης στο 23%, σκέπτομαι ότι μπορεί να μην είναι και τόσο κακό. Ιδίως αν κάνουμε μια καλή οικονομική συμφωνία, γιατί δεν είναι λογικό αφού θα πληρώνουμε τους ξένους που θα κάνουν τη δουλειά, να πληρώνουμε και τους δικούς μας υπουργούς, υφυπουργούς, γ.γραμματείς και πάει λέγοντας, για μια δουλειά που δεν κάνουν! 

Δεν είναι πλέον θέμα εντιμότητας γιατί με αυτήν τελειώσαμε, είναι θέμα βλακείας και κάποτε πρέπει να τελειώσουμε και με αυτήν. Απλά αναρωτιέμαι όπως όλοι, γενικά μιλώντας πάντα, τι είναι πιο επικίνδυνο, να έχεις πολιτικούς ανίκανους, βλάκες, ή διεφθαρμένους? Και για πρώτη φορά ο Έλληνας ψηφοφόρος φαίνεται αποφασισμένος να μην επιτρέψει ξανά σε κανένα να τον εγκλωβίσει σε αυτό το ψευτο-δίλλημα. Γιατί ακόμα και αν δεν υπάρχουν τώρα άλλοι, θα υπάρξουν.

Χρόνοι παροντικοί και χρόνοι Μέλλοντος.



Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Μάθημα Ζωής νο. 153

Τι μας κάνει να ξεχνάμε πόσο σπουδαίοι είμαστε?

Τι μας κάνει να παραχώνουμε κάπου βαθιά τη μοναδικότητά μας και να προσποιούμαστε κάτι κοινό και φτηνό?

Τι μας κάνει να μην μπορούμε να διακρίνουμε τη σημαντικότητα και την ομορφιά του άλλου? Είναι αδυναμία ή άρνηση?

Πως βρίσκουμε το δρόμο να γυρίσουμε πίσω, να θυμηθούμε ξανά? Υπάρχει άραγε, ή όλοι οι δρόμοι οδηγούν μόνο μπροστά?

Όσο πιο πολύ κρατάει η ζωή μας τόσο περισσότερα ωραία πράγματα μας συμβαίνουν, ή όσο πιο σύντομα τελειώνει τόσο λιγότερα άσχημα πράγματα γίνονται?

Τα αληθινά ωραία πράγματα μπορούν κι αυτά να χαθούν, ή βρίσκονται πάντα εκεί και μας περιμένουν?

Υπάρχουν μόνο ερωτήσεις σε αυτή τη ζωή? Και οι απαντήσεις τους έχουν "πραγματικά" αξία? 

Και η σιωπή αξίζει τόσο όσο λένε?

Μάθημα Ζωής νο.153: Να μη ξεχάσω ποια είμαι.


Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Μια νονά - νεράιδα please!

Σήμερα ξύπνησα με μια ακαταμάχητη επιθυμία να συναντηθώ με τη νεράιδα - νονά μου. Για να πω την αλήθεια δε ξέρω αν έχω, αλλά όλες οι ηρωίδες των παραμυθιών έχουν, άρα σκέφτηκα, ότι ακόμη και αν τελικά δεν έχω νονά -νεράιδα , έχω τουλάχιστον κι εγώ ελπίδες. Και με αυτήν τη σκέψη σηκώθηκα από το κρεβάτι σχεδόν βέβαιη για τη συνάντηση και χαρούμενη. 

Ήταν ένα ευχάριστο συναίσθημα μετά τη χτεσινή βαριά και δύσκολη μέρα, που με έκανε να νιώθω αμήχανη, αδύναμη και γεμάτη αμφιβολίες σχετικά με το που βρίσκει κανείς επιπλέον δύναμη όταν τη χάνει. Ξέχασα ακόμα και να ευχηθώ "Καλό Μήνα", καθώς με συνεπήρε ο ενθουσιασμός της συνάντησης. Κοίταξα το πρόσωπό μου στον καθρέπτη και το βρήκα τόσο ευχάριστα ροδαλό και ξεκούραστο, που δεν υπήρχε τίποτα να μαρτυρά την ταλαιπωρία και τη στενοχώρια της χθεσινής μέρας. Διάλεξα ένα μακρύ, ελαφρύ τυρκουάζ φόρεμα που αγαπάω πολύ, ένα μενταγιόν από ροδί κοράλι για το λαιμό, ένα πλεκτό δερμάτινο πουγγί, γυαλιά, κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου, για να ξεκινήσει και αυτή η μέρα. 

Σκέφτηκα τη Σταχτοπούτα αλλά δε μου άρεσε, καθώς ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ μέχρι να τη βρει ο πρίγκιπας κι έτσι την έδιωξα από το μυαλό μου αμέσως. Σκέφτηκα την Ωραία Κοιμωμένη, αλλά αυτή κοιμόταν πάρα πάρα πολύ καιρό πριν τη συνάντηση. Σκέφτηκα τη Χιονάτη, αλλά αυτή πέθανε κιόλας πριν τη βρει ο πρίγκιπας! Γιατί οι πρίγκιπες αργούν πάντα τόσο πολύ, αναρωτήθηκα αυθόρμητα. Και μη μπορώντας να σκεφτώ κάτι για να απαντήσω, αποφασίζοντας ότι εγώ θα είμαι μια "άλλη πριγκίπισσα", και ευχήθηκα να μην αργούν και οι νονές - νεράιδες.

Νωρίς το απόγευμα η νονά - νεράιδα δεν είχε φανεί ακόμα με κανέναν τρόπο. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι απασχολημένη με πριγκιπικούς και βασιλικούς γάμους. Είχαμε και πολλούς φέτος! Ουίλιαμ, Αλβέρτος. Πήρα μια βαθιά ανάσα που έμοιαζε με αναστεναγμό και αποφάσισα να της αφήσω ένα σύντομο σημείωμα.

"Αγαπητή νονά,
ελπίζω να έχεις και εσύ υπόψη σου να συναντηθούμε σήμερα και να βρεις λίγο χρόνο μέσα στη μέρα, ή τη νύχτα.

Σε φιλώ
Άλεξ"