Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Το περίεργο σήμερα, οι αφελείς λαγοί και τα διαγαλαξιακά ταξίδια


Ζω σε ένα "περίεργο σήμερα". Δυσκολεύομαι να καταλάβω τους νέους όρους που αντικατέστησαν παλαιότερους δομικού χαρακτήρα. Σήμερα, "το δημοκρατικό δικαίωμα" δεν ακούγεται πουθενά στο Κοινοβούλιο και Πρωθυπουργός, βουλευτές και αρχηγοί κομμάτων μιλάνε για "πατριωτικό καθήκον". 

Τι σημαίνει αυτό? Τι θέλουν να μου πούνε? Κάποιοι εξασφάλισαν για τον εαυτό τους τον χαρακτηρισμό "πατριώτες", ως ειδοποιός διαφορά από τους άλλους? Αν εκείνοι επιτελούν το "πατριωτικό τους καθήκον" όπως λένε κι εγώ υπερασπίζομαι το "δημοκρατικό μου δικαίωμα", γιατί αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται? Γιατί δεν είμαστε από την ίδια πλευρά? Γιατί εγώ μαζί με χιλιάδες άλλους είμαι στους δρόμους και στις πλατείες και εκείνοι στο Κοινοβούλιο και όποτε πρέπει να ψηφίσουν ένα νέο μνημόνιο, η αστυνομία στήνει αυτό το τοίχος, όπως έκανε και σήμερα? Γιατί το "δημοκρατικό δικαίωμα" διαδηλώνει στους δρόμους και το "πατριωτικό καθήκον" στέλνει τα ΜΑΤ με χημικά και δακρυγόνα να το καταστείλουν?

Ζούμε σε ένα κρίσιμο "σήμερα". Πως θα είναι τα πράγματα από δω και πέρα? Η πολιτική ζωή θα συνεχίζεται με τους βουλευτές να ψηφίζουν προστατευμένοι από το τοίχος, με τα ΜΑΤ στους δρόμους? Είναι αλήθεια πως γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Δημοκρατία. Δεν έχω καμιά προσωπική εμπειρία από καταστάσεις έξω από αυτή και ότι και να διαβάσεις, μάθεις, ακούσεις από άλλους, ποτέ δεν είναι το ίδιο. Βέβαια, ταξιδεύοντας κατά καιρούς είδα αρκετές χώρες που οι ηγέτες τους χαρακτήριζαν το πολίτευμά τους "Δημοκρατία", ενώ σκεπτόμενοι άνθρωποι, κοινή γνώμη και διεθνείς οργανώσεις καταδείκνυαν συνεχώς την παραβίαση και των πιο βασικών δικαιωμάτων. Εγώ, συνηθισμένη σε μια πιο "δημοκρατική" Δημοκρατία χρειάστηκα περισσότερο χρόνο - όπως σχεδόν οι περισσότεροι στο Δυτικό κόσμο - για να καταλάβω ότι εξίσου βασικό, ανθρώπινο δικαίωμα είναι το δικαίωμα στην εργασία, στην ευημερία και αν δε ζούσαμε σε τόσο μαύρους καιρούς θα έλεγα και στην ευτυχία.

Δε με απασχολούν οι δηλώσεις Πάγκαλου για τα ΜΑΤ που θα φυλάνε τις τράπεζες αν δεν υπογραφεί το μνημόνιο. Κατέληξε ένας γραφικός πολιτικός, κατάλληλος για Αντιπρόεδρος της παρούσας κυβέρνησης (και οι κυβερνήσεις έχουν τον Αντιπρόεδρο που τους αξίζει) και ακόμη και τα δελτία ειδήσεων που ως γνωστόν τρελλαίνονται για τέτοια θέματα και εμπρηστικές δηλώσεις, ασχολούνται μόνο για 5 λεπτά με τις μπαρούφες που εξαπολύει κι ύστερα περνάνε σε άλλο θέμα. Ποιος ασχολείται τώρα με τον Πάγκαλο? Το έχει καταλάβει και αυτός μαζί με το γεγονός ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σπίτι του θα πάει σύντομα και ότι βλακεία του έρθει στο κεφάλι τη λέει, για να τραβήξει την προσοχή πάνω του. Πρέπει όμως να του αναγνωριστεί η υπηρεσία που προσφέρει το μαύρο χιούμορ του στους μαύρους αυτούς καιρούς. Αλλά ως εκεί νομίζω, γιατί έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ασχολείται μαζί του σοβαρότερα ή περισσότερο.

Δε με απασχολούν και οι βουλευτές που εμφανίζονται εδώ και τόσες μέρες στα δελτία ειδήσεων φωνάζοντας ότι δε θα ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμα και τελικά "σιδερώθηκαν" τόσο πολύ, ώστε σήμερα λένε "θα δούμε" και αύριο είναι βέβαιο ότι θα το ψηφίσουν. Σε αυτούς θα χρεώσω μια αφελή πολιτική ματαιοδοξία να βγαίνουν στα κεντρικά δελτία ειδήσεων και στους μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς, πράγμα που κρίνω ως "ανώδυνο", και μια αφελή και ασταθή πολιτική σκέψη, πράγμα που το κρίνω ως επικίνδυνο. Μου κάνει εντύπωση η ελαστική τους συνείδηση που ανοιγοκλείνει με χαρακτηριστική ευκολία και θα την κρίνω ανάλογα, αλλά και η επικοινωνιακή τους απειρία, καθώς δεν μπορούν να διακρίνουν, ότι από δω κι εμπρός τα ΜΜΕ θα τους θεωρούν "λαγούς" ή "πυροτεχνήματα" και ως αναξιόπιστους δε θα τους καλούν πια. (Μα, καλά δεν έχουν Συμβούλους επικοινωνίας?! Κύριε Ρομπόπουλε πάρτε έναν, δεν παίρνουμε τόσα πολλά λεφτά ξέρετε κι αν συνεχίσετε τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σας εμφανίσεις με αυτόν τον ρυθμό, και με τη δουλειά που χρειάζεσθε σε αυτόν τον τομέα, θα κάνετε απόσβεση πολύ σύντομα).

Δε με απασχολούν ούτε και οι παλιοί πολιτικοί που δημιουργούν "νέα" κόμματα. Κοιτάζω με περιέργεια αυτά τα παλιά πολιτικά υλικά, χρόνια βουλευτές, κορυφαίοι υπουργοί κατά την περίοδο της κυβέρνησης των κομμάτων τους, δομικά υλικά της πολιτικής διαπλοκής και της διαφθοράς που μας έφτασε ως εδώ, και ευαγγελίζονται νέους δρόμους, νέες εποχές, λες και μπορούν να διαβούν τους νέους δρόμους, λες και μπορούν να ονειρευτούν έστω τις νέες εποχές, αυτοί που τράφηκαν και μεγάλωσαν με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Λες και η ίδρυση ενός νέου κόμματος σαν άλλη κολυμβήθρα του Συλωάμ, όχι μόνοι τους ξέπλυνε όλες τις αμαρτίες, αλλά μετά από ένα σύντομο ταξίδι σε άλλους γαλαξίες και Σύμπαντα, τους έριξε αναγεννημένους, χωρίς κανένα παρελθόν στον κόσμο μας. Τι περίεργα αυτά τα διαγαλαξιακά ταξίδια, σε κάνουν άλλον άνθρωπο!!!

Δε με απασχολεί καν το δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου. Ανόητη και πρόχειρη σκέψη πετάχθηκε στο τραπέζι μήπως και εξασφαλίσει μια λιγότερο άτακτη φυγή και οι εξελίξεις θα την πετάξουν στο καλάθι των αχρήστων. Και καλά Πρωθυπουργέ, κάποιοι από τους βουλευτές μπορεί και να μην έχουν Συμβούλο επικοινωνίας, αλλά εσείς?! Με τόσους Συμβούλους Επικοινωνίας και μη, ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να σας προτείνουν επικοινωνιακά?! Με απογοητεύεται ακόμη και στα πιο απλά!

Πραγματικά, όλα αυτά δε με απασχολούν και τόσο. Αυτό που με απασχολεί είναι το τοίχος που στήνεται κάθε φορά στο δρόμο προς το κοινοβούλιο. Εκεί έχω καρφωμένα τα μάτια και το μυαλό μου. Και εύχομαι, κάθε φορά, να μη γίνει "το λάθος"...