Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

"Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα" (είπε η Σκάρλετ στο "Όσα παίρνει ο άνεμος") και κοίταξε προς το πορφυρό ηλιοβασίλεμα...

Ένας "κακός" προπονητής όταν κερδίζει και θέλει να "κερδίσει χρόνο" μέσα στο γήπεδο, πετάει την μπάλα στην κερκίδα. Οι παίκτες του αδιαφορούν καθώς δεν έχουν κάτι να κάνουν, παρά να πετάνε την μπάλα όπου να 'ναι αρκεί να είναι μακριά, οι αντίπαλοι εκνευρίζονται γιατί αυτή η τακτική δε βοηθάει στην εξέλιξη του παιχνιδιού και οι θεατές δυσανασχετούν για το κακό θέαμα. Εκείνος όμως είναι ικανοποιημένος, γιατί θεωρεί ότι κάνει αυτό που πρέπει, κερδίζει χρόνο κι έτσι πιστεύει ότι θα κερδίσει στο τέλος και το παιχνίδι. Ένας "καλός" προπονητής όταν κερδίζει και θέλει να "κερδίσει χρόνο" μέσα στο γήπεδο, βάζει τους παίκτες του να "γυρίσουν" τη μπάλα, έχοντας πάντα μέσα στο μυαλό τους τη δυνατότητα να σκοράρουν. Οι παίκτες σηκώνουν το κεφάλι, "βλέπουν γήπεδο", κυνηγούν την ευκαιρία, άσχετα αν πρέπει τώρα να "γυρίζουν" όλοι μαζί στην άμυνα. Οι αντίπαλοι "κυνηγούν" το παιχνίδι και οι θεατές χαίρονται τον αγώνα. Έτσι, κανείς δεν αποκλείει ότι στο τέλος αυτός ο προπονητής μπορεί να κερδίσει το παιχνίδι. Τι είναι όμως ένας προπονητής που θέλει να "κερδίσει χρόνο" μέσα στο γήπεδο ενώ χάνει?

Η χθεσινή πολιτική κατάσταση της χώρας όπου ο Πρωθυπουργός επικοινωνούσε τηλεφωνικά με τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων, προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα παραιτηθεί, αν θα παραμείνει, αν θα σχηματίσει εθνική κυβέρνηση, αν θα είναι με τον ίδιο Πρωθυπουργό ή με άλλον, και όλα αυτά να γίνονται γνωστά μέσω διαρροών, θα ήταν απλά μια ακόμα ένδειξη κυβέρνησης σε νευρική κρίση, αν δεν υποδήλωνε πολλά περισσότερα. Γιατί παρόλο που το παρασκήνιο ήταν πλούσιο σε κωμικά στοιχεία (ο αδερφός Παπανδρέου που έτρεξε άρον άρον να μεταπείσει τον Πρωθυπουργό), κανείς δε γέλασε. Και παρόλο που το παρασκήνιο ήταν πλούσιο και σε κωμικοτραγικά στοιχεία (το διάγγελμα του Πρωθυπουργού που τελικά περιλάμβανε το "διάγγελμα" Σαρκοζί), κανείς δε συγκινήθηκε. Και καθώς ήταν φανερό πια ότι ο Πρωθυπουργός θα προτιμούσε να συνεχίσει κάπου ανενόχλητος το τζόκινγκ του ή τα ταξίδια του ανά τον κόσμο, οι "κορυφαίοι" (νέος mediaκός όρος για τους υπουργός των τελευταίων 20 χρόνων), πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και δήλωσαν τη στήριξή τους στον Πρωθυπουργό. Αναμφίβολα, πρόκειται για μία κίνηση πολιτικής επιβίωσης. Να φύγουν τώρα, να πάνε που? Να γίνουν εκλογές, θα τις χάσουν. Να γίνει εθνική κυβέρνηση, δε θα είναι μέσα σε αυτήν. Η στήριξη της παρούσας κατάστασης ήταν η μόνη δυνατή επιλογή. Κι έτσι έγινε. Κι επειδή έτσι έγινε, δε ξάφνιασε κανέναν ο σημερινός ανασχηματισμός.

Λίγο παλιό ΠΑΣΟΚ, λίγο "παρέα" ΠΑΣΟΚ, λίγο χθεσινοί (κυριολεκτικά) εσωκομματικοί "αντίπαλοι" ΠΑΣΟΚ, πραγματικά λίγες γυναίκες ΠΑΣΟΚ, είναι η σύνθεση του νέου κυβερνητικού σχήματος. Μεγάλο, δύσκαμπτο, παλιό. Μια εσωτερική μετακίνηση υπουργών χρόνων, επιστροφή και άλλων ακόμη παλαιότερων υπουργών, τίποτα καινούριο, τίποτα με άρωμα ελπίδας. 
Ο ανασχηματισμός αυτός πέταξε με τον πιο άτεχνο τρόπο την μπάλα στην κερκίδα και τώρα τα πράγματα έχουν ως εξής: Μετά την απόσυρση της σκέψης/πρότασης(;) περί εθνικής κυβέρνησης η αντιπολίτευση αισθάνεται ότι περιπαίχθηκε και το κάθε κόμμα σκληραίνει την όποια στάση του. 
Οι νέοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν αντιληφθεί (δικαίως) καμία αλλαγή πηγαίνοντας από το ένα Υπουργείο στο άλλο κι έτσι δηλώνουν τα ίδια απαράλλαχτα πράγματα. 
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (κυρίως οι πρωτο-δευτεροεκλεγέντες) που ζητούσαν κάτι να αλλάξει, προσβλέποντας σε μια ανέλιξή τους σε υπουργικές θέσεις, παρέμειναν στη θέση τους. Πράγμα που θα είχαν καταλάβει πολύ εύκολα ότι θα γινόταν αν έμπαιναν για λίγο στη θέση του Πρωθυπουργού, ο οποίος έχει δείξει με κάθε ευκαιρία ότι προτιμά να κυβερνά με τους "δικούς του" ανθρώπους και δεν έχουν καμία τύχη όσοι είναι έξω από τον προσωπικό του κύκλο. Τώρα, αυτοί οι βουλευτές θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη στάση τους, όχι τόσο απέναντι στον Πρωθυπουργό, όσο απέναντι στο "άδειασμα" τους από τους "κορυφαίους". Είναι μάλλον ενδιαφέρον πως θα διαμορφωθούν οι εσωκομματικές συμμαχίες από εδώ και πέρα. 

Για τον κόσμο στις πλατείες τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δε θα μπορούσε να αλλάξει, καθώς το αίτημα είναι η αλλαγή ενός πολιτικού συστήματος που η διαφθορά το έχει λιώσει πια και σε τίποτα δε θυμίζει τη Δημοκρατία στην οποία όλοι προσβλέπουν. Έτσι θα συνεχίσουν να είναι στους δρόμους και στις πλατείες με τα ίδια αιτήματα, γιατί "όταν εγώ σου λέω αιμορραγώ κι εσύ μου λες πάρε ένα χάνζαπλαστ", η απόσταση που μας χωρίζει δε γεφυρώνεται με έναν ανασχηματισμό. 

Οι επερχόμενες εκλογές, δεν έχουν αποφευχθεί. Θα γίνουν. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος - η μετακίνηση του οποίου στο Υπουργείο Οικονομικών και η τοποθέτησή του ως Β΄Αντιπρόεδρος - σχολιάστηκε από τα ΜΜΕ του εξωτερικού, δεν μπορεί να τις αποτρέψει, εκτός αν συνομιλεί και επανα-διαπραγματεύεται ως Πρωθυπουργός στη θέση του Πρωθυπουργού. (Λες να φορτώθηκε το "dirty job"?). Τα ΜΜΕ θα μιλήσουν φυσικά για την ανάγκη του νέου σχήματος για "μία ακόμη ευκαιρία", "χωρίς περίοδο χάριτος" βεβαίως,βεβαίως.

Το κακό ή το καλό (όπως το πάρει κανείς) είναι ότι όλοι γνωρίζουν τα παραπάνω και δε χρειάζεται να προστρέξω σε σημειολογικές ή άλλου τύπου επισημάνσεις για να τα ενισχύσω. Και τώρα που έγινε και η ορκομωσία, μπορεί να ξαναγυρίσει ο καθένας στην καθημερινότητά του, εργασία, υπουργείο, πλατεία. Και αύριο, πάλι εδώ είμαστε (εκτός από αυτούς που θα πάνε για μπάνιο και τον κ. Παπακωνσταντίνου που δικαιούται ολιγοήμερες διακοπές).

Καλό Σαββατοκύριακο λοιπόν!