Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Ζώντας στο τέλος μιας εποχής

Σήμερα, μετά από τόσες μέρες απουσίας, ήθελα να γράψω άλλα πράγματα. Ήθελα να γράψω για τους φίλους μου, τους "2 project rePair" και την ωραία τους έκθεση, για το πόσο βαρέθηκα βλέποντας όπερα προχθές ("Τόσκα", αυτή η τελευταία σκηνή...), οπωσδήποτε ένα μικρό ευχαριστήριο για βατράχους - πρίγκιπες, ή τελικά να μοιραστώ τη δυσκολία μου να αφομοιώσω τη ψυχαναλυτική θεωρία του Lacan και τη σχέση της με τη λογοτεχνία, που είναι και η τελευταία μελέτη μου (όχι εξαιρετικά δύσκολη, εγώ δεν μπορώ να συγκεντρωθώ). Τελικά όμως τίποτα από όλα αυτά δε θα γράψω.

Σήμερα είναι η μεγάλη απεργία. Βλέπω μια εικόνα του Συντάγματος που δεν έχω ξαναδεί, αλλά και με κάποιον τρόπο τόσο αναμενόμενη που δε με εκπλήσσει. Ίσα - ίσα, μοιάζει σχεδόν γνωστή. Βλέπω τα κείμενά μου των προηγούμενων μηνών στο blog και μοιάζουν σαν όλα να οδηγούν αναπόφευκτα στο σήμερα. Δεν μπορώ να χαρώ για το ευαίσθητο πολιτικό αισθητήριο μου και την ευρεία πολιτική αντιληπτική μου ικανότητα. Ακόμη και η φράση "το είχα πει", μοιάζει ναρκισσιστικά ανόητη και ποιος ασχολείται αυτή τη στιγμή με αυτοναρκισσιστικές δηλώσεις? (οι πολιτικοί δεν πιάνονται).

Δε ξέρω πότε ακριβώς παραγγέλθηκε αυτό το "τείχος", πολλοί λένε μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, αλλά πρώτη φορά το είδαμε. Στήθηκε στις 5 περίπου το πρωί στη μία είσοδο της Βουλής, για την ασφαλή προσέλευση των βουλευτών. Πολλά μέτρα μετάλλου και άθραυστου υλικού κατά μήκος του δρόμου. Πολλές, πάρα πολλές διμοιρίες ΜΑΤ, φερμένες από τα ξημερώματα από τους γύρω, αλλά και πιο μακρινούς νομούς. Και ο κόσμος πολύς και αγανακτισμένος. Δε ξέρω ποιος σκέφτηκε τη χρήση αυτού του "τείχους", αναμφίβολα όμως ήταν μεγάλη αστοχία! Στη θέασή του ο κόσμος γέμισε θυμό. Οι αποδοκιμασίες στα αυτοκίνητα των βουλευτών που περνούσαν σα σφαίρα πάρα πολλές και εντονότερες από τις προηγούμενες μέρες. 

Οι πολιτικοί - όσοι μιλούν τηλεφωνικά στους δημοσιογράφους - προσπαθούν εντέχνως να κατηγορήσουν τον κόσμο για την κακή εικόνα που δείχνει στο εξωτερικό! Εδώ ο κόσμος χάνεται... Αυτός ο κόσμος λοιπόν, που είναι εκεί έξω τόσες μέρες, γιατί ξέρει ότι αν δεν είναι εκεί, δεν έχει καμιά ελπίδα, θα χαθεί, απώθησε τους κουκουλοφόρους που προσπάθησαν να δημιουργήσουν επεισόδια, ενώ τα ΜΑΤ κοιτούσαν, εισέπνευσε πάρα πολλά, πάρα πολλά χημικά και είναι ακόμα εκεί και διαδηλώνει ειρηνικά. Και τι θα γίνει από δω και πέρα? Αυτή θα είναι η δημοκρατία? Ο κόσμος στους δρόμους, τα ΜΑΤ απέναντι, ο "τοίχος" ανάμεσα, οι βουλευτές να καταφθάνουν στη Βουλή υπό προστασία?

Βλέπω τα παιδιά που στέκονται απέναντι από τα ΜΑΤ. Δε φοράνε κουκούλες ή κράνη. Τα νεαρά πρόσωπά τους μοιάζουν με τους δικούς μου -τότε- συμφοιτητές, με τους δικούς μου φίλους, με δικά μου πρόσωπα. Τους κοιτάζω και θυμάμαι τα δικά μας πρόσωπα απέναντι από τα ΜΑΤ. Δεν είναι εύκολο να σε κοιτάνε μέσα από τα κράνη με τα γκλοπς στα χέρια. Τους κοιτάς κι εσύ με ένα καθαρό βλέμμα και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Δεν κρατάς τίποτα, δε θα κάνεις τίποτα σε περίπτωση επίθεσης. Είσαι εκεί με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά και ανάμεσα σε δύο χτύπους προλαβαίνεις να ακούσεις και την καρδιά του διπλανού σου. Ήταν πάντα δύσκολο, αλλά ήμασταν εκεί. Και μετά φύγαμε. Είμασταν σίγουροι πως όλα πήγαιναν καλά. Έτσι μας είπαν. Κι εμείς τους εμπιστευτήκαμε. Είχαμε ανάγκη από ένα όνειρο ευημερίας. Είχαμε ανάγκη να πιστέψουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Βλέπω αυτά τα πρόσωπα και σκέφτομαι ότι είναι η σειρά τους. Είναι τα πρόσωπα που η πολιτική δεν υπολόγισε. Η αλλαγή του εκλογικού σώματος, που δεν έλαβε υπόψη. Είναι ένα εκλογικό σώμα που τώρα είναι μορφωμένο, με υψηλή εξειδίκευση, με ανώτατους τίτλους σπουδών, που τα έχει αποκτήσει με κόπο, που έχει φτιάξει τα όνειρα που δικαιούται ως γενιά. Και οι/η πολιτικοί/ή χωρίς να έχουν αντιληφθεί αυτές τις ποιοτικές αλλαγές χρόνων, προσπαθούν να τους πουλήσουν ξεφτισμένα όνειρα μιζέριας σε τιμές ευκαιρίας, όπως ακριβώς δύο γενιές πριν, πουλούσαν ξεφτισμένα όνειρα βολέματος σε αγράμματους, αμόρφωτους έλληνες. Σήμερα όμως αυτή η γενιά δεν είναι στο προσκήνιο. Και η νέα, δεν "αγοράζει" αυτό το παλιό, φθαρμένο και προσβλητικό, πολιτικό προϊόν. Θα είμαστε εκεί, λίγο πιο πίσω ίσως, αν και τα χημικά δεν αναγνωρίζουν χωροταξικές τοποθετήσεις, αναγνωρίζοντας ότι είναι η δική τους εποχή, η νέα εποχή. θα τους αφήσουμε μπροστά, αλλά όχι μόνους. Δε θα είναι εύκολο, ποτέ δεν ήταν, και με τη γνώση αυτή θα είμαστε πάλι εκεί.

Δε ξέρω τι τελικά θα γίνει, δημοψήφισμα, εκλογές, οικουμενική κυβέρνηση, ελικόπτερα στην ταράτσα, πάντως αυτό που ξέραμε ως τώρα ως "πολιτικό σύστημα" σε αυτή τη χώρα τελείωσε. Αυτοί οι πολιτικοί που για να γίνουν αρεστοί θυμήθηκαν την "αλήθεια" και την ανάγκη να τη "μάθει ο λαός", δεν έχουν επίσης καμία τύχη. Κανείς δεν οικοδομεί το νέο του σπίτι με τα φθαρμένα υλικά του γκρεμισμένου παλιού. Όλοι θέλουμε τα "καλύτερα" όταν πρόκειται για το δικό μας, καινούριο σπίτι. Και φυσικά, άλλες αντιλήψεις, άλλες απόψεις, νέα υλικά, άλλη αισθητική. 

Άλλη εποχή κι αυτή η μέρα μοιάζει ατέλειωτη, καθώς κάθε ώρα φέρνει κάτι. Τίποτα δε θα είναι εύκολο...