Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Το περίεργο σήμερα, οι αφελείς λαγοί και τα διαγαλαξιακά ταξίδια


Ζω σε ένα "περίεργο σήμερα". Δυσκολεύομαι να καταλάβω τους νέους όρους που αντικατέστησαν παλαιότερους δομικού χαρακτήρα. Σήμερα, "το δημοκρατικό δικαίωμα" δεν ακούγεται πουθενά στο Κοινοβούλιο και Πρωθυπουργός, βουλευτές και αρχηγοί κομμάτων μιλάνε για "πατριωτικό καθήκον". 

Τι σημαίνει αυτό? Τι θέλουν να μου πούνε? Κάποιοι εξασφάλισαν για τον εαυτό τους τον χαρακτηρισμό "πατριώτες", ως ειδοποιός διαφορά από τους άλλους? Αν εκείνοι επιτελούν το "πατριωτικό τους καθήκον" όπως λένε κι εγώ υπερασπίζομαι το "δημοκρατικό μου δικαίωμα", γιατί αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται? Γιατί δεν είμαστε από την ίδια πλευρά? Γιατί εγώ μαζί με χιλιάδες άλλους είμαι στους δρόμους και στις πλατείες και εκείνοι στο Κοινοβούλιο και όποτε πρέπει να ψηφίσουν ένα νέο μνημόνιο, η αστυνομία στήνει αυτό το τοίχος, όπως έκανε και σήμερα? Γιατί το "δημοκρατικό δικαίωμα" διαδηλώνει στους δρόμους και το "πατριωτικό καθήκον" στέλνει τα ΜΑΤ με χημικά και δακρυγόνα να το καταστείλουν?

Ζούμε σε ένα κρίσιμο "σήμερα". Πως θα είναι τα πράγματα από δω και πέρα? Η πολιτική ζωή θα συνεχίζεται με τους βουλευτές να ψηφίζουν προστατευμένοι από το τοίχος, με τα ΜΑΤ στους δρόμους? Είναι αλήθεια πως γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Δημοκρατία. Δεν έχω καμιά προσωπική εμπειρία από καταστάσεις έξω από αυτή και ότι και να διαβάσεις, μάθεις, ακούσεις από άλλους, ποτέ δεν είναι το ίδιο. Βέβαια, ταξιδεύοντας κατά καιρούς είδα αρκετές χώρες που οι ηγέτες τους χαρακτήριζαν το πολίτευμά τους "Δημοκρατία", ενώ σκεπτόμενοι άνθρωποι, κοινή γνώμη και διεθνείς οργανώσεις καταδείκνυαν συνεχώς την παραβίαση και των πιο βασικών δικαιωμάτων. Εγώ, συνηθισμένη σε μια πιο "δημοκρατική" Δημοκρατία χρειάστηκα περισσότερο χρόνο - όπως σχεδόν οι περισσότεροι στο Δυτικό κόσμο - για να καταλάβω ότι εξίσου βασικό, ανθρώπινο δικαίωμα είναι το δικαίωμα στην εργασία, στην ευημερία και αν δε ζούσαμε σε τόσο μαύρους καιρούς θα έλεγα και στην ευτυχία.

Δε με απασχολούν οι δηλώσεις Πάγκαλου για τα ΜΑΤ που θα φυλάνε τις τράπεζες αν δεν υπογραφεί το μνημόνιο. Κατέληξε ένας γραφικός πολιτικός, κατάλληλος για Αντιπρόεδρος της παρούσας κυβέρνησης (και οι κυβερνήσεις έχουν τον Αντιπρόεδρο που τους αξίζει) και ακόμη και τα δελτία ειδήσεων που ως γνωστόν τρελλαίνονται για τέτοια θέματα και εμπρηστικές δηλώσεις, ασχολούνται μόνο για 5 λεπτά με τις μπαρούφες που εξαπολύει κι ύστερα περνάνε σε άλλο θέμα. Ποιος ασχολείται τώρα με τον Πάγκαλο? Το έχει καταλάβει και αυτός μαζί με το γεγονός ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σπίτι του θα πάει σύντομα και ότι βλακεία του έρθει στο κεφάλι τη λέει, για να τραβήξει την προσοχή πάνω του. Πρέπει όμως να του αναγνωριστεί η υπηρεσία που προσφέρει το μαύρο χιούμορ του στους μαύρους αυτούς καιρούς. Αλλά ως εκεί νομίζω, γιατί έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ασχολείται μαζί του σοβαρότερα ή περισσότερο.

Δε με απασχολούν και οι βουλευτές που εμφανίζονται εδώ και τόσες μέρες στα δελτία ειδήσεων φωνάζοντας ότι δε θα ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμα και τελικά "σιδερώθηκαν" τόσο πολύ, ώστε σήμερα λένε "θα δούμε" και αύριο είναι βέβαιο ότι θα το ψηφίσουν. Σε αυτούς θα χρεώσω μια αφελή πολιτική ματαιοδοξία να βγαίνουν στα κεντρικά δελτία ειδήσεων και στους μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς, πράγμα που κρίνω ως "ανώδυνο", και μια αφελή και ασταθή πολιτική σκέψη, πράγμα που το κρίνω ως επικίνδυνο. Μου κάνει εντύπωση η ελαστική τους συνείδηση που ανοιγοκλείνει με χαρακτηριστική ευκολία και θα την κρίνω ανάλογα, αλλά και η επικοινωνιακή τους απειρία, καθώς δεν μπορούν να διακρίνουν, ότι από δω κι εμπρός τα ΜΜΕ θα τους θεωρούν "λαγούς" ή "πυροτεχνήματα" και ως αναξιόπιστους δε θα τους καλούν πια. (Μα, καλά δεν έχουν Συμβούλους επικοινωνίας?! Κύριε Ρομπόπουλε πάρτε έναν, δεν παίρνουμε τόσα πολλά λεφτά ξέρετε κι αν συνεχίσετε τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σας εμφανίσεις με αυτόν τον ρυθμό, και με τη δουλειά που χρειάζεσθε σε αυτόν τον τομέα, θα κάνετε απόσβεση πολύ σύντομα).

Δε με απασχολούν ούτε και οι παλιοί πολιτικοί που δημιουργούν "νέα" κόμματα. Κοιτάζω με περιέργεια αυτά τα παλιά πολιτικά υλικά, χρόνια βουλευτές, κορυφαίοι υπουργοί κατά την περίοδο της κυβέρνησης των κομμάτων τους, δομικά υλικά της πολιτικής διαπλοκής και της διαφθοράς που μας έφτασε ως εδώ, και ευαγγελίζονται νέους δρόμους, νέες εποχές, λες και μπορούν να διαβούν τους νέους δρόμους, λες και μπορούν να ονειρευτούν έστω τις νέες εποχές, αυτοί που τράφηκαν και μεγάλωσαν με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Λες και η ίδρυση ενός νέου κόμματος σαν άλλη κολυμβήθρα του Συλωάμ, όχι μόνοι τους ξέπλυνε όλες τις αμαρτίες, αλλά μετά από ένα σύντομο ταξίδι σε άλλους γαλαξίες και Σύμπαντα, τους έριξε αναγεννημένους, χωρίς κανένα παρελθόν στον κόσμο μας. Τι περίεργα αυτά τα διαγαλαξιακά ταξίδια, σε κάνουν άλλον άνθρωπο!!!

Δε με απασχολεί καν το δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου. Ανόητη και πρόχειρη σκέψη πετάχθηκε στο τραπέζι μήπως και εξασφαλίσει μια λιγότερο άτακτη φυγή και οι εξελίξεις θα την πετάξουν στο καλάθι των αχρήστων. Και καλά Πρωθυπουργέ, κάποιοι από τους βουλευτές μπορεί και να μην έχουν Συμβούλο επικοινωνίας, αλλά εσείς?! Με τόσους Συμβούλους Επικοινωνίας και μη, ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να σας προτείνουν επικοινωνιακά?! Με απογοητεύεται ακόμη και στα πιο απλά!

Πραγματικά, όλα αυτά δε με απασχολούν και τόσο. Αυτό που με απασχολεί είναι το τοίχος που στήνεται κάθε φορά στο δρόμο προς το κοινοβούλιο. Εκεί έχω καρφωμένα τα μάτια και το μυαλό μου. Και εύχομαι, κάθε φορά, να μη γίνει "το λάθος"...


Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Το διφορούμενο "άλλο", οι ηρωικοί "άλλοι" και το χαμένο "εμείς"

Είναι γεγονός ότι διανύουμε μια περίοδο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μια απλή ενημέρωση ανά την Ελλάδα και την Ευρώπη κάνει φανερό ότι, άλλα λένε οι πολιτικοί στην Ελλάδα, άλλα στο κομματικό τους ακροατήριο, άλλα στη Βουλή, άλλα στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άλλα στους άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς, άλλα στα ξένα ΜΜΕ όταν απευθύνονται στους Ευρωπαίους πολίτες. Μα και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί (ένα χαρακτηριστικό της εποχής είναι ότι δεν υπάρχουν "ηγέτες" πλέον) χρησιμοποιούν αυτό το "άλλα" με εξαιρετική δεξιοτεχνία, ανάλογα με το ακροατήριο. Όλα αυτά τα "άλλα" μοιάζουν προς στιγμή να δημιουργούν μια κάποια σύγχυση. Αλλά δεν είναι τόσο πολύπλοκα νομίζω.

Η κουβέντα που γίνεται κυρίως από τα ΜΜΕ στο εξωτερικό, για την αποφυγή μιας "άτακτης πτώχευσης" και η επιμονή σε αυτόν τον όρο (το "ανεξέλεγκτη" αποδίδει σχεδόν το ίδιο, αλλά δεν είναι τόσο ακριβής), ένα πράγμα κάνει φανερό: αυτό που επεξεργάζονται τα οικονομικά κέντρα για την "Ελληνική περίπτωση" δεν είναι μία λύση για τη σωτηρία. Είναι μια φόρμουλα για ελεγχόμενη πτώχευση. Αναμφίβολα η Ελλάδα είναι ένα case study, όχι όμως για αυτό που νομίζουμε. Όχι, δηλ. για το πως μέσα από αέναες δανειοδοτήσεις θα σωθεί ένα κράτος - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την πτώχευση. Αλλά πως θα δημιουργηθεί ο μηχανισμός εκείνος, ώστε ένα τέτοιο κράτος με ελεγχόμενους τρόπους να πτωχεύει, χωρίς η πτώχευση αυτή να συμπαρασύρει και άλλα κράτη μέλη, ή τουλάχιστον στην πρώτη φάση, δημιουργώντας όσο το δυνατόν λιγότερους τριγμούς στις οικονομίες των άλλων κρατών - μελών.

Το πως τελειώνει μια εποχή και πως αρχίζει μια άλλη έχει πάντα τη δικιά του ιστορική αξία ως γεγονός, είτε γίνεται μέσα από ρήξεις, είτε μέσα από συνέχειες ή ασυνέχειες, είτε μέσα από ειρηνικά κινήματα, είτε μέσα από επαναστάσεις βίαιες ή βελούδινες. Το πότε "αρχίζει" η νέα εποχή είναι επίσης δύσκολα διακριτό. Κι ενώ το "πότε" έχει μια δυσκολία, φαίνεται να είναι μάλλον πιο εύκολο να αντιληφθεί κανείς το "πως". Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η εποχή της αλληλεγγύης έχει τελειώσει. 

Η εποχή που η γηραιά Ευρώπη μετά από δύο αιματηρούς πολέμους προσπαθούσε να κερδίσει τη χαμένη της αξιοπρέπεια και πίστη στον "καλό" εαυτό της τέλειωσε ανεπιστρεπτί. Σήμερα οι ισχυρές οικονομίες των "ισχυρών" με αρκετά ερωτηματικά κρατών - μελών της Ένωσης, δεν τρέφουν κανένα αλληλέγγυο συναίσθημα. Ίσα ίσα, δεν έχουν χώρο και χρόνο για αυτό. Οι αγορές εκτός Ευρώπης είναι εκεί και ο διάλογος μαζί τους μοιάζει να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ακόμη και αν περιλαμβάνει ως όρους και τη συνδιαλλαγή με τις δικές του παθογένειες. Στην ΕΕ δεν είμαστε πια "χρήσιμοι" και όσο περνάει ο καιρός θα γινόμαστε όλο και πιο "α-χρήαστοι" μέχρι να γίνουμε τελικά πολύ γρήγορα εντελώς "άχρηστοι". Κι επειδή εμάς ακολουθούν και άλλοι, το "χρήσιμο" είναι να βρεθεί μια φόρμουλα για όλους τους "άχρηστους" πλέον.

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που τελειώνει με μια εποχή. Η ΕΕ όπως και άλλες προηγούμενες ΕΕ φαίνεται να μπαίνει και αυτή σε μια άλλη εποχή. Συρρίκνωσης? Διάλυσης? Μετασχηματισμού σε μια ελιτίστικη οικονομική ομάδα? Η Ευρώπη για διαφορετικούς "κατά τόπους και οικονομίες" λόγους - με κινητήριο μοχλό τα αδιέξοδα της οικονομίας και πίσω από αυτά τα αδιέξοδα του συστήματος - αλλάζει. Ολοκληρώνεται μια εποχή μαζί με όλα τα διακριτά πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά "τοτέμ" της. Και ήταν μάλλον αναμενόμενο για κάτι τόσο "γηραιό" όσο η Ευρώπη.

Δε ξέρω τι είναι αυτό που θα έρθει, πως θα μπορούσα άλλωστε. Χαίρομαι όμως που είμαι εδώ τώρα που συμβαίνει. Είναι σκληρό, οδυνηρό, άδικο, πολύ παραπάνω από όσο μπορούμε να αντέξουμε και κάποιοι να καταλάβουμε. Αλλά με γοητεύει αυτή η γενναιότητα, η αποφασιστικότητα να διεκδικήσουμε το καλύτερο, όχι από αυτό που τελειώνει όπως νομίζουν μερικοί, αλλά από το καινούριο που θα έρθει.

Τελικά, είμαι μια αμετανόητα ρομαντική ψυχή. Με γοητεύουν ακόμη οι ήρωες, οι επαναστάσεις, το όραμα ενός καλύτερου κόσμου. Τουλάχιστον δεν είμαι μόνη!



Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Οι "φωτεινές" βόλτες της νύχτας

Απόψε ήταν μια γλυκιά καλοκαιρινή βραδιά, από αυτές που δεν μπορείς να αρνηθείς στον εαυτό σου μια βόλτα στην παραλία. Δε ξέρω γιατί περπατώντας θυμήθηκα κάποιες άλλες βραδιές. Δεν ήταν δίπλα στη θάλασσα, δεν είχαν την ίδια μυρωδιά και η ατμόσφαιρα ήταν πιο βαριά και πιο υγρή.

Οι βόλτες εκείνα τα βράδια ξεκινούσαν πάνω σε μια μηχανή και δεν είχαν προορισμό. Και αυτό ήταν το μόνο κομμάτι γοητείας. Όσοι "ταξιδεύουν" με μηχανές και μάλιστα νύχτα, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το "τέλειο" σαν αυτά που βλέπει κάποιος στις ταινίες. Αντίθετα, αν δε φοράς κράνος τα μάτια σου πολύ γρήγορα υγραίνονται από την ταχύτητα, εκατοντάδες μυγάκια πέφτουν στο πρόσωπο, στα χέρια και στα πόδια σου και τα πετραδάκια του δρόμου τινάζονται πάνω σου και σε ραπίζουν ανελέητα. Η υγρασία αναδύεται από κάπου που δεν το περιμένεις και πολύ γρήγορα αρχίζεις να κρυώνεις αν δεν έχεις ντυθεί κατάλληλα. Η κατεύθυνση δεν είχε πολλές επιλογές. Ένας μεγάλος μακρύς δρόμος ήταν, που "έμπαινες" λίγο δεξιά κι αριστερά του αν ήθελες να μπεις σε κάποιο μικρό, πραγματικά πολύ μικρό, χωριό. Συνήθως σε τρελό φολκλόρ, αβάσταχτο κιτς, χαρακτηριστικά χωριά της ενδοχώρας, αλλά τόσο αυθεντικά στην ύπαρξή τους, που δεν μπορούσες να τα κοροϊδέψεις. Ίσα- ίσα, τα ολιγόλεπτα ξεμουδιάσματα στην πλατεία τους ήταν πάντα ανακουφιστικά. Κι ύστερα ξανά ο μεγάλος, μακρύς δρόμος, είτε για τη συνέχεια, είτε για την επιστροφή. Τα πάντα σκοτεινά, το περίγραμμα από τους μεγάλους ορεινούς όγκους να διαγράφεται στον ορίζοντα, η βαριά υγρασία παντού, τα φώτα μακρινά, η θάλασσα τόσο μακρινή που δεν μπορούσες να τη φτάσεις. Μερικές φορές το φεγγάρι, μια μαγεία...

Εκείνες οι βόλτες ήταν ότι πιο όμορφο είχε εκείνη η εποχή. Νομίζω ήταν το μόνο όμορφο που είχα εκείνη την εποχή, μαζί με ένα μικρό βατράχι στο κέντρο του κήπου που κόαζε δυνατά (το μόνο βατράχι που δε σιχάθηκα), αλλά δεν το έμαθε ποτέ κανείς. Δεν καταλάβαινα συνειδητά την ωφέλειά τους, όπως πολύ αργότερα, αλλά ασυνείδητα, ενστικτωδώς εντελώς, "καταλάβαινα" ότι για μένα αυτές οι νυχτερινές βόλτες ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Και πραγματικά, μπορεί να μην ήταν σπουδαίες, ήταν όμως σημαντικές. Αυτές οι "βόλτες της νύχτας" ήταν ο λόγος για να περάσει άλλη μια μέρα, η επόμενη, και να έρθει η νύχτα με τη βόλτα. Έτσι, χωρίς να προλάβουν να γίνουν συνήθεια, έφυγε ένα καλοκαίρι. Και τότε ήταν που κατάλαβα ότι είχε έρθει ο καιρός να φύγω κι εγώ...

Δε ξέρω γιατί μετά από τόσο καιρό - δε ξέρω πόσο, γιατί είναι σα να συνέβησαν σε μια άλλη ζωή και ίσως έτσι να είναι - ξαναθυμήθηκα εκείνες τις νύχτες, αλλά έτσι κι αλλιώς δε έχω τίποτα να φοβηθώ από αυτές. Ίσα - ίσα, τώρα που ξέρω τι "έκαναν" για μένα, πόσο ομόρφυναν τη ζωή μου τότε, πόσο "φωτεινές" υπήρξαν εκείνη την εποχή, τις ευχαριστώ. 
Νομίζω ότι δε θα ήθελα να τις ξαναζήσω, αλλά θα κρατήσω με αγάπη το χαμόγελο που χαράσσει στα χείλη μου σήμερα η θύμισή τους...



Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

"Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα" (είπε η Σκάρλετ στο "Όσα παίρνει ο άνεμος") και κοίταξε προς το πορφυρό ηλιοβασίλεμα...

Ένας "κακός" προπονητής όταν κερδίζει και θέλει να "κερδίσει χρόνο" μέσα στο γήπεδο, πετάει την μπάλα στην κερκίδα. Οι παίκτες του αδιαφορούν καθώς δεν έχουν κάτι να κάνουν, παρά να πετάνε την μπάλα όπου να 'ναι αρκεί να είναι μακριά, οι αντίπαλοι εκνευρίζονται γιατί αυτή η τακτική δε βοηθάει στην εξέλιξη του παιχνιδιού και οι θεατές δυσανασχετούν για το κακό θέαμα. Εκείνος όμως είναι ικανοποιημένος, γιατί θεωρεί ότι κάνει αυτό που πρέπει, κερδίζει χρόνο κι έτσι πιστεύει ότι θα κερδίσει στο τέλος και το παιχνίδι. Ένας "καλός" προπονητής όταν κερδίζει και θέλει να "κερδίσει χρόνο" μέσα στο γήπεδο, βάζει τους παίκτες του να "γυρίσουν" τη μπάλα, έχοντας πάντα μέσα στο μυαλό τους τη δυνατότητα να σκοράρουν. Οι παίκτες σηκώνουν το κεφάλι, "βλέπουν γήπεδο", κυνηγούν την ευκαιρία, άσχετα αν πρέπει τώρα να "γυρίζουν" όλοι μαζί στην άμυνα. Οι αντίπαλοι "κυνηγούν" το παιχνίδι και οι θεατές χαίρονται τον αγώνα. Έτσι, κανείς δεν αποκλείει ότι στο τέλος αυτός ο προπονητής μπορεί να κερδίσει το παιχνίδι. Τι είναι όμως ένας προπονητής που θέλει να "κερδίσει χρόνο" μέσα στο γήπεδο ενώ χάνει?

Η χθεσινή πολιτική κατάσταση της χώρας όπου ο Πρωθυπουργός επικοινωνούσε τηλεφωνικά με τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων, προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα παραιτηθεί, αν θα παραμείνει, αν θα σχηματίσει εθνική κυβέρνηση, αν θα είναι με τον ίδιο Πρωθυπουργό ή με άλλον, και όλα αυτά να γίνονται γνωστά μέσω διαρροών, θα ήταν απλά μια ακόμα ένδειξη κυβέρνησης σε νευρική κρίση, αν δεν υποδήλωνε πολλά περισσότερα. Γιατί παρόλο που το παρασκήνιο ήταν πλούσιο σε κωμικά στοιχεία (ο αδερφός Παπανδρέου που έτρεξε άρον άρον να μεταπείσει τον Πρωθυπουργό), κανείς δε γέλασε. Και παρόλο που το παρασκήνιο ήταν πλούσιο και σε κωμικοτραγικά στοιχεία (το διάγγελμα του Πρωθυπουργού που τελικά περιλάμβανε το "διάγγελμα" Σαρκοζί), κανείς δε συγκινήθηκε. Και καθώς ήταν φανερό πια ότι ο Πρωθυπουργός θα προτιμούσε να συνεχίσει κάπου ανενόχλητος το τζόκινγκ του ή τα ταξίδια του ανά τον κόσμο, οι "κορυφαίοι" (νέος mediaκός όρος για τους υπουργός των τελευταίων 20 χρόνων), πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και δήλωσαν τη στήριξή τους στον Πρωθυπουργό. Αναμφίβολα, πρόκειται για μία κίνηση πολιτικής επιβίωσης. Να φύγουν τώρα, να πάνε που? Να γίνουν εκλογές, θα τις χάσουν. Να γίνει εθνική κυβέρνηση, δε θα είναι μέσα σε αυτήν. Η στήριξη της παρούσας κατάστασης ήταν η μόνη δυνατή επιλογή. Κι έτσι έγινε. Κι επειδή έτσι έγινε, δε ξάφνιασε κανέναν ο σημερινός ανασχηματισμός.

Λίγο παλιό ΠΑΣΟΚ, λίγο "παρέα" ΠΑΣΟΚ, λίγο χθεσινοί (κυριολεκτικά) εσωκομματικοί "αντίπαλοι" ΠΑΣΟΚ, πραγματικά λίγες γυναίκες ΠΑΣΟΚ, είναι η σύνθεση του νέου κυβερνητικού σχήματος. Μεγάλο, δύσκαμπτο, παλιό. Μια εσωτερική μετακίνηση υπουργών χρόνων, επιστροφή και άλλων ακόμη παλαιότερων υπουργών, τίποτα καινούριο, τίποτα με άρωμα ελπίδας. 
Ο ανασχηματισμός αυτός πέταξε με τον πιο άτεχνο τρόπο την μπάλα στην κερκίδα και τώρα τα πράγματα έχουν ως εξής: Μετά την απόσυρση της σκέψης/πρότασης(;) περί εθνικής κυβέρνησης η αντιπολίτευση αισθάνεται ότι περιπαίχθηκε και το κάθε κόμμα σκληραίνει την όποια στάση του. 
Οι νέοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν αντιληφθεί (δικαίως) καμία αλλαγή πηγαίνοντας από το ένα Υπουργείο στο άλλο κι έτσι δηλώνουν τα ίδια απαράλλαχτα πράγματα. 
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (κυρίως οι πρωτο-δευτεροεκλεγέντες) που ζητούσαν κάτι να αλλάξει, προσβλέποντας σε μια ανέλιξή τους σε υπουργικές θέσεις, παρέμειναν στη θέση τους. Πράγμα που θα είχαν καταλάβει πολύ εύκολα ότι θα γινόταν αν έμπαιναν για λίγο στη θέση του Πρωθυπουργού, ο οποίος έχει δείξει με κάθε ευκαιρία ότι προτιμά να κυβερνά με τους "δικούς του" ανθρώπους και δεν έχουν καμία τύχη όσοι είναι έξω από τον προσωπικό του κύκλο. Τώρα, αυτοί οι βουλευτές θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη στάση τους, όχι τόσο απέναντι στον Πρωθυπουργό, όσο απέναντι στο "άδειασμα" τους από τους "κορυφαίους". Είναι μάλλον ενδιαφέρον πως θα διαμορφωθούν οι εσωκομματικές συμμαχίες από εδώ και πέρα. 

Για τον κόσμο στις πλατείες τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δε θα μπορούσε να αλλάξει, καθώς το αίτημα είναι η αλλαγή ενός πολιτικού συστήματος που η διαφθορά το έχει λιώσει πια και σε τίποτα δε θυμίζει τη Δημοκρατία στην οποία όλοι προσβλέπουν. Έτσι θα συνεχίσουν να είναι στους δρόμους και στις πλατείες με τα ίδια αιτήματα, γιατί "όταν εγώ σου λέω αιμορραγώ κι εσύ μου λες πάρε ένα χάνζαπλαστ", η απόσταση που μας χωρίζει δε γεφυρώνεται με έναν ανασχηματισμό. 

Οι επερχόμενες εκλογές, δεν έχουν αποφευχθεί. Θα γίνουν. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος - η μετακίνηση του οποίου στο Υπουργείο Οικονομικών και η τοποθέτησή του ως Β΄Αντιπρόεδρος - σχολιάστηκε από τα ΜΜΕ του εξωτερικού, δεν μπορεί να τις αποτρέψει, εκτός αν συνομιλεί και επανα-διαπραγματεύεται ως Πρωθυπουργός στη θέση του Πρωθυπουργού. (Λες να φορτώθηκε το "dirty job"?). Τα ΜΜΕ θα μιλήσουν φυσικά για την ανάγκη του νέου σχήματος για "μία ακόμη ευκαιρία", "χωρίς περίοδο χάριτος" βεβαίως,βεβαίως.

Το κακό ή το καλό (όπως το πάρει κανείς) είναι ότι όλοι γνωρίζουν τα παραπάνω και δε χρειάζεται να προστρέξω σε σημειολογικές ή άλλου τύπου επισημάνσεις για να τα ενισχύσω. Και τώρα που έγινε και η ορκομωσία, μπορεί να ξαναγυρίσει ο καθένας στην καθημερινότητά του, εργασία, υπουργείο, πλατεία. Και αύριο, πάλι εδώ είμαστε (εκτός από αυτούς που θα πάνε για μπάνιο και τον κ. Παπακωνσταντίνου που δικαιούται ολιγοήμερες διακοπές).

Καλό Σαββατοκύριακο λοιπόν!

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Ζώντας στο τέλος μιας εποχής

Σήμερα, μετά από τόσες μέρες απουσίας, ήθελα να γράψω άλλα πράγματα. Ήθελα να γράψω για τους φίλους μου, τους "2 project rePair" και την ωραία τους έκθεση, για το πόσο βαρέθηκα βλέποντας όπερα προχθές ("Τόσκα", αυτή η τελευταία σκηνή...), οπωσδήποτε ένα μικρό ευχαριστήριο για βατράχους - πρίγκιπες, ή τελικά να μοιραστώ τη δυσκολία μου να αφομοιώσω τη ψυχαναλυτική θεωρία του Lacan και τη σχέση της με τη λογοτεχνία, που είναι και η τελευταία μελέτη μου (όχι εξαιρετικά δύσκολη, εγώ δεν μπορώ να συγκεντρωθώ). Τελικά όμως τίποτα από όλα αυτά δε θα γράψω.

Σήμερα είναι η μεγάλη απεργία. Βλέπω μια εικόνα του Συντάγματος που δεν έχω ξαναδεί, αλλά και με κάποιον τρόπο τόσο αναμενόμενη που δε με εκπλήσσει. Ίσα - ίσα, μοιάζει σχεδόν γνωστή. Βλέπω τα κείμενά μου των προηγούμενων μηνών στο blog και μοιάζουν σαν όλα να οδηγούν αναπόφευκτα στο σήμερα. Δεν μπορώ να χαρώ για το ευαίσθητο πολιτικό αισθητήριο μου και την ευρεία πολιτική αντιληπτική μου ικανότητα. Ακόμη και η φράση "το είχα πει", μοιάζει ναρκισσιστικά ανόητη και ποιος ασχολείται αυτή τη στιγμή με αυτοναρκισσιστικές δηλώσεις? (οι πολιτικοί δεν πιάνονται).

Δε ξέρω πότε ακριβώς παραγγέλθηκε αυτό το "τείχος", πολλοί λένε μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, αλλά πρώτη φορά το είδαμε. Στήθηκε στις 5 περίπου το πρωί στη μία είσοδο της Βουλής, για την ασφαλή προσέλευση των βουλευτών. Πολλά μέτρα μετάλλου και άθραυστου υλικού κατά μήκος του δρόμου. Πολλές, πάρα πολλές διμοιρίες ΜΑΤ, φερμένες από τα ξημερώματα από τους γύρω, αλλά και πιο μακρινούς νομούς. Και ο κόσμος πολύς και αγανακτισμένος. Δε ξέρω ποιος σκέφτηκε τη χρήση αυτού του "τείχους", αναμφίβολα όμως ήταν μεγάλη αστοχία! Στη θέασή του ο κόσμος γέμισε θυμό. Οι αποδοκιμασίες στα αυτοκίνητα των βουλευτών που περνούσαν σα σφαίρα πάρα πολλές και εντονότερες από τις προηγούμενες μέρες. 

Οι πολιτικοί - όσοι μιλούν τηλεφωνικά στους δημοσιογράφους - προσπαθούν εντέχνως να κατηγορήσουν τον κόσμο για την κακή εικόνα που δείχνει στο εξωτερικό! Εδώ ο κόσμος χάνεται... Αυτός ο κόσμος λοιπόν, που είναι εκεί έξω τόσες μέρες, γιατί ξέρει ότι αν δεν είναι εκεί, δεν έχει καμιά ελπίδα, θα χαθεί, απώθησε τους κουκουλοφόρους που προσπάθησαν να δημιουργήσουν επεισόδια, ενώ τα ΜΑΤ κοιτούσαν, εισέπνευσε πάρα πολλά, πάρα πολλά χημικά και είναι ακόμα εκεί και διαδηλώνει ειρηνικά. Και τι θα γίνει από δω και πέρα? Αυτή θα είναι η δημοκρατία? Ο κόσμος στους δρόμους, τα ΜΑΤ απέναντι, ο "τοίχος" ανάμεσα, οι βουλευτές να καταφθάνουν στη Βουλή υπό προστασία?

Βλέπω τα παιδιά που στέκονται απέναντι από τα ΜΑΤ. Δε φοράνε κουκούλες ή κράνη. Τα νεαρά πρόσωπά τους μοιάζουν με τους δικούς μου -τότε- συμφοιτητές, με τους δικούς μου φίλους, με δικά μου πρόσωπα. Τους κοιτάζω και θυμάμαι τα δικά μας πρόσωπα απέναντι από τα ΜΑΤ. Δεν είναι εύκολο να σε κοιτάνε μέσα από τα κράνη με τα γκλοπς στα χέρια. Τους κοιτάς κι εσύ με ένα καθαρό βλέμμα και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Δεν κρατάς τίποτα, δε θα κάνεις τίποτα σε περίπτωση επίθεσης. Είσαι εκεί με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά και ανάμεσα σε δύο χτύπους προλαβαίνεις να ακούσεις και την καρδιά του διπλανού σου. Ήταν πάντα δύσκολο, αλλά ήμασταν εκεί. Και μετά φύγαμε. Είμασταν σίγουροι πως όλα πήγαιναν καλά. Έτσι μας είπαν. Κι εμείς τους εμπιστευτήκαμε. Είχαμε ανάγκη από ένα όνειρο ευημερίας. Είχαμε ανάγκη να πιστέψουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Βλέπω αυτά τα πρόσωπα και σκέφτομαι ότι είναι η σειρά τους. Είναι τα πρόσωπα που η πολιτική δεν υπολόγισε. Η αλλαγή του εκλογικού σώματος, που δεν έλαβε υπόψη. Είναι ένα εκλογικό σώμα που τώρα είναι μορφωμένο, με υψηλή εξειδίκευση, με ανώτατους τίτλους σπουδών, που τα έχει αποκτήσει με κόπο, που έχει φτιάξει τα όνειρα που δικαιούται ως γενιά. Και οι/η πολιτικοί/ή χωρίς να έχουν αντιληφθεί αυτές τις ποιοτικές αλλαγές χρόνων, προσπαθούν να τους πουλήσουν ξεφτισμένα όνειρα μιζέριας σε τιμές ευκαιρίας, όπως ακριβώς δύο γενιές πριν, πουλούσαν ξεφτισμένα όνειρα βολέματος σε αγράμματους, αμόρφωτους έλληνες. Σήμερα όμως αυτή η γενιά δεν είναι στο προσκήνιο. Και η νέα, δεν "αγοράζει" αυτό το παλιό, φθαρμένο και προσβλητικό, πολιτικό προϊόν. Θα είμαστε εκεί, λίγο πιο πίσω ίσως, αν και τα χημικά δεν αναγνωρίζουν χωροταξικές τοποθετήσεις, αναγνωρίζοντας ότι είναι η δική τους εποχή, η νέα εποχή. θα τους αφήσουμε μπροστά, αλλά όχι μόνους. Δε θα είναι εύκολο, ποτέ δεν ήταν, και με τη γνώση αυτή θα είμαστε πάλι εκεί.

Δε ξέρω τι τελικά θα γίνει, δημοψήφισμα, εκλογές, οικουμενική κυβέρνηση, ελικόπτερα στην ταράτσα, πάντως αυτό που ξέραμε ως τώρα ως "πολιτικό σύστημα" σε αυτή τη χώρα τελείωσε. Αυτοί οι πολιτικοί που για να γίνουν αρεστοί θυμήθηκαν την "αλήθεια" και την ανάγκη να τη "μάθει ο λαός", δεν έχουν επίσης καμία τύχη. Κανείς δεν οικοδομεί το νέο του σπίτι με τα φθαρμένα υλικά του γκρεμισμένου παλιού. Όλοι θέλουμε τα "καλύτερα" όταν πρόκειται για το δικό μας, καινούριο σπίτι. Και φυσικά, άλλες αντιλήψεις, άλλες απόψεις, νέα υλικά, άλλη αισθητική. 

Άλλη εποχή κι αυτή η μέρα μοιάζει ατέλειωτη, καθώς κάθε ώρα φέρνει κάτι. Τίποτα δε θα είναι εύκολο...



Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Καμιά τρελή ιδέα κανείς?

Όταν πριν από λίγο καιρό λέγαμε με τη φίλη μου την Ειρήνη που ζει και εργάζεται μόνιμα στην Βαρκελώνη - δηλ. για την ακρίβεια εγώ έλεγα - ότι μόνο μια τρελή ιδέα θα μας σώσει και μόνο αυτές τις ιδέες αξίζει να ακολουθούμε, δεν είχα-με κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας. Τίποτα περισσότερο από τις συνήθεις διαπιστώσεις: Όταν θέλεις κάτι πολύ, το Σύμπαν όχι μόνο δε συνωμοτεί, αλλά δε δίνει δεκάρα γι αυτό κι έτσι πρέπει να ξεσκιστείς για να το πετύχεις μόνος σου. Οι καλές νεράιδες που μας μάθαιναν στα παραμύθια ότι σπεύδουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους, παραγέρασαν κι έχουν βυθιστεί σε τρελή άνοια.(Νεράιδα σε άνοια! Πολύ, πολύ πολύ κακό πράγμα!) Τα απανταχού ξωτικά - από τη συνωμοταξία των νεράιδων αλλά υποδεέστερα, έχουν εγκατασταθεί στον Αμαζόνιο - εκτός από κάποια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας - γιατί μη νομίζετε με όλα αυτά τα προϊόντα που τόσα χρόνια προέρχονται από τον Αμαζόνιο, κι αυτός μια χουφτίτσα πρασινάδα έχει απομείνει. Ακόμα και οι εξωγήινοι που ήταν πάντα μια κάποια λύση, μας αποφεύγουν συστηματικά, καθώς κατέληξαν τελικά ότι η επαφή με το είδος μας μάλλον κακό παρά καλό τους έκανε. (Curiosity killed the cat and the alien too).

Έτσι λοιπόν για να ξαναγυρίσω στο θέμα μας, είμαστε μόνοι μας με τις τρελές μας ιδέες. Όσοι είμαστε δηλ. τυχεροί κι έχουμε τρελές ιδέες. Όταν λοιπόν τα έλεγα αυτά στην Ειρήνη, δεν ήμουν έτοιμη να συμφωνήσει μαζί μου (το γιατί είναι μια άλλη ιστορία!) Έτσι όταν συμφώνησε, εμένα με ξάφνιασε και το Σύμπαν - φαντάζομαι - τα έπαιξε (οι νεράιδες έμειναν στην άνοιά τους και τα ξωτικά ως είχαν στον Αμαζόνιο) και μια σειρά αλυσιδωτών μυθιστορικής αξίας και επιπέδου αντιδράσεων ξεκίνησε. Το e-mail της Ειρήνης απλά το επιβεβαίωσε κι εγώ στρογγυλοκάθισα δοξαστικά στις δάφνες της αυτοδικαίωσής μου.

Δίδαγμα: Μόνο οι τρελές ιδέες αξίζουν σε αυτόν τον κόσμο πλέον. Ακολούθα λοιπόν τη δική σου τρελή ιδέα γιατί μόνο αυτή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο (σου)! Μην τα παρατάς επειδή τώρα όλα φαίνονται δύσκολα! Μια τρελή ιδέα χρειάζεται! Μικρή, μεγάλη, δεν έχει σημασία αρκεί να είναι η δικιά σου τρελή ιδέα και να αποφασίσεις να την ακολουθήσεις! Και η ζωή θα αλλάξει! 'Έτσι απλά!

Υ.Γ. Καλά ίσως όχι και τόοοοοοσο απλά (αλλά δεν έχει σημασία). Καμιά τρελή ιδέα κανείς?