Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Ο Δημήτρης (Κοντόπουλος) κι εκείνος ο "άλλος" από μακριά

Με τον Δημήτρη (Κοντόπουλο) δε είμαστε αυτό ακριβώς που λένε "φίλοι". Δεν έχουμε μοιραστεί τίποτα από αυτά που μοιράζονται οι "φίλοι", μια πίτσα, ένα βράδυ έχοντας πιει μέχρι τελικής πτώσης, μια χαρά, μια στεναχώρια, ένα τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, μια συζήτηση για τα γκομενικά μας, κάτι από όλα αυτά ή άλλα που μας κάνουν φίλους. 

Παρόλα αυτά, τον κρατάω πάντα σε μια ζεστή θέση στην καρδιά μου, μαζί με τη φυσική του τότε συστολή όταν πρωτοετής έσκασε μύτη στη Θεσσαλονίκη, με τις ώρες που μοιραστήκαμε στο dojo, με τα ωραία του Τ-shirts, με την επιθυμία του να φύγει στην Ιαπωνία και τα πρώτα του βήματα στα ιαπωνικά. Δεν ήμασταν "φίλοι", αλλά νομίζω πρέπει να αφήνεις τους ανθρώπους να την κερδίζουν αυτή τη θέση στην καρδιά σου, χωρίς πολλά - πολλά, χωρίς δοκιμασίες και κυρίως χωρίς χαρακτηρισμούς, γιατί η ζωή "στεγνώνει" πολύ, όταν θέλεις να ονοματίσεις και να εξηγήσεις το καθετί. Κάπως έτσι με τον Δημήτρη και τώρα που είναι στην Ιαπωνία, χαίρομαι να είναι καλά, να κάνει πράγματα που του αρέσουν, να είναι κοντά σε ανθρώπους που τον αγαπάνε και τους αγαπάει, γιατί η ζωή δεν είναι τίποτα πιο πολύπλοκο από ένα απλό "εδώ και τώρα".

Το ότι τον "ανάγκασα" να διαβάσει το blog μου με δόλιους και εκβιαστικούς τρόπους, μου το συγχωρώ. Το ότι εκείνος υπέκυψε, του το συγχωρώ επίσης! Και καθώς βλέπω στα στατιστικά την "είσοδο" από Ιαπωνία καταλαβαίνω, αλλά βλέποντας τις άλλες "εισόδους", αναρωτιέμαι. Και καλά από τις χώρες της Ευρώπης. Από την Αμερική όμως? Ποιος είναι? Γιατί διαβάζει ένα ελληνικό blog? Γιατί το δικό μου? Μόνο το δικό μου ή και άλλα? 

Τα τόσα χρόνια στο ραδιόφωνο σε κάνουν να μην αναρωτιέσαι ποιος είναι αυτός που σε ακούει. Κάποιοι πιστεύουν ότι ισχύει το αντίστροφο, αν δε σε απασχολεί ποιος είναι αυτός που σε ακούει, τότε πραγματικά μπορείς να κάνεις καλό ραδιόφωνο. Είναι άλλη η λειτουργία χωρίς εικόνα. Και είναι αλήθεια ότι η πλειονότητα των ακροατών δε θέλει να σε γνωρίσει προσωπικά, δε θέλει να σε δει, δε θέλει να έχει την εικόνα σου. Είναι επειδή φτιάχνει τη δικιά του? Είναι επειδή δε θέλει να τη χαλάσει? Είναι επειδή δε τη χρειάζεται?

Το blog είναι για μένα καινούρια κατάσταση. Δε ξέρω τι ενεργοποίησε αυτήν την περιέργεια. Θα ήθελα όμως να γνωρίζω. Ε, εσύ που με διαβάζεις από εκεί μακριά, ποιος είσαι?